BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Po śmierci Różanej Przełęczy, Sójczy Szczyt wybrała się do Księżycowej Sadzawki wraz z Rumiankowym Zaćmieniem. Towarzyszyć im miała również Margaretkowy Zmierzch, która dołączyła do nich po czasie. Jakie więc było zaskoczenie, gdy ta wróciła niezwykle szybko cała zdyszana, próbując skleić jakieś sensowne zdanie. Z całości można było wywnioskować, że kotka widziała, jak Niknące Widmo zabił Sójczy Szczyt oraz Rumiankowe Zaćmienie. W obozie została przygotowana więc zasadzka na dymnego kocura, który nie spodziewał się dziur w swoim planie. Na Widmie miała zostać wykonana egzekucja, jednak kocur korzystając z sytuacji zdołał zabić stojącą nieopodal Iskrzącą Burzę, chwilę potem samemu ginąc z łap Lwiej Paszczy, Szepczącej Pustki oraz Gradowego Sztormu, z czego pierwszą z wymienionych również nieszczęśliwie dosięgły pazury Widma. Klan Burzy uszczuplił się tego dnia o szóstkę kotów.

W Klanie Klifu

Plotki w Klanie Klifu mimo upływu czasu wciąż się rozprzestrzeniają. Srokoszowa Gwiazda stracił zaufanie części swoich wojowników, którzy oskarżają go o zbrodnie przeciwko Klanowi Gwiazdy i bycie powodem rzekomego gniewu przodków. Złość i strach podsycane są przez Judaszowcowy Pocałunek, głoszącego słowo Gwiezdnych, i Czereśniową Gałązkę, która jako pierwsza uznała przywódcę za powód wszystkich spotykających Klan Klifu katastrof. Srokoszowa Gwiazda - być może ze strachu przed dojściem Judaszowca do władzy - zakazał wybierania nowych radnych, skupiając całą władzę w swoich łapach. Dodatkowo w okolicy Złotych Kłosów pojawili się budujący coś Dwunożni, którzy swoimi hałasami odstraszają zwierzynę.

W Klanie Nocy

Świat żywych w końcu opuszcza obarczony klątwą Błotnistej Plamy Czapli Taniec. Po księżycach spędzonych w agonii, której nawet najsilniejsze zioła nie były mu w stanie oszczędzić, ginie z łap własnego męża - Wodnikowego Wzgórza, który został przez niego zaatakowany podczas jednego z napadów agresji. Wojownik staje się przygnębiony, jednak nadal wypełnia swoje obowiązki jako członek Klanu Nocy, a także ojciec dla ich maleńkiego synka - Siwka. Kocurek został im podarowany przez rodzącą na granicy samotniczkę, która w zamian za udzieloną jej pomoc, oddała swego pierworodnego w łapy obcych. W opiece nad nim pomaga Mżawka, młodziutka karmicielka, która nie tak dawno wstąpiła w szeregi Klanu Nocy, wraz z dwójką potomków - Ikrą oraz Kijanką. Po tym wydarzeniu, na Srebrną Skórkę odchodzi także starsza Mrówczy Kopiec i medyczka, Strzyżykowy Promyk, której miejsce w lecznicy zajmuje Różana Woń. W międzyczasie, na prośbę Wieczornej Gwiazdy, nowej liderki Klanu Wilka, Srocza Gwiazda udziela im pomocy, wyznaczając nieduży skrawek terenu na ich nowy obóz, w którym mieszkać mogą do czasu, aż z ich lasu nie znikną kłusownicy. Wyprowadzka następuje jednak dopiero po kilku księżycach, podczas których wielu wojowników zdążyło pokręcić nosem na swoich niewdzięcznych sąsiadów.

W Klanie Wilka

Po terenach zaczynają w dużych ilościach wałęsać się ludzie, którzy wraz ze swoją sforą, coraz pewniej poruszają się po wilczackich lasach. Dochodzi do ataku psów. Ich pierwszą ofiarą padł Wroni Trans, jednak już wkrótce, do grona zgładzonych przez intruzów wojowników, dołącza także sam Błękitna Gwiazda, który został śmiertelnie postrzelony podczas patrolu, w którym towarzyszyła mu Płonąca Dusza i Gronostajowy Taniec. Po przekazaniu wieści klanowi, w obozie panuje chaos. Wojownikom nie pozostaje dużo możliwości. Zgodnie z tradycją, Wieczorna Mara przyjmuje pozycję liderki i zmienia imię na Wieczorną Gwiazdę. Podczas kolejnych prób ustalenia, jak duży problem stanowią panoszący się kłusownicy, giną jeszcze dwa koty - Koszmarny Omen i Zapomniany Pocałunek. Zapada werdykt ostateczny. Po tym, jak grupa wysłanników powróciła z Klanu Nocy, przekazując wieść, iż Srocza Gwiazda zgodziła się udzielić wilczakom pomocy, cały klan przenosi się do małego lasku niedaleko Kolorowej Łąki, który stanowić ma ich nowy obóz. Następne księżyce spędzają na przydzielonym im skrawku terenu, stale wysyłając patrole, mające sprawdzać sytuację na zajętych przez dwunożnych terenach. W międzyczasie umiera najstarsza członkini Klanu Wilka, a jednocześnie była liderka - Stokrotkowa Polana, która zgodnie ze swą prośbą odprowadzona została w okolice grobu jej córki, Szakalej Gwiazdy. W końcu, jeden z patroli wraca z radosną nowiną - wraz z nastaniem Pory Nagich Drzew, dwunożni wynieśli się, pozostawiający po sobie jedynie zniszczone, zwietrzałe obozowisko. Wieczorna Gwiazda zarządza powrót.

