*to było dawno dawno temu więc kolejny skip nie bij plz ;-;*
Bursztynowa Łapa wraz z Firletkowym Płatkiem szli na przedzie, zaś Iskrzący Krok, Górska Łapa i Śnieżna Zamieć szli lekko w tyle. Lwia Gwiazda zarządził, że póki co medycy muszą chodzić z eskortą, szczególnie, że przy granicy wyczuto swąd nocniaków. Na dodatek Miodowa Chmura zniknął wschód słońca temu. Co prawda niektórzy plotkowali, że kocur dał w długą do jakiejś swojej baby z innego klanu, czy tam samotniczki, jednakże szylkretowa nie wierzyła w to. Miód był bardzo oddanym wojownikiem, który mimo kilku wątpliwości, rzucił się w wir walki na rozkaz Berberysowej Gwiazdy.
Nie mógł od tak zniknąć. Nie, kiedy w klanie miał syna, którego kochał nad życie.
— Coś tam leży — Górska Łapa wydarł do przodu, nawet nie czekając na reakcję współklanowiczy. Srebrny kocur zaklął za nim szpetnie, rzucając salwą niewybrednych epitetów, których niejeden furiat by mu zazdrościł.
— Osz kurwa... SZYBKO, CHODŹCIE! PATRZCIE CO ZNALAZŁEM! — cała grupa przyspieszyła kroku, by w kilka uderzeń serca znaleźć się tuż u boku ucznia, który wymiotował gdzieś z boku.
Iskrzący Krok nawet mu się nie dziwiła.
Ciało Miodowej Chmury z poderżniętym gardłem wygięte było w agonii. Ślepia kocura pozostały szeroko otwarte, zaś wyraz jego pyska wyrażał zawziętość, z którą zapewne walczył do końca.
— Klan Nocy... — wychrypiał Śnieżna Zmieć — Te podłe skurwesyny! — wrzasnął, chodząc w kółko.
Rzeczywiście, znajdowali się blisko nowej granicy. Smród nocniaków był wyczuwalny aż zbyt dobrze, szczególnie na ciele wojownika.
Ktoś go z zimną krwią zabił.
Pozbawił życia kogoś, kto nie był niczemu winny.
— Myślisz... myślisz, że to zemsta za wypowiedzenie wojny? — Firletka oparła głowę o bark szylkretki, na co Iskrząca objęła ją ogonem, trącając nosem. Ona i Miód byli dobrymi przyjaciółmi, nie potrafiła sobie wyobrazić, co mogła czuć teraz medyczka, jednakże największą zagadką był Bursztynowa Łapa, który bez cienia emocji wpatrywał się w zmasakrowane ciało ojca.
— Zabiję! Wyrżnę wszystkich! ZARŻNĘ TE WYRZYGANE NOCNIAKI! CO DO JEDNEGO! — Górska Łapa próbował przejść granicę, jednakże syn Piaskowej Wydmy skutecznie zniwelował jego ambicje, uderzając ucznia przez łeb.
— Kretynie, chcesz żeby cię rozszarpali?
— Nie pozwolę, żeby jakiś psychol mordował jednego z naszych! To wszystko wina tej posranej liderki, która wypowiedziała im wojnę! Tchórz! Najpierw wkopała nas w głębokie gówno a później se zdechła, mając cały klan w dupie!
Góra chodził to w jedną, to w drugą stronę, niespokojnie machając ogonem. Rozzłoszczony zamachnął się, uderzając w niewinny kwiat, który natychmiast uległ zniszczeniu.
— Patrzcie, ma futro między pazurami — w całym tym zamieszaniu nawet nie zauważyła, kiedy Firletka odsunęła się i podeszła do ciała zmarłego. Uczeń zareagował natychmiast, popychając medyczkę i sycząc "Pokaż". Kocur obracał kępkę szylkretowego futra w łapie.
— Pomszczę go. Znajdę tą przebrzydłą larwę, która zabiła twojego ojca — wycharczał, spoglądając na Bursztynową Łapę, który nadal nie wykazywał oznak życia.
— Dlaczego tak bardzo ci na tym zależy młody? — srebrny uniósł brew ku górze, przyglądając się uważnie niebeskiemu.
— Bo był dla mnie wzorem. Honorowy, potężny, był taki, jaki powinien być prawdziwy wojownik
— Chodźcie już, trzeba go zabrać i pochować — odezwała się Iskrzący Krok, na co reszta przystała zgodnie. Oba kocury zabrały ciało, zaś Firletka ich asekurowała. Córka Lisiej Gwiazdy postanowiła zostać przy kremowym synie zmarłego, aż ten nie wróci to siebie — Bursztynku? — zapytała łagodnie, trącając jego policzek nosem.
< Bursztyn? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz