Od Jagodowego Marzenia

 Nie uczestniczyła w rozmowie o morderstwach w Klanie Burzy, nie chciała w niej uczestniczyć. Wolała skupić swe myśli na kociętach, a nie na poszukiwaniu winnego tej zbrodni i zaniedbywaniu przez to swoich obowiązków. Mimo wszystkiego ciekawość wygrała i kiedy udało jej się uśpić czwórkę kociąt, usiadła przy wyjściu, przysłuchując się całej rozmowie, a bardziej kłótni, która miała miejsce w obozie. Chociaż nie wszystko wyłapała, to jeden temat, który przytoczony został przez rudą wojowniczkę, przykuł jej uwagę. Komentarz Ognistej Piękności, który później pojawił się również w niedokończonej przemowie Echa. Relacja Świerszczowego Skoku ze Zawilcową Koroną. Nigdy nie zwracała na nią uwagę, myślała, że są przyjaciółmi, jednak kiedy słowa rudej kocicy uderzyły ją, dużo rzeczy nagle w jej głowie miało sens. W sposób, jaki niebieski patrzył na medyka, ile razy pojawiał się jego legowisku i te przeklęte pióro, które nosił. Jednak czy plotki były prawdziwe? Musiały być, to przecież miało go skazać, jednak musiała go o to zapytać, nie mogła polegać tylko na plotkach. Po mianowaniu odprowadziła czwórkę swoich kociąt do legowiska uczniów, aby wybrały swoje miejsce posłań, przy okazji obiecując Ciernistej Łapie trening następnego dnia. Zaskoczyła ją decyzja Króliczej Gwiazdy o szkoleniu jednego z jej synów, jednak nie narzekała. Był to jej pierwszy uczeń i miała zamiar go wyszkolić na dobrego wojownika. Kątem oka zauważyła Świerszczowy Skok, który właśnie wyszedł z legowiska i zaczął zmierzać w kierunku wieży. To była jej szansa, którą nie mogła zaprzepaścić. Znalazła się przed kocurem, zatrzymując go, a jej pysk zdobił uśmiech. 
 – Witaj Świerszczowy Skoku – zaczęła Jagoda, a na pysku wojownika zagościł grymas niezadowolenia. – Chciałabym z tobą porozmawiać na ważny temat.
 – Nie mam ochoty z tobą rozmawiać. Nie może to poczekać?
 – Nie, bo będziesz to odkładać do przejścia do starszyzny. Chodzi mi o to, co wspomniane zostało przy wypowiedzi Zawodzącego Echa. – Ogon kocura drgnął niespokojnie na wspomnienie o sytuacji.
 – Nawet tam nie byłaś Jagodowe Marzenie, nie masz nic do dodania. Chyba że również chcesz skazać na mnie swą łapę bez większych dowodów. Nie potrzebuje następnego głosu nad moim uchem mówiący mi, że jestem mordercą.
 – Nie o to mi chodziło. Chciałam zapytać o drugą sprawę poruszoną przy tej rozmowie. Ognista Piękność powiedziała…
 – Kłamała. Każdy wie, że to zrobiła, jednak nikt o tym nie wspomniał. Jeśli grzechem jest być przyjacielem z medykiem, to nie tylko ja go popełniam. Nie rozumiem czemu, to ja jestem piętnowany za to.
 – Tu nie chodzi o przyjaźń, widzę, jak na niego patrzysz. – Kocica ściszyła swój głos do szeptu. – Powiedz mi, czy to był powód, dla którego nie jesteśmy już razem? Dlatego z dnia na dzień wyrzuciłeś naszą relację w krzaki?
 – Przestań doszukiwać się odpowiedzi, gdzie jej nie ma, bo błądzisz – syknął Świerszcz, jakby wypowiedź kocicy uraziła go w jakiś sposób. – Jeszcze zaraz zaczniesz mi wypominać to, że dostałaś ucznia, a ja nie. Królicza Gwiazda kłamie, łamie obietnice, nie powinien być liderem, a jego syn nie powinien zasiadać u jego boku jako zastępca. Ja powinienem szkolić Pyłka, obiecał mi to, a przez te bezpodstawne oskarżenia zostało mi to odebrane.
 – O czym ty mówisz? Przywódca sam ustala mentora ucznia. Uważam, że Skrzypiący Skrzyp jest idealnym mentorem dla Trzmielej Łapy. Gdybyś nie próbował sprowadzić Zawilcowej Korony na złą ścieżkę, to może dostałbyś następnego ucznia. Teraz powinieneś się cieszyć, że Zawodzące Echo Cię nie wygnał.
 – Kto mi to wypomina? Samotniczka, która większość czasu przesiedziała w żłobku. Czasami powinnaś siedzieć cicho, nim oberwiesz za swe słowa. – Po tych słowach kocur minął ją, znikając w wejściu do legowiska medyka. Kocica tylko cicho prychnęła. Za kogo on się uważał? Może jednak dobrze, że się rozstali.