Od Topoli CD. Jeżyny

Topola zamilkł. Nie żeby sam cieszył się z nowego statusu mentora, nie obchodziło go zbytnio jego życie intymne, jednak nie marudził, iż srebrny stał się nieco spokojniejszy. Z dużym naciskiem na nieco. Wciąż był okropny, lecz teraz kochankowi poświęcał większość czasu i uwagi zamiast pastwić się nad swoim uczniem. 

Położył uszy, widząc, że siostra czeka na jego odpowiedź. 

— J-ja... nie marudzę. Szczęśliwy jest bardziej do zniesienia. — miauknął cicho, lekko się niepokojąc o to by mentor go nie usłyszał. 

Jeżynka uniosła brwi i posłała bratu zadowolone spojrzenie. 

— To może zamiast stercząc tutaj jak wbity kij w ziemię potowarzysz mi? Dawno nie spędzaliśmy dłużej czasu. — zaproponowała, unosząc radośnie ogon. 

Topola uciekł spojrzeniem na własne łapy. Bura miała rację. I zdecydowanie też chętniej by z nią spędził czas. W końcu przez jego treningi, które zdawały się ciągnąć w nieskończoność, ich wspólny czas uległ zaniedbaniu. Głównie to z jego winy. Tęsknił za beztroskim kocięcym czasem zabaw i wygłupów. Już niemal zapomniał o swoim czekoladowym bracie. Listek ułożył sobie znakomicie życie bez nich.
Ale z drugiej strony bał się zbiec z patrolu. Żagnica gdy już oderwie się od swojego kochanka, na pewno nie będzie zadowolony. A swoją frustrację jak zwykle wyżyje na nim. Niepewność narastała w serduszku niezbyt odważnego kocura. Bardzo chciał czasu z siostrą, lecz nie wiedział, czy lęk przed mentorem nie jest większy. 
— Dobrze, ale wróćmy tu przed szczytowaniem słońca. — miauknął w końcu, wstając.
Jeżyna z uśmiechem kiwnęła łbem i pobiegła w stronę wyjścia z obozowiska. 
— Myślę, że nie będzie zły, że ja porwałam cię na patrol. — puściła mu oczko. — W końcu on tutaj się spóźnia. — krzyknęła nieco głośniej.
Topola spanikował odwracając się szybko w stronę kasztanowca. 
— Ciii! Cicho. — pouczył siostrę. 
Bura jedynie pokazała mu język i przyspieszyła. 
— Złap mnie jeśli potrafisz! — zawołała radośnie. 
Jej zwinna sylwetka zaczęła przemieszczać się po drzewach. Niczym rude stworzonko skakała pomiędzy gałęziami. Topola, z mizernym skutkiem, próbował ją do gonić biegnąc po zamarzniętej ziemi. Zwiadowczyni jednak nie była przewidywalna w swej wędrówce. Nie raz musiał hamować, co zwykle kończyło się zaryciem pyskiem w śnieg, gdy ta zmieniła kierunek swej ucieczki. Zdyszany padł w końcu na ziemię. Dysząc ciężko, obserwował szumiące gałęzie, próbując, choć jakże nieskutecznie, odnaleźć w nich burą sylwetkę siostry. 
— Musisz w końcu opanować wspinaczkę. — skwitowała go. 
Odwrócił łeb zaskoczony. 
— Skąd się tu wzięłaś? — miauknął zdziwiony. 
Jeżyna zaśmiała się cicho. 
— Tajemnica!

Topola zmarszczył brwi. Kotka podeszła do niego i podała mu łapę. Wstał i otrzepał się ze śniegu. Czyste futro przestało być takowym po szalonym wyścigu z siostrą. Westchnął zrezygnowany. 
— Bardzo śmieszne. Zobaczysz. W końcu się nauczę. 
— Wiernie ci kibicuję w tym, braciszku. — otarła się o jego bok. — Patrz. Upadła Gwiazda. W śniegu jest niemal niewidoczna. 
Uczeń spojrzał na tajemnicze zjawisko. Zmrużył ślepia, starając się lepiej dojrzeć kontury obiektu. 
— Fajnie, że tu przyszliśmy, co? — poczuł, jak siostra się o niego opiera.
Uśmiechnął się lekko. 
— Tak. 

* * *

Obserwował kątem oka zwiadowczynię. Obozowisko pogrążyło się w żałobie. Tragedia jaka na nich spadła przyćmiła nadejście Pory Zielonych Liści. Wiele pytań kłębiło się w głowach Owocniaków. Pytań, na które odpowiedzi nie otrzymają. Sowa była osaczana przez wojowników żądających dalszych zaleceń. Ogłoszenia nowego ładu. Nikt jednak nie był gotowy na nadejście tej sytuacji. Nie dało się do tego przygotować. Strach i terror niewiedzy rósł w sercach kotów. 
Każdy szukał pocieszenia w gronie najbliższych. 
Topola stał sam. Brudne, zmierzchnie futro, niewyspane spojrzenie. Nie docierało to wszystko do niego. Śmierć uwielbianej liderki wydawała się być absurdem. Koszmarem rozgrywającym się na jawie. Nie chciał się z tym pogodzić. Nie mógł. Czuł się taki zagubiony. 
Chciał wtulić się w bok siostry. Wypłakać jej ten cały koszmar. Ale nie mógł. Nie po tym co jej zrobił. Nie rozmawiali od tylu wschodów słońca. Od jego kłamstwa. Kłamstwie o urazie ucha. Kotka zdawała się mu przestać ufać. Żagnica go zniszczył. Zniszczył jego rodzinę. Był potworem. 
Teraz nawet on go porzucił. Zakończył swoją misję. Mógł teraz już siać terror u innych kotów. A pogrążony w chaosie klan był idealną do tego predyspozycją. 
— Topolo? — cichy głos wyrwał go z jego rozmyśleń.
Mało nie pisnął widząc przed sobą pysk siostry. Jeżynka. Nie rozumiał co tu robiła. Dlaczego się do niego odzywała. W końcu tak ją zranił. Tak ją okłamał. Był paskudny, zupełnie jak jego mentor. 
— Nie wiem co się stało i dlaczego teraz tak jest pomiędzy nami, jeśli zrobiłam coś nie tak to przepraszam. Proszę nie ciągnijmy tego dalej. — te słowa zdawały się fantazją. 
Fikcją. A jednak padły z jej pyska. Nie przesłyszał się. Oszołomiony wpatrywał się w burą. Zwiadowczyni zdawała się być zmieszana. Skruszona. To nie ona powinna taka być. Przecież to on zawinił.
— Nie. — miauknął, zaciskając ślepia. Bał się ujrzeć wyraz pyska siostry. — To... to ja przepraszam! Tak strasznie cię przepraszam... 

<Jeżyna?>