BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Wilka!
(trzy wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(trzy wolne miejsca!)

Miot u Pieszczochów!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 27 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

24 lipca 2020

Od Wróblowej Łapy cd. Żabiego Skoku

*zima*

Szedł przez obóz, z wysoko uniesionym ogonem i dumnie wypiętą piersią. Wujek Leszczynek pochwalił go dzisiaj na treningu i to wystarczyło, żeby kocurek zaczął mieć świetny humor. Tak prawdę mówiąc, był bardzo łasy na komplementy, nawet jeśli specjalnie tego nie okazywał i zdawał sobie z tego sprawę. Próbował walczyć ze swoją potrzebą ciągłej uwagi, ale nie zawsze mu to wychodziło. Czasami wręcz się prosił o uznanie, a jeśli już ktoś go pochwalił, chodził radosny przez następne parę dni. Oj tak, przy szkoleniu buraska zdecydowanie bardziej opłacało się powiedzieć mu parę miłych słów niż krzyczeć. Krytykę znosił źle, szczególnie gdy wygłaszała ją osoba, którą kochał i cenił. W końcu nie lubił nikogo zawodzić, a właśnie tak odbierał słowa nagany - bardzo osobiście, jako wytknięcie mu jakiegoś braku.
Wróbelek szedł więc, mając zamiar coś zjeść, i nucił pod nosem. Przy stosie ze zwierzyną stała już inna kotka. Nie kojarzył wojowniczki, ale nie zamierzał być niegrzeczny.
- Dzień dobry! - Uśmiechnął się do niej. Odpowiedziała, patrząc na niego smutnymi, niebieskimi ślepiami i kocurek odniósł wrażenie, że już kiedyś się poznali. Nie potrafił tylko powiedzieć kiedy, ani jak… Kotka wyglądała na niewiele od niego starszą, ale był pewien, że jest wojowniczką przynajmniej od takiego czasu, jak on stąpa po tym świecie.
Czekoladowa wbiła wzrok w swoje łapy, speszona jego ciekawskim spojrzeniem. Zreflektował się i spojrzał na stos ze zwierzyną. Kotka widocznie nie miała ochoty na rozmowę, ale jemu jakaś myśl ciągle nie dawała spokoju. Sięgnął po najbliżej leżącą mysz, ale upuścił ją, gdy w końcu odnalazł właściwe wspomnienie.
- To pani pomogła mi kiedyś szukać taty! - miauknął tryumfalnie.
- P-pamiętasz to? - Owinęła ogon wokół łap.
- Tak. - Uśmiechnął się szeroko. -  Żabi… - wysilił pamięć, próbując sobie przypomnieć. - Żabi Skok.
- Wróblowa Łapa - miauknęła, rewanżując się. Skinął głową.
- Jeszcze raz bardzo dziękuję.
Jej wąsiki drgnęły w rozbawieniu, a kocurek pomyślał, że wygląda naprawdę uroczo, gdy się uśmiecha. Tylko jej oczy ciągle pozostawały smutne.
- Nie ma za co, Wróblowa Łapo.
- Wróbelku - poprawił ją odruchowo. - Wszyscy tak do mnie mówią - dodał z uśmiechem.
- Wróbelku - powtórzyła za nim. - Miło było cię spotkać.
Wstała, sprzątając resztki myszy.
- Panią… ciebie również - odparł zmieszany, nie do końca wiedząc, jak się do niej zwracać.
Odpowiedziała mu uśmiechem i zniknęła z jego pola widzenia.

Niebo miało dziś wyjątkowo piękny kolor. Jasne i czyste, błyszczące najpiękniejszym odcieniem błękitu. Gdyby nie radość, którą w sobie miało, wyglądałoby dokładnie jak pewne oczy, w które niedawno spojrzał. Tylko tamte pozostawały smutne nawet, gdy kotka się uśmiechała. Otrząsnął się z zamyślenia, po raz kolejny łapiąc się na tym, że myśli o Żabim Skoku. Wojowniczka go zaintrygowała. Widywał ją rzadko, a nawet gdy mijali się gdzieś wcześniej, nie dostrzegał jej obecności. To było… dziwne. Nie potrafił zrozumieć, jak mógł nie zauważać członka własnego klanu, przechodzącego obok.
- W-Wróbelku?
Drgnął, słysząc głos wujka Leszczynka tuż obok siebie.
- Jestem - miauknął i uśmiechnął się do mentora. - Idziemy na patrol?
Kocur skinął głową, potwierdzając jego domysły.
- P-pójdziemy na granicę z K-Klanem Burzy. Z Żabim Skokiem.
Kocurek poczuł dziwny ucisk na dźwięk tego imienia.


<Żabko? c:>
Posted by
.

1 komentarz:

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)