Szylkretka otarła łzy łapkami zawstydzona. Nie chciała, żeby medyczki kłóciły się przez nią. Jeszcze dojdzie z jej winy do rozłamu medycyny i cały klan będzie na nią zły.
— Cii, już dobrze… Chcesz się uczyć dalej czy potrzebujesz przerwy?
Siewka wbiła wzrok w zioła, licząc, że niebieska zrozumie odpowiedź. Nie chciała zawieść Gasnącej i wyjść tak samo głupia, jak przyszła. Kotka na pewno byłaby nią zawiedziona i zła. Siewka zrujnowała by jej plan. Nie mogła sprawić jej takiego rozczarowania. Wciągnęła smarki i próbowała się trochę otrząsnąć. Na tyle ile potrafiła.
— No dobrze. Ale jeśli coś będzie trudne to mów. — miauknęła kotka i wzięła w łapkę czerwony kwiat.
Jego piękny bordowy odcień wyróżniał się na tle szaroburego obozowiska. Uczennica nie wiedziała, że są takie śliczne kwiatki. Nie mogła oderwać od niego ślepi.
— Zaczniemy od czegoś prostego. To jest mak. Ale zwykle nie zbieramy kwiatów. Gdy opadną wszystkie czerwone płatki zostaje takie coś.
— Zaczniemy od czegoś prostego. To jest mak. Ale zwykle nie zbieramy kwiatów. Gdy opadną wszystkie czerwone płatki zostaje takie coś.
Pokazała jej dziwny kształt. Delikatnie uniosła obiekt ku górze i dołu. Coś zagrzechotało. Siewka zbliżyła się do dziwnego przedmiotu zaciekawiona. Lekko powąchała to coś. Wydawało się być znajome.
— W środku ma nasiona. To właśnie je podajemy kotom na silny ból czy uspokojenie.
Szylkretka pokiwała łebkiem. Medyczka wyjęła delikatnie kolejną ususzoną roślinę i pokazała uczennicy.
— To też powinnaś znać.
Siewka zamrugała zdziwiona, lecz tylko gdy dotarł do niej zapach rośliny już skojarzyła fakty.
— Rumianek. — wymamrotała cicho.
Niebieska uśmiechnęła się lekko.
— Zgadza się. To także podajemy na uspokojenie. Oraz przy dolegliwościach z sercem. A także przy wyprawach, żeby wzmocnić kota. Bardzo wdzięczna roślina.
Uczennica patrzyła jak medyczka ponownie z wielką dozą ostrożności i ciepła wyciąga kolejne zioło.
— Koper natomiast jest dobry na stawy. Spójrz na jego charakterystyczne listki. Od razu go rozpoznasz. Trudno pomylić go z innymi roślinami. — tłumaczyła medyczka.
Siewka obserwowała kotkę, bardziej skupiając się na niej niż na roślinkach. Zdawała się posiadać tajemną wiedzę nieznaną dotychczas malcowi. Nie mogła wyrzucić tego zagadnienia ze swojego łebka, uporczywie wracając do niego myślami. Jednocześnie było jej głupio, że mimo zaangażowania kotki nie skupiała się całkowicie na jej wykładzie. Położyła po sobie uszka, biorąc głębszy oddech.
— O co chodziło... — zaczęła niepewnie, szurając łapką z podłodze. — Z tym drażnieniem ziół?
— O co chodziło... — zaczęła niepewnie, szurając łapką z podłodze. — Z tym drażnieniem ziół?
<Liściu?>
(trening medyczny 355 słów)
[przyznano 7%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz