-Mamusiu - miauknął, obracając główkę w kierunku rodzicielki – jestem głodny. Mógłbym coś zjeść?
-Oczywiście, zaraz przyniosę ci jakieś jedzenia - miauknęła kotka pogodnie
Skowronek uśmiechnął się delikatnie, drapiąc łapką wywinięte do tyłu ucho. Czekając na pożywienie, czekoladowy kocurek zaczął rozmyślać o owadach i ptakach. Właśnie myślami powędrował do zacnych ptaków o nazwie skowronek, od których wzięło się jego imię, gdy Mała Koszatniczka rzuciła się na jedno ze swoich dzieci, Pszczółkę i przygwoździła go do ziemi, przejeżdżając ostrymi pazurami po oku kociaka. Skowronek otworzył szeroko oczy, a z jego gardła wydobył się stłumiony wrzask. Skuliwszy się, zaczął cichutko płakać, trzęsąc się na całym ciele. Nie miał pojęcia, co powinien zrobić! Przepiórczy Puch krzyknęła, odciągając swoje potomstwo od oszalałej karmicielki. Kiedy na pyszczku Pszczółki pojawiły się ślady krwi, do żłobka wszedł Bobrzy Siekacz i bez chwili namysłu doskoczył do kotów. Za nim w progu stanęła Obserwująca Gwiazda, spoglądając zdziwiona na zaistniałą sytuację. Cykoriowa Łapa, który nie wiadomo skąd pojawił się przy liderce, wyprowadził poszkodowanego kociaka ze żłobka, a przywódczyni wraz z czekoladowym przewodnikiem pochwycili wrzeszczącą karmicielkę i wynieśli ją ze żłobka.
***
Skowronek nie mógł spać. Zwinięty w kłębek leżał wtulony w Przepiórczy Puch, wpatrując się wielkimi oczami w ścianę. Wszyscy wokół niego spali jak zabici, pławiąc się w srebrzystym świetle księżyca i chrapiąc cichutko, jednak czekoladowy kocurek nie był w stanie oddać się tej przyjemnej czynności. W główce ciągle słyszał przeraźliwe wrzaski królowej, a krew rówieśnika migała mu pod powiekami, za każdym razem, gdy tylko je przymykał. Mała Koszatniczka była potworem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz