Północny Szlak postanowiła, że dzisiaj będą ćwiczyć wspinanie się na drzewa. Ale super! Uczennica nie mogła się już doczekać. Wstała wcześnie rano, a mentorka zaprowadziła ja na leśne tereny terytorium.
- Wczep się mocno pazurami w korę. Używaj ogona, aby zachować równowagę. – instruowała ją. Księżycowa Łapa pokiwała głową. Będę zaraz za tobą. Obiecała sobie. Mentorka zaczęła się wspinać, a kotka podążała za nią. Wczepiła pazury w korę i odepchnęła się tylnymi łapami. Chwyciła się gałęzi i po chwