Od Bluszczowego Pnącza

- Potrzebuję twojej pomocy... - zmęczony głos rudego do doszedł jego uszu.
Nie rozproszywszy się, dokończył swoje zajęcie i dopiero po tym się odwrócił. Zaszczycił lidera swoim spojrzeniem. Nawet nie zachwiał się, kiedy spostrzegł go tuż za swoim ogonem. W pewien sposób był wręcz niebezpiecznie blisko, choć zjawa nie powinna stanowić dla niego zagrożenia.
Bluszcz powstrzymał się od wrzucenia grymasu na pysk, kiedy to ktoś wręcz wiercił mu wzrokiem dziurę w głowie, a w jego oczach tkwiła tylko pustka.
- W takim razie wyjaśnij mi, co się dzieje – postawił jasny warunek. - Jesteś tu, a jednocześnie jesteś w swoim legowisku. Czemu pokazujesz mi się w taki dziwny sposób, a potem od razu znikasz? - zapytał spokojnie, chociaż to całe zamieszanie powoli zaczynało go przytłaczać. W dodatku Bursztynowy Pył wyszedł jeszcze rankiem po zioła i do teraz nie wrócił, co zaczynało go martwic... Poprosił paru wojowników, by rozejrzeli się w trakcie swoich patroli za kremowym. Van miał nadzieję, iż kocur się czegoś nie najadł, bo znał już jego zachowanie po pewnej roślinie. Bał się trochę, iż pod wpływem np. kocimiętki, mógłby zajść na tereny innego klanu.
- To nie jestem ja! - oburzył się, podnosząc głos. - To nie ja tkwię w swoim ciele, zostałem z niego wygoniony! Nawet nie wiesz, jakie nieszczęścia mają teraz miejsce, dzieje się tragedia, a u władzy jest potwór! Błagam cię, musisz mi pomóc! - Zbliżył się i oparł łapę o bok liliowego. Medyk poczuł nieprzyjemny chłód, rozchodzący się po całym ciele. Zadrżał, kiedy zimno wręcz przeszyło jego kości. Miętowa Gwiazda, ten, który aktualnie przewodził klanem, wydawał mu się ostatnio dziwny, ale... Czy to, co właśnie usłyszał od tego tu przed nim, było prawdą? Jeśli ktoś opętał lidera, to na pewno nie byli bezpieczni.
- Ale kto? I jaki ma w tym cel? - dopytywał, nastawiając ucho i czekając cierpliwie na odpowiedź.
Z zewnątrz zaczęły dochodzić głośne dźwięki zamieszania.
- To win...
Nie dokończył. Jego ciało rozpłynęło się w powietrzu, a do legowiska medyków wbiegł spanikowany Koperkowe Futro.
- Bluszczowe Pnącze! Chodź szybko! Jesteś nam teraz naprawdę potrzebny! - wyjęczał. Kocur z początku stał oszołomiony. Był o krok od odkrycia prawdy, a Miętowa Gwiazda znowu pozostawił go bez informacji!
Z żalem spuścił łeb i podreptał za czarnym, nie spodziewając się, co może zastać.
Większość wojowników zebrała się blisko wejścia, mamrocząc cicho między sobą. Widząc vana, rozstąpili się, dając mu przejście do ich głównego źródła zainteresowania. Zapadła grobowa cisza. Bluszczowe Pnącze poczuł, jak trzęsą mu się łapy. Z gardła omal nie wyleciał krzyk, ale zdusił go w sobie, starając się zachować swój wieczny spokój. Było to trudne, bo zapiekło go pod powiekami. Wypierał sobie w głowie zaistniałą sytuację. Nie dowierzał, kręcąc zrozpaczony głową. Nie znał niestety innego kremowego kocura, który byłby identycznym odzwierciedleniem jego byłego mentora.
- Bursztynie... - wykrztusił, rzucając się w stronę zakrwawionego ciała. Pochylił się, przystawiając ucho do jego klatki piersiowej. Przyłożyli do niego łapę, przełykając głośno ślinę. Niemożliwe. – C-co się stało? – spytał, podnosząc wzrok i szukając kogoś, kto powie mu coś więcej.
I wtem dostrzegł go. Miętowa Gwiazda, mając zobojętniały wyraz pyska, stał wśród tego całego chaosu. To nie był ten, który ukazywał się Bluszczowi przez ostatnie księżyca. Rudzielec stał, ze znudzeniem obserwując zaistniałą sytuację.
- Znaleźliśmy go poza granicami klanu. Był już w takim stanie – oświadczył, nie wyrażając w żaden sposób smutku. Po prostu powiedział to tak, jakby śmierć wojownika była u nich już czymś normalnym.
Van spostrzegł kulącą się niedaleko zastępczynie. Iskrzący Krok musiała być w szoku, co było dla niego zrozumiałe. Przynajmniej po szylkretce było widać, że ta sytuacja nie należała do normalnych.
Liliowy przełknął ślinę i pociągnął nosem, robiąc kilka kroków w tył, by inni mogli przenieść ciało i zająć się pochówkiem. Po prawej poczuł czyjeś ciepło. Nie musiał patrzeć w tym kierunku, by rozpoznać w tym osobniku Srocze Pióro. Uwielbiał takie gesty ze strony brata, gdyż uświadamiały go, że zawsze ma w burym wsparcie.
- Najpierw Firletkowy Płatek odeszła do starszyzny, teraz Bursztynowy Pył opuścił świat żywych… - westchnął, siadając na ziemi i wbijając wzrok we własny łapy.
Czy to było jakieś przekleństwo, klątwa? Medycy mieli najwyraźniej jakiegoś pecha i nawet nie chciał myśleć o tym, jakie zło może czaić się na niego. Ledwo co ukończył trening, a z ich zatłoczonego przez trójkę kotów legowiska, pozostał tylko on.
Sama myśl o tej pustce odpychała go od chęci powrotu w to miejsce, ale nie miał wyjścia. Teraz on pozostał ratunkiem dla wszystkich chorych, toteż nie mógł nikogo zawieść.
Ostatni raz spojrzał w stronę ciała kremowego, cicho wzdychając. Przytulił się do brata, po czym bez słowa zawrócił do swojego leża. Już wiedział, że nie będzie w stanie nic dzisiaj zrobić. W głowie mu huczało od natłoków myśli.
A widok ducha rudego przypominał mu o kolejnych problemach.
Najwyraźniej czekał tu na niego.
- Potrzebuję odpowiedzi. Teraz. Kim on jest? – spytał z kamiennym wyrazem pyska, a jednocześnie używając do wypowiedzi błagalnego tonu głosu. Wciąż nie wierzył, iż został tu sam.
- Ja… - uchylił pysk i zamrugał kilkukrotnie, spoglądając wściekle zza jego plecy. Rudy zniknął, a Bluszczyk poczuł za sobą czyjąś obecność.
- Z kim rozmawiałeś, Bluszczowe Pnącze? – lodowaty głos lidera wręcz zmroził mu futro na grzbiecie.
- Wznoszę modły do Gwiezdnych – odparł bez namysłu, patrząc na intruza. Spostrzegł pogardę w tych zielonych ślepiach, co tylko upewniło go, iż to nie jest prawdziwy Miętowa Gwiazda.
- Przynieś potem coś na uspokojenie dla Iskrzącego Kroku – rzucił, wręcz rozkazująco. – Przeżywa to za bardzo – stwierdził i rozejrzał się po legowisku, jakby szukając kogoś.
Wyszedł po tym bez słowa, a vanowi pozostało modlić się o spokój, bo wszystko zaczynało się coraz bardziej sypać.