- Musimy to kiedyś powtórzyć - powiedziała Księżycowy Blask, ocierając się o bok partnerki.
- Jasne - odparła Kawcze Serce z wahaniem.
- Coś nie tak? - zapytała niebieska kotka.
- Nie… Wszystko w porządku. Chyba jestem trochę zmęczona - odpowiedziała.
- Zatem wracajmy do obozu. Jutro rano możemy udać się we dwie na patrol łowiecki, co ty na to? - zapytała. W oczach Kawczego Serca dostrzegła ból i smutek. Coś się działo?
- Tak, oczywiście, wracajmy - miauknęła.
Weszły do obozu Klanu Nocy i udały się prosto do legowiska wojowników.
- Dobranoc Kawcze Serce - powiedziała niebieska kotka.
- Papa Księżycowy Blasku - odpowiedziała jej, a wojowniczka znowu zobaczyła ten smutek w oczach. Jutro będzie musiała z nią o tym porozmawiać.
- Jasne - odparła Kawcze Serce z wahaniem.
- Coś nie tak? - zapytała niebieska kotka.
- Nie… Wszystko w porządku. Chyba jestem trochę zmęczona - odpowiedziała.
- Zatem wracajmy do obozu. Jutro rano możemy udać się we dwie na patrol łowiecki, co ty na to? - zapytała. W oczach Kawczego Serca dostrzegła ból i smutek. Coś się działo?
- Tak, oczywiście, wracajmy - miauknęła.
Weszły do obozu Klanu Nocy i udały się prosto do legowiska wojowników.
- Dobranoc Kawcze Serce - powiedziała niebieska kotka.
- Papa Księżycowy Blasku - odpowiedziała jej, a wojowniczka znowu zobaczyła ten smutek w oczach. Jutro będzie musiała z nią o tym porozmawiać.
***
Kawczego Serca nie było obok jej na legowisku. Księżycowy Blask wciąż jednak czuła jej słodki zapach. Wstała już? Wojowniczka wyszła z legowiska. Kawusi nie było w obozie. Zapytała się kilku kotów czy ją widzieli. Kawka znikła?
***
Życie straciło sens dla Księżycowego Blasku. Chodziła oczywiście na patrole poszukiwawcze, ale to była jedyna czynność oprócz spania, którą była wstanie wykonywać. Kawcze Serce uwolniła ją od smutku, wypełniła dziurę w jej serduszku, a teraz? Rana się otworzyła. Czas, jak powiedziała jej medyczka. Czas leczy rany. Księżycowemu Blaskowi wydawało się, że nawet czas nie jest w stanie sprawić, że nie będzie tęsknić za Kawczym Sercem. Całe szczęście w tym nieszczęściu nie była sama. Kawcze Serce zostawiła coś po sobie. Miała Kazarkę i resztę jej rodzeństwa. Chociaż żadne z nich nie zastępowało Kawki, to i tak było jej lepiej z myślą, że są obok.
***
Nie było lepiej. Było gorzej. Na początku myślała, że Kawcia się znajdzie, że znowu będzie wszystko dobrze. Teraz cała nadzieja znikła, zaczęło być dla wszystkich jasne, że Klan Nocy będzie funkcjonował dalej bez Kawczego Serca. Klan może da radę, ale ona nie da. Nie była w stanie cieszyć się tak samo, żyć tak samo jak wcześniej. Może to minie. Musiała w to wierzyć. Kawcze Serce planowała swoje odejście. Ten smutek w oczach. Musiała się opiekować potomstwem partnerki. Swoimi adoptowanymi dziećmi. To wszystko, co jej zostało po Kawczym Sercu. Oprócz piórka i zapachu rzecz jasna, który i tak z czasem zniknie.
😢
OdpowiedzUsuń