Od Klekotka CD. Mandarynkowej Gwiazdy

Pogoda zaczynała się powoli poprawiać. Oczywiście, wciąż było mokro i nieprzyjemnie, ale przeszywający wiatr czy mrożący krew ziąb już dawno ustały i nie zapowiadało się, aby wróciły przed kolejną Porą Nagich Drzew. Klekotkowi się to podobało. Nie lubił chłodu, chociaż tak naprawdę było to jedyne, co na ten moment znał. Nie mógł się doczekać ciepła, słońca i pobudki, która czekała cały świat, a w tym wszelkie żyjątka, którymi był tak zafascynowany. Kotewkowy Powiew opowiadała mu dużo o tym, co skrywają ich tereny. Słuchał o rybach, które pływają w rzekach i płyciznach, o gryzoniach, których ciche chrupanie sprawia, że można je łatwo odszukać, nawet kiedy wiatr wieje ze złej strony. Najbardziej podobały mu się jednak historie o rechoczących, śliskich żabach i nabrzmiałych ropuchach. Obiecał sobie, że kiedy tylko zaczną pojawiać się w żłobku, złapie największą, najbardziej obślizgłą i najbardziej nabrzmiałą ropuchę, aby podarować ją mamie. Mniejszą żabkę da Pani Kotewce, bo gdyby nie ona, nie wiedziałby o ich wspaniałej egzystencji. Myślał też, co mógłby dać Pani Borówce... ale ona nie była jego mamą, a w dodatku jej dzieci były denerwujące, więc nie chciał, aby zrobiły krzywdę jakiemuś płazowi. Mógłby dać jej co najwyżej jaszczurkę; podobno potrafiły odczepiać sobie ogon, kiedy się bały. Klekotek zaczął zastanawiać się, czy też potrafiłby tak zrobić, gdyby też bardzo się czegoś przestraszył. Niesamowicie mocno czekał na pojawienie się żab, ale piastunka powiedziała mu, że jest na nie jeszcze zdecydowanie zbyt zimno i że śpią one w głębokich dziurach i głębinach, gdzie temperatura nie jest dla nich problematyczna. Większość czasu spędzał, wypatrując ich z kociarni. Najpierw wpatrywał się w gwarny obóz, ale szybko zaprzestał; doszedł do wniosku, że nawet jeśli byłyby tam jakieś żaby, szybko przestraszyłyby się wielkich wojowników. Potem zmienił miejsce i przesiadywał przy brodziku; w końcu stworzonka lubiły wodę, prawda? Szum przypływającej rzeczki usypiał go jednak bardzo prędko, a w dodatku nigdy nie doczekał się nawet najmniejszego znaku. Wziął to za potwierdzenie słów opiekunki, że płycizna jest zbyt zimna i żaby pojawią się w niej dopiero na Porę Nowych Liści. Jedyne co mu pozostało to wpatrywać się w bardziej skryte zakamarki, w których nie było tyle kotów, a temperatura była znacznie, znacznie wyższa.

Na tym właśnie skupiał się dzisiejszego dnia. Mama Murena wyszła, podobno na patrol, ale Klekotek nie był tego pewien, w końcu i tak nie mógł za nią wyjść. Pani Kotewka zajmowała się doglądaniem kociąt, które bawiły się wspólnie w centralnej części żłobka. Młodszy kociak zdawał się być już przyzwyczajony do tych ciągłych hałasów; miał nawet wrażenie, że potrafił je wygłuszyć własnymi przemyśleniami, które nieustannie krążyły mu w głowie. Znalazł niewielką dziurę w ścianie legowiska, którą delikatnie poszerzył, aby móc więcej przez nią dostrzec. Nie wyglądała na nic specjalnego: kilka krzaków, kamienie pokryte warstwą wilgoci, kilka mokrych patyków... Ale Klekotek był przekonany, że w końcu znajdzie tam coś ciekawego. Problemem był jedynie nieprzyjemny zapach, który stamtąd dochodził, i którym dostawał prosto w pyszczek, kiedy zawiewał silniejszy wiatr. Za każdym razem odskakiwał nieco w tył. W końcu tę powtarzalną sielankę przerwało chrząknięcie. Kocurek momentalnie zdał sobie sprawę z obecności innego kota. Klekotek odwrócił się spokojnie i dokładnie zlustrował wysoką, pokaźną kotkę. Wiedział, że to Pani Ważna, wiedział, że to jego babcia, ale... nie pamiętał jej imienia. Był pewien, że je znał... Na pewno mama mu mówiła, na pewno kotka się przedstawiała...
— Dzień dobry... — powiedział w końcu, zdając sobie sprawę, że ta na pewno na to czeka. Potem od razu wrócił do swojego zajęcia. Był przecież zajęty. On nic od srebrnej nie chciał, więc nie miał zamiaru zaczynać rozmowy; jeśli ta miała ochotę spędzać z nim czas, niech sama coś powie lub robi to, co on. 
— Wyłącznie przywitasz się ze mną? Czy tak książę powinien traktować członków swojego rodu, swoją najbliższą rodzinę? — zapytała. Jej ton nie był całkowicie nieprzyjemny, chociaż dreszczyk przebiegł po małym grzbiecie. Położył uszka po sobie i z cichym westchnięciem odwrócił się od dziury w ścianie. 
"Teraz na pewno była tam żaba..." — pomyślał i posmutniał. 

— N-nie... A-a-ale... — Nie wiedział, co miał powiedzieć. Kiedy mówił Kotewce o płazach, ta wydawała się niezadowolona; czy babcia też się zmarszczy?
— Musisz nauczyć się wysławiać. Nie przystoi ci takie zachowanie. Inne kocięta zdają się mówić znacznie poprawniej i pewniej, powiesz mi dlaczego? — Patrzyła na niego z góry. Nie podobało mu się to. Chciałby, żeby była z nim mama Murena. Ona na pewno zajęłaby czymś kotkę, a on mógłby złapać jej największą żabę w całym Klanie Nocy. 
— Są więksi — powiedział w końcu. — Mają większe języki. Żaby też mają wielkie języki, bo jedzą muchy, więc pewnie ładnie mówią.

<Babcia?>