W okolicy legowiska starszyzny można było wyczuć delikatną woń mleka, unoszącą się w powietrzu. Zapach wypływał ze środka, mieszając się z wiatrem i deszczem, tańcząc po obozie i oznajmiając, iż nie tylko w żłobku przebywają kocięta. Oprócz specyficznego aromatu, z przepełnionego krzewu dobiegało również ciche popiskiwanie i niezadowolone pomrukiwanie starszych, którzy próbowali się wyspać, jednak skutecznie przeszkadzały im w tym dwa rozbrykane kociaki. Jako jedyny z rodzeństwa siedział spokojnie mały, czekoladowy kocurek, który swoimi wielkimi ślepiami wpatrywał się w mrówkę dźwigającą o wiele większy od niej samej, uschnięty liść. Marszcząc nosek, kociak wziął na łapkę dziwne stworzonko. Było takie śliczne! I miało tyle nóg! Zwierzątko zaczęło chodzić po jego jasnym futerku, zdezorientowane. W pewnej chwili kociak wpadł na wspaniały pomysł. Pokaże to coś tacie! On na pewno opowie mu o nim więcej. Skowronek wstał z ziemi i na trzech łapach (gdyż czwartą miał zajętą noszeniem mrówki) pokuśtykał do taty, który akurat rozmawiał z mamusią.
- Tato, tato! Patrz, co znalazłem! - pisnął kociak, wysuwając przed siebie kończynę z osobliwym insektem. - Jak to się nazywa i cemu nosi taki duzy liść?
- To mrówka, Skowronku – miauknął spokojnie kocur, uśmiechając się delikatnie. - Ten liść chce zanieść do mrowiska.
- Mlowiska?
- Tak, tam mieszkają mrówki.
Zafascynowany kociak rozszerzył oczka i zmarszczył nosek zaciekawiony, wpatrując się wielkimi ślepiami w Szepta, co chwile przenosząc wzrok na mrówkę na jego łapce.
- A cemu niesie to do mlowiska? - zapytał malec.
- Żeby podzielić się z resztą mrówek.
- A pokazes mi takie mlowisko? Bo ja chciałbym odwiedzić mlówkę! - pisnął Skowronek i wstał z ziemi
<Tatusiu?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz