Od Plusk

 Wbita w kąt żłobka walczyła z piekielnym bólem brzucha. Żadne zioła nie pomagały. Sięgnięcie po więcej jednak nie wchodziło w grę — przedawkowanie. Błagała, by jej przeszło. Próbowała wszystkiego. Nic nie działało. Czuła się okropnie. Wiedziała, że poród się zbliża, ale nie było jej dane wiedzieć, iż będzie boleć aż tak. Płacząc, zwinęła się w kłębek.

***

Płakała, otulając ogonem swoje kocięta. Nie wierzyła, że je ma. Jej kochane i wyczekane! Do tego, żadne nie było takie jak Wiatr. Nic, tylko się cieszyć. Koło malutkiej, liliowej szylkretowej koteczki leżała kremowa kluseczka, wtulona w nią była druga liliowa szylkretka. Trochę dalej leżało rude kocie i kolejne kremowe. Ten widok ją rozczulał. Aż piątka słodziaków! Jej i Bzu. Nie dopuszczała do siebie myśli, że są też Wiatru. Teraz pozostało szczęście i radość. Ich najukochańsze pod słońcem puszyste kuleczki.
Szeroko się uśmiechając, podniosła głowę. Do żłobka zmierzał niebieski van. Pora, by zobaczył swoje kociaki.

***

Jej kociaki przyszły na świat wczoraj. Dalej nie mogła w to uwierzyć. Czy to wszystko było prawdziwe, czy może jednak było pięknym snem? Mimo tego cieszyła się chwilą. Chłód czy inne zmartwienia poszły teraz na drugi plan. Jej młode były tak śliczne i kochane. Nie mogła się doczekać, aż otworzą oczka i zaczną się bawić. Niezwykle cieszyła się z faktu, że jest ich mamą. Nie będzie musiała już patrzeć z żalem na inne karmicielki. Postara się być najlepszą matką, jaka kiedykolwiek istniała.

Przysunęła się bliżej do kociąt i musnęła ich futra językiem. Wtuliła się w ich jeszcze cieniuśkie futerka i zamruczała. Słyszała, iż ktoś zmierzał do kociarni, ale nie przejmowała się tym. Znajdowała się w euforii i nic nie było w stanie tego zepsuć. Czy na pewno?
Przy wejściu do żłobka pojawiła się wysoka, bura sylwetka.
Wszystko rozpadło się momentalnie, kiedy zdała sobie sprawę z tego, kto był ojcem jej kociąt.
— Urodziłaś? — warknął Wiatr, wchodząc do środka.
— T-t... t-tak... — przyznała z trudem.
— Wreszcie — burknął. — Pokaż je.
Pokazywać mu jej dzieci? Jej kochane skarby? To było ostatnią rzeczą, którą zrobiłaby z własnej woli, wiedząc, jak niebezpieczny jest.
— Pokazujesz czy nie? — mruknął, podchodząc bliżej kotki.
Ruda delikatnie odsunęła ogon. Bała się. Co jeśli znowu coś się wydarzy?
Futro burego się zjeżyło. Nie, nie, nie. Tylko nie to. To było złym zwiastunem. Przypominało się jej zdarzenie, cały ten szantaż, tamten dzień...
— Czy te kocięta są moje? Bo nie wydaję mi się, do cholery. Mają za dużo bieli — syknął przez zęby.

— W-w... w-wyjdź... z-ze ż-żłobka... — wydusiła z siebie przerażona. 

Co ona zrobiła?! Nie powinna mówić mu tego. Gdyby mogła to odkręcić. Cholera.

— P-przeprasz- 

— Nie przyjmę od ciebie żadnych przeprosin — rzucił, stając nad kotką. — Złamałaś obietnice puszczając się z nim! — wrzasnął. — Miały być MOJE!

— J-jesteś p-p-po... po...

Kocur nic nie odpowiedział. Stał naprzeciwko niej, wściekle trzepiąc ogonem. Jego sierść była zjeżona, a uszy zwisały. Wojownik zrobił dwa kroki do tyłu, by rzucić się na kotkę z podskoku z warkotem.

Pazury burego złapały szyję kotki. Zszokowana próbowała ugryźć go w łapę. Do jej sukcesu prowadziło wiele prób, Wiatr wciąż szczypał ją szponami. Zielonooki gwałtownie przesunął łapę, pozwalając rudej na złapanie go zębami w bark. W furii zrzucił rudą z hukiem na ziemię i ponownie złapał za szyję.

— Chcesz zginąć tak samo jak wszystkie te karmicielki?! — wysyczał z wyższością.

Nie zdążyła nic odpowiedzieć. Przed jej oczami ukazał się błysk pazurów. 

Leżała na ziemi, płacząc. Gdyby tylko mogła cofnąć czas i zostać wojownikiem.
Dotknęła łapą swojego pyska.

Krew.

Skończyła jak Bez.

[przyznano 25%]