Od Barszczowej Łodygi CD. Skocznej Łapy (Motylej Łapy)

Teraźniejszość

Barszcz nie wierzył w to, co usłyszał. Królicza Gwiazda, jego wspaniały brat wziął go na poważną rozmowę. Po ostatnim zgromadzeniu czekoladowy widział, że jest wyraźne napięcie pomiędzy klanami. Osobiście zaczął się nieco niepokoić ich aktualną sytuacją, jednak nie sądził, iż Klan Klifu postanowi nawiązać z nimi sojusz.
‐ Potrzebuję Twojej pomocy, bracie - oznajmił Królicza Gwiazda. - Oczywiście, nie musisz się zgadzać, ale według mnie jesteś odpowiedni do tej roli.
- Hmm? O co chodzi, Króliczku? - zapytał troskliwie Barszcz.
- Czy…czy zostałbyś ojcem sojuszniczego miotu? - zapytał po dłuższej chwili ciszy. - Zawsze powtarzałeś, że chciałbyś mieć swoje potomstwo, a z tego co wiem, to nie masz partnerki i pomyślałem, że się zgodzisz…
Pomiędzy braćmi nastała długa cisza. Barszcz stanął jak wryty, dosłownie. Zesztywniał, wlepiając oczy w dymnego brata. Nigdy przez myśl mu nie przeszło, że to akurat o nim jako o potencjalnym ojcu mógłby pomyśleć lider, kiedy planował coś takiego.
- Dlaczego ja? - wydukał.
- Znam Cię od zawsze, jesteś wspaniałym wojownikiem i masz naprawdę dobry charakter - wyjaśnił. - Zależy Ci również na dobru Klanu Burzy, a jako silny wojownik dasz równie silnie potomstwo.
- Rozumiem… Ale wiesz, Króliczku, ja zawsze chciałem mieć kociaki z miłością mego życia... Nigdy nie brałem pod uwagę takiego scenariuszu…
- Dam Ci czas do namysłu - oznajmił miękko lider. - Pamiętaj, że do niczego nie jesteś zmuszany.
Barszcz kiwnął głową, po czym Królicza Gwiazda odszedł. Czekoladowy usiadł na miękkiej trawie, a w jego głowie kotłowała się masa myśli.
Kochał Klan Burzy, bez zająknięcia stanąłby w szranki z każdym, kto mógłby im zagrozić, ale dzieci z jakąś obcą kocicą, w dodatku z Klanu Klifu?
Pokręcił głową, zawstydzony. Nie zauważył, kiedy nieopodal niego znalazła się jego medyczna kumpelka, Motyla Łapa. Kotka przywitała się z kocurem, jednak Barszcz siedział zamyślony jak w transie. Nie słyszał powitania, a zamiast tego wymamrotał:
- Jak się w ogóle robi dzieci?
Motyla Łapa drgnęła zaskoczona i zawstydzona.
- Nie wiem, nie pytaj mnie! - miauknęła.
- Huh? Motyla Łapa, a co Ty tutaj robisz? - zapytał, wyrwany z zamyśleń. Po chwili dotarło do niego, co powiedział. - To ja zapytałem o to na głos?! Przepraszam, Motylku!
- Nie szkodzi - mruknęła odwracając głowę. - Wszystko okej?
- Nie do końca - westchnął. - Wiesz, jak się zajmować kociakami? Czy miałaś z tego już szkolenie?
- Hmm - zamyśliła się. - Na pewno trzeba zapewnić im ciepło. Często trzeba pomagać im się wypróżnić i potem umyć - skrzywiła się. - Są też delikatne i łatwo łapią choróbska!
- O-oh, no tak. - mruknął zmieszany. - Dziękuję. Zobaczymy się później? Potrzebuję teraz chwili samotności.
- Jasne! - odparła wesoło, odchodząc skocznym krokiem.
Barszczowa Łodyga ruszył do legowiska wojowników. Usiadł na swoim mchu, zaczynając wylizywanie futra.
Od zawsze marzył o wielkiej miłości, takiej, jakie są w opowieściach innych kotów. Miodek zaraził go chęcią do posiadania partnerki marzeń. Nawet udzielił mu niezbędnych lekcji, a teraz…jak to miało wyglądać, że porzuca swoje wielkie plany? Czy jakaś kotka by go zechciała, pomimo posiadania potomstwa? Jak w ogóle jego dzieci by na niego reagowały? Ich serca byłyby rozdarte pomiędzy klanami…
Czekoladowy położył się, wzdychając. Ułożył pyszczek na łapach, pozwalając sobie na krótką drzemkę.
Obudził się późnym popołudniem, wstał, przeciągnął się, a następnie wyszedł z legowiska. Dostrzegł mentorów z ich uczniami, a później jego oczom ukazała się Chomicza Łapa, ochoczo rozmawiająca z jednym ze swoich przyjaciół. Dzieci… oni wszyscy byli czyimiś dziećmi, siłą klanu, ich przyszłością. W sercach tych młodych kotów zostały zasiane najważniejsze wartości, jakie winien posiadać prawdziwy członek Klanu Burzy.
Machnął swoim krótkim ogonkiem.
Postanowił. To będzie jego największy wkład w ochronę tego, co mu bliskie. Miłość do klanu przezwyciężyła marzenia. Z każdym księżycem był przecież coraz starszy, nie mógł mieć pewności, że znajdzie swoją ukochaną… a kto wie, może te małe, słodkie kociaki zapełnią dziurę w jego sercu? Może to one będą brakującym elementem w życiu wojownika?
Nastepnego dnia poszedł do Króliczej Gwiazdy, by powiedzieć mu o swojej decyzji. Brat mu podziękował. Zapewniał, że dzięki temu będą mieli bezpieczeństwo i silnego sojusznika.
- Króliczku, te kociaki będą naszą przyszłością - oznajmił Barszcz. - Wychowam je na patriotów kochających Klan Burzy oraz Klan Gwiazd, możesz mi zaufać. Będą silnymi wojownikami.
- Cieszę się - odpowiedział dymny.
- Swoją drogą…powiesz mi, jak się robi dzieci? - zapytał zawstydzony.

Jakiś czas później, kiedy potwierdzono ciążę Jastrząb

Barszcz mimo wszystko się cieszył. Chociaż jego spotkanie z kotką nie było jak ze snów, to mu ulżyło. Jastrzębi Zew wydawała się odpowiednią kandydatką na matkę miotu. Była urodziwa, wesoła i silna. Barszcz żałował tylko, że do jego klanu trafi połowa miotu, a nie wszystkie kociaki. Jego serce rozdzierała myśl, iż połowę dzieci będzie widywał okazjonalnie, na granicy lub podczas zgromadzeń…jednak nie mógł na to nic zaradzić. Inaczej do niczego by nie doszło.
Spacerował sobie przez obóz, ucieszony faktem, że ciąża została potwierdzona. Natknął się akurat na Motylkową Łapę, która niosła w pyszczku liść z ziołami.
- Motylkowa Łapo! - miauknął do niej z uśmiechem. - Zostanę ojcem, wiesz? A wiesz co to znaczy? Że Ty będziesz ciocią!

<Motylkowa Łapo? Zostałaś wybrana na cioteczkę>