Jeden z przychodzących kotów, przyniósł do legowiska śnieg. Nie miała z nim wcześniej styczności, chociaż była ciekawa, dlaczego koty przychodzące z zewnątrz pachniały jakoś tak charakterystycznie i mokro, a jej, niestety, nie pozwalano jeszcze wychodzić. Ale to nic! Miała przed sobą właśnie piękną bryłkę, która uformowała się w futrze odwiedzającego kota, a która to spadła na ziemię, gdyż zwyczajnie była zbyt ciężka by utrzymać się na cienkich włoskach. Tak więc, omijając fakt, że miała na sobie smród innego kota, była czymś ciekawym w odbiorze. Trąciła biało-podobną kulkę łapą, zaraz potem odskakując w tył, jeżąc się na grzbiecie, kiedy to okazało się, że oprócz tego, że jest mokra, jest w dodatku zimna. Niemniej, kulka też poturlała się w drugą stronę! To zachęciło Kniejkę do dalszego badania owej białej paskudy, obwąchując ją wpierw uważnie, a potem z wolna przykładając swoją łapkę do zimnej powierzchni. Przez drobne ciało przeszedł dreszcz, a ona z fascynacją, już powoli, odsunęła kończynę od śniegu, by uważnie jej się przyjrzeć. Nie doświadczyła jeszcze zimna tego typu, dlatego teraz, chociaż szczypanie minęło, wpatrywała się intensywnie w swoją opuszkę. Niemniej, odkrywanie życia samemu było nudne, potrzebowała kogoś do towarzystwa. Rozejrzała się po otoczeniu, wycierając mokrą łapę w swój bok. I wtem dostrzegła. Znajomy, biały pysk i cętkowane futro, które to najwyraźniej miało kłaść się spać, jednak na nieszczęście, trafiło w zasięg wzroku młodej kotki.
- Hej - odezwała się, wskakując na czekoladowy grzbiet, którego właściciel niemal nie przewrócił się z tego powodu, tracąc równowagę.
- Au... Co...? - Zdezorientowany Skowronek spojrzał na lilową, która nie tracąc czasu (oraz resztki równowagi, przez którą ześlizgnęła się z grzbietu kocura na ziemię, uderzając zadkiem o ściółkę) wskazała na leżący trochę za nią kawałek śniegu, który to już zaczął się topić.
- Załoszę się, sze tego nie zjesz - Wydobyła z siebie z trudem po kocięcemu, czekając na reakcję, której oczekiwała.
- Hej - odezwała się, wskakując na czekoladowy grzbiet, którego właściciel niemal nie przewrócił się z tego powodu, tracąc równowagę.
- Au... Co...? - Zdezorientowany Skowronek spojrzał na lilową, która nie tracąc czasu (oraz resztki równowagi, przez którą ześlizgnęła się z grzbietu kocura na ziemię, uderzając zadkiem o ściółkę) wskazała na leżący trochę za nią kawałek śniegu, który to już zaczął się topić.
- Załoszę się, sze tego nie zjesz - Wydobyła z siebie z trudem po kocięcemu, czekając na reakcję, której oczekiwała.
<Skowronek?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz