BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Klifu!
(trzy wolne miejsca!)

Znajdki w Owocowym Lesie!
(trzy wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

19 marca 2021

Od Jastrzębiej Łapy

Był na patrolu z Jastrzębim Podmuchem i Bystrą Wodą. To co tam się wydarzyło było dziwne. Nie podobało mu się to, że zawraca kotce w głowie. Byli w końcu po to, aby go uczyć, a nie rozmawiać na jakieś prywatne sprawy. Gdy kocur próbował się go pozbyć, z chęcią skorzystał z tej możliwości i udał, że idzie zapolować na mysz. Naprawdę jednak, przypadł do ziemi i skrył się w krzaku, słuchając co Bystra Woda knuł. No dobra... Nie tego się spodziewał. Nie ingerował w to zwłaszcza, kiedy dostrzegł mamę. A ona co tu robiła? Śledziła ich czy jak? Jego mózg pracował intensywnie, próbując zrozumieć czego był właśnie świadkiem. Gdzieś z boku siebie wyczuł mysz, więc nie oglądając już dalej tej sceny, zakradł się do piszczki i zabił. Teraz miał alibi, gdyby jakimś cudem dowiedzieli się, że podsłuchiwał. Wrócił z myszą do krzaku, a słysząc swoje imię wyszedł z ukrycia. Nie miał powodu już dalej udawać, że go tu nie było. Rzucił Bystrej Wodzie spojrzenie. Kocur nie był zadowolony, że zastępczyni wtrąciła się do ich rozmowy. Mimo to ruszył na dalszy patrol z kocurem. Jastrzębia Łapa przez całą drogę milczał, co odpowiadało wojownikowi. Uczniowi zresztą też. Obeszli teren, po czym wrócili do obozu. 

***

Już od kilku uderzeń serca wypatrywał matki z mentorką. Zniknęli jak kamień w wodę. Ciekawe co takiego robiły, że im udało się wszystko załatwić, a ich nadal nie było. Chyba, że to przez tempo jakie nałożył Bystra Woda wrócili pierwsi. Pewnie nie chciał już dalej go niańczyć, dlatego mógł cieszyć się dniem wolnym. 
Rozmyślając nad tym wszystkim, próbował połączyć kropki. Niestety... Myśl uciekała mu za każdym razem, kiedy ją pochwycił. 
Słysząc szelest, uniósł wzrok i dostrzegł dwie kotki, które w końcu wróciły. Mama opierała się o Jastrzębi Podmuch i kierowały kroki do leża medyka. Odprowadził je wzrokiem. Czy to możliwe, że... Nie. Absurdalna myśl. Mimo to chodziła mu po głowie niczym natrętny owad, nie dając spokoju. 
- Hej! - usłyszał przy uchu ciche miauczenie. 
Skierował wzrok na kocię Raniuszkowego Dziobu. A on co tu robił? Miał dopiero księżyc, a już wyszedł zwiedzać świat? Głupota! On w jego wieku był mądrzejszy. 
- Tak? - zwrócił się jednak do kociaka, który uśmiechał się do niego pogodnie.
- Pobafis se se mną? 
Yh... Nie miał chęci przystawać na propozycję kocurka. Tuż obok dostrzegł kolejną kulkę i kolejną. Pojawiły się jakby znikąd, a za nimi zmartwiona matka, która ocierała zaspane oczy. No tak... Tak to jest, gdy się nie pilnuję młodych! 
- Tutaj! - zawołał kotkę, a ta odetchnęła z ulgą i podeszła.
- Suseł, Światełko, Wisienko! Nie wolno tak uciekać! - zbeształa swoje młode karmicielka, ciesząc się, że mimo wszystko nic im nie jest. - Pomógłbyś mi je odnieść? - rzuciła proszące spojrzenie. 
Nie mógł odmówić, nie po tym, jak znany był z swojej wielkoduszności. Kiwnął głową. Złapał jedną kulkę za futerko i zaniósł z powrotem do żłobka. Nie podobało to się maluchom. Ewidentnie chcieli poznać świat, a on im to uniemożliwił. No cóż... Życie nie jest usłane różami. Im szybciej się o tym przekonają tym lepiej.

Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)