Od Brzasku

Łapa drgnęła. Napotkała tylko pustkę i całe ciało spięło się momentalnie. Kocur wysunął pazury i gwałtownie otworzył ślepia. Uderzenie serca zajęło mu zrozumienie, że wcale nie spada. Zaśmiał się cicho z samego siebie. Stare przyzwyczajenia czasem dawały o sobie znać. Podniósł się i przeciągnął, mnąc w łapach żółte liście, które własnoręcznie przyniósł, żeby wyścielać swoje nowe "gniazdko". Rozwidlony konar wychodzący z pochylonego pnia był idealnym miejscem na odpoczynek. Promienie wschodzącego słońca sączyły się przez pozostałe na gałęziach liście, tańcząc na jego nosie.
Uśmiechnął się. Zapowiadał się piękny dzień.

Jego żołądek przypomniał o swoim istnieniu przeciągłym burczeniem. Kocur przeciągnął się jeszcze raz, ziewając szeroko i z pewną wprawą wskoczył na gałęź wyżej. W pniu znajdowała się niewielka dziupla. Włożył do niej łapę, wyciągając schowaną wczoraj wieczorem piszczkę. Kilka poprzednich ukradły mu kuny, zanim znalazł tę kryjówkę. Teraz musiałyby przejść obok niego, co skutecznie je zniechęcało do łakomienia się na cudze śniadanie.

Posilony nieco, zszedł na dół, szeleszcząc na wilgotnych liściach. Szybko znalazł odkrytą wczoraj ścieżkę. Ruszył nią z uśmiechem na pyszczku. Przez poprzednie dni niemal ciągle lało, dzisiejsza pogoda była bardzo miłą odmianą. Kocur domyślał się, że nim słońce znajdzie się w najwyższym punkcie swojej wędrówki, znów zacznie padać, tym bardziej był wdzięczny za tę odrobinę błękitnego nieba. 

Zanim dotarł nad strumień, futro na jego łapach zdążyło przemoknąć od pokrywającej trawę rosy. Nie przejął się tym zbytnio.

Strumień usłyszał już z daleka. Wezbrany od padającego ostatnio deszczu, wyglądał na dosyć niebezpieczny. Kocur zanotował w pamięci, że warto byłoby kiedyś nauczyć się pływać. Tak na wszelki wypadek.

Grzęznąc w rozmiękniętej ziemi, podszedł ostrożnie bliżej brzegu. W Porze Nowych Liści musiało być tu pięknie. Cały brzeg pokrywały pewnie kwiaty. Teraz zostało ich tylko kilka, zmęczonych ciągłymi deszczami. Niewiele myśląc, kocur przewrócił się na grzbiet i zaczął tarzać w miękkiej ziemi i resztce kwiatów. Błoto chętnie czepiało się jego półdługiego futra, brudząc je jeszcze bardziej było. Zadowolony z efektu, kocur przeciągnął się i otrzepał. Ostrożnie podszedł do strumienia i spojrzał w swoje niewyraźne w wartkim nurcie odbicie.

Z wody wpatrywała się w niego para jasnych oczu. Przybrudzony różowy nos falował niewyraźnie, podobnie jak niemal jednolicie czarne futro, pokryte tu i ówdzie trawą.

Uśmiechnął się do swojego odbicia. Żałował, że nie ma kwiatów. Chętnie wetknąłby sobie jakiś za ucho.

Cień padł na strumień. Podniósł łeb, obserwując ciężkie obłoki zasłaniające słońce. Pora Opadających Liści w pełnej krasie. Powinien pójść na polowanie, zanim ulewa wypłoszy resztki zwierzyny.

Zasłuchany w jednostajny szum ulewy, obserwował ołowiane niebo ze swojej kryjówki. Było w tym coś uspokajającego. Żałował, że odkrył to dopiero teraz.

Przymknął ślepia, pozwalając swoim myślom płynąć swobodnie. Deszcz zawsze wprawiał go w dziwny, słodko-gorzki nastrój. Był smutny, ale równocześnie widział w tym coś pięknego.

Dużo ostatnio wędrował. Decyzję o wyruszeniu podejmował z dnia na dzień i po prostu ruszał. To dawało mu szczęście. Miał wrażenie, że u łap wyrastają mu skrzydła. Marzył o miejscach, o których słyszał od rodziców. Stare tereny kusiły go i snuł fantazje o pójściu tam. Czy potrafiłby do nich trafić? Czy poznałby któreś z miejsc? Nie to się liczyło, mógł iść, wstać i pójść tam, gdzie nigdy wcześniej nie był, gdzie nikt go nie znał. To sprawiało, że jego serce biło szybciej.

Przez szmer ulewy przebił się mlaszczący odgłos kroków. Otworzył ślepia i mocniej przywarł do gałęzi. Był niemal tego samego koloru co ona, ale jego serce i tak chciało wyskoczyć z piersi. W końcu dostrzegł intruza. Przemykał blisko pni, widocznie szukając schronienia przed ulewą. Przez woń mokrego futra przebijał się zapach samotnika. Kocur odetchnął nieznacznie i rozluźnił mięśnie. Nieznajomy minął go, nie zauważywszy.

Kocur obiecał sobie, że jutro do tarzania się znajdzie jakieś zioła. Tak dla pewności.