W Owocowym Lesie

Społeczność z bólem pożegnała Przebiśniega, który odszedł we śnie. Sytuacja nie wydawała się nadzwyczajna, dopóki rodzina zmarłego nie poszła go pochować. W trakcie kopania nagrobka zostali jednak odciągnięci hałasem z zewnątrz, a kiedy wrócili na miejsce… ciała ukochanego starszego już nie było! Po wszechobecnej panice i nieudanych poszukiwaniach kocura, Daglezjowa Igła zdecydowała się zabrać głos. Liderka ogłosiła, że wyznaczyła dwa patrole, jakie mają za zadanie odnaleźć siedlisko potwora, który dopuścił się kradzieży ciała nieboszczyka. Dowódcy patroli zostali odgórnie wyznaczeni, a reszta kotów zachęcana nagrodami do zgłoszenia się na ochotników członkostwa.
Patrole poszukiwacze cały czas trwają, a ich uczestnicy znajdują coraz to dziwniejsze ślady na swoim terenie…

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty



Znajdki w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Miot w Owocowym Lesie!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Rozpoczęła się kolejna edycja Eventu NPC! Aby wziąć udział, wystarczy zgłosić się pod postem z etykietą „Event”! | Zmiana pory roku już 24 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

14 stycznia 2022

Od Bylicy

*pora opadających liści w której Piasek jeszcze żyła*

Pora opadających liści, albo, jak powinno się nazywać tę konkretną, która miała miejsce, pora deszczu, deszczu, i jeszcze raz deszczu.
Niemal cały czas padało. Srebrna preferowała spanie nie w norach, lecz na gałęziach drzew, ale raz weszła do takiej nory, by uciąć sobie krótką drzemkę. No i nie trudno się chyba domyślić, że obudziła się cała mokra, ubłocona, na dodatek z praktycznie walącym się sklepieniem nad głową i z jakąś breją na łbie.

Tego dnia warunki pogodowe nie różniły się za bardzo od tych panujących w poprzednich dobach. Było mokro i błotniście. Kocica zeskoczyła z gałęzi. Postanowiła wybrać się nad rzekę. Miała nadzieję, że nie zaleje terenów wokół niej, bo właśnie przy nich niebieska przebywała. Udała się jednak najpierw do pewnego drzewa. Podeszła do niego, po czym wybiła się z tylnych łap i wbiła w jego korę swe długie ostre pazury. Dość szybko wspięła się na odpowiednią gałąź, by następnie podejść do dziupli znajdującej się tuż nad nią. Włożyła swą głowę i przednie łapy do środka, aby po chwili znaleźć się już całą we wnętrzu drzewa. Postanowiła, i tak też po chwili uczyniła, że odłoży swą szyszkę z kamieniem między łuskami w kącie dziupli. Tak, błękitna nadal miała tę szyszkę i nosiła ją ze sobą, jednak nie trzymała jej w pysku cały czas. Nierzadko chowała ją w jakichś trudnodostępnych tudzież mało uczęszczanych przez koty miejscach. Miała do takich nosa, gdyż kiedy była w Klanie po jego terytoriach chowała zioła. Musiała je w końcu dobrze ukrywać, by nikt ich nie znalazł, przez co teraz była w stanie rozpoznać dobrą kryjówkę, gdy tylko ta znalazła się w zasięgu jej wzroku.
Zeskoczyła z drzewa, po czym skierowała swe kroki w stronę rzeki. Dotarła niedługo potem. Usiadła za krzewem żarnowca, po czym zaczęła obserwować pojedyncze ryby płynące pod wodą.
Chciała by nauczyć się lepiej pływać. Członkowie Klanu Nocy umieli dobrze pływać i lubili wodę, w przeciwieństwie do większości kotów z Klanu Burzy. Ale ona była inna. Ją woda nie odstręczała tak, jak większości. Błękitna była też ciekawa, w jaki sposób rybojady polują na ryby. Czy uderzają je po prostu? To było efektywne? Jaki mają sposób? Ile połowów kończy się sukcesem? Ile ryb jest w stanie upolować przeciętny nocniak na jednym średniej długości polowaniu? To wszystko było takie…. Intrygujące dla Bylicy.
Podniosła delikatnie głowę, wodząc wzrokiem za pewną małą srebrną rybką. Nagle dostrzegła coś na drugim brzegu kątem oka.
Było to terytorium Klanu Burzy. Dwa koty szły po drugiej stronie rzeki.
Jedno z nich było rude, a drugie….
Kremowe.
Kremowe futro.
Pręgowane dziko.
Tak dobrze znała to futro…..
Futro kota, z którym spędziła swe dzieciństwo. Kota o zielonych oczach. Spokojnego, niskiego i tak miłego kocurka. Futro, które nie raz przytuliła.
Futro jej rodzonego brata, z tego samego miotu. Jedynego prawdziwego jej zdaniem brata. Jedynego znośnego brata, który nie syczał na nią na każdym kroku.
Futro Słonecznikowej Łodygi.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz