Od Mewiej Łapy (Mewiego Puchu)

Śnieg otaczał świat. Mewa prawie znikało wśród odcieni bieli i szarości. Lepszego kamuflażu nie mogło sobie wyobrazić. Na dodatek turlając się w nim tworzyło sobie dodatkową warstwę bieli. Było całkowicie niewidzialne. Szkoda tylko, że po jakimś czasie robiło się im zimno. Niezadowolone próbowało z siebie strzepać go, lecz śnieg nie chciał odejść. Lekko spanikowane odszukało wzrokiem rodzicielki. 

— Mamo! — pisnęło zupełnie jak małe kocię rzucając się ku kotce. 

Mżawka zmarszczyła brwi, nie była zachwycona tym widokiem. 

— Śnieg nie chce mnie wypuścić! Czy teraz zostanę śnieżnym potworem? — miauknęło trochę jednak podekscytowane tą wizją. 

Wojowniczka westchnęła. 

— Chodź pomogę ci się otrzepać.

Grzecznie usiadło obok matki i cierpliwie czekało aż ta unicestwi śnieżne kule z ich futra.

— Słuchaj Mewia Łapo... — zaczęła kotka, po czym szturchnęła ucznia. — Słuchasz?

Bagietka grzecznie pokiwało łebkiem, szczerząc ząbki do kotki.

— Niedługo odbędzie się twoje mianowanie na wojownika. Myślę, że jesteś gotowy... — urwała zamyślając się na parę uderzeń serca. — Dlatego musisz teraz zachowywać się trochę poważniej. Chociaż przy innych kotach.

Przekręciło niepewnie łebek. 

— Dlaczego? 

Mżawka uciekła przed ich spojrzeniem. Miała taki zmieszany wyraz pyszczka. 

— Jesteś już duży. Dorosły. Zaraz zostaniesz wojownikiem. 

Bagietka pokazało mamie język.

— Nie chce. — miauknęło niezadowolone. 

Bycie dorosłym było takie nudne, sztywne i stresujące. Ciągłe patrole, marudzenie na nie oraz walki z intruzami. Bagietka wolało zająć się czymś fajniejszym. Badaniem morskiej głębiny. Ozdabianiem kwiatkami legowisk kotków. Mówieniem każdemu "dzień dobry". To były zajęcia godne ich osoby i chęci angażowania się w poważne rzeczy. 

— A muszę być wojownikiem? — pisnęło cicho. 

Mżawka ucichła. Otuliła ich swoim ogonem. 

— Tak będzie najlepiej. 

Mewa zmarszczyło brwi niezadowolone z tej odpowiedzi. Umysł próbował znaleźć inne rozwiązanie. Coś lepszego niż trudne wojownicze życie. 

— A nie mogę jak Kotewka? — dopytywało dalej. 

— Nie jesteś kotką. Poza tym nie wiem czy Spieniona Gwiazda by się zgodziła. Teraz tyle nerwów na głowie... — urwała Mżawka.

* * * 

Stało się. Odbyło się ich mianowanie. Całe zestresowane wciąż zerkało na mamę, gdy pani liderka mówiła do nich. Prawie zapomniało, że powinno się odezwać i trochę głupio wyszło, gdy dopiero pod ostrym spojrzeniem Mżawki pisnęło "Przysięgam". Potem już było głośno. Krzyczeli. Ich nowe imię. Było tym przytłoczone. 
— Gratuluję, Mewi Puchu. Teraz możemy w końcu wybrać się na przygody. — usłyszało głos przyjaciela. 
Mewiak spojrzało na Czaple. Uśmiechnęło się niepewnie. 
— Tak. 
Jedno oko zmrużyło się. Kocur przyjaźnie pogłaskał ich kitą po grzbiecie. 
— Będzie dobrze. A teraz uśmiechnij się i leć do Mżawki. Spójrz jaka jest z ciebie dumna. 
Kiwnęło łebkiem i pognało do mamy. Wtuliło się w jej sierść. Kotka mruczała cicho. Mówiła coś do nich, lecz nie było wstanie się skupić. Jej bicie serca było takie głośne. Tylko tego chciało teraz słuchać.