Siedział przed ciałem swojej siostry, a łzy powoli płynęły mu po policzkach. Koniczynowa Łąka również umarła. Może nie była kimś bardzo znaczącym w jego życiu, ale jednak była to jego siostra.
- Ostowy Pędzie – usłyszał nagle głos swojej partnerki. Odwrócił się w jej stronę i od razu się przytulił. Ta nic już nie powiedziała, tylko usiadła na ziemi, pozwalając kocurowi na rozpacz.
- Dlaczego tak zawsze jest... Dlaczego tyle kotów u-umiera... – zadawał cicho pytania.
- Nic nie możemy z tym zrobić... Ale będzie dobrze – mruknęła Obserwująca Gwiazda.
***
Siedział w legowisku. Śmierć Koniczyny lekko popchnęła go w stronę decyzji o opuszczeniu grona wojowników. Dalej nie wiedział, czy to dobre wyjście, ale był pewny, że gdy będzie dłużej zajmował się niektórymi rzeczami, jemu też może się coś stać. A chciał przecież dożyć dnia mianowania swoich pociech na wojowników. Dlatego więc musiał wyjść i porozmawiać z liderką. Westchnął cicho. Otarł szybko łapą pysk, by wytrzeć łzy i wyszedł powoli z legowiska.
- Hej Żmijo, mógłbym z tobą porozmawiać? – zapytał, zbliżając się do kotki. Ta pokiwała głową i oddaliła się z kremowym gdzieś na bok. Usiedli z dala od innych kotów.
- Coś się stało?
- Ja... Chciałbym wstąpić do starszyzny – westchnął, uciekając wzrokiem gdzieś w bok – Ja nie mogę już robić tylu rzeczy, co inni wojownicy. A chcę dożyć do mianowania naszych dzieci – zaśmiał się cicho – Choć chciałbym dalej być wojownikiem, wiek po prostu mi nie pozwala. A jeszcze ta śmierć Koniczyny...
- Skoro tego chcesz... Na następnym zebraniu ogłoszę to i oficjalnie dołączysz do starszyzny – oznajmiła liderka. Ost pokiwał lekko głową.
I tak niedługo później dołączył do starszyzny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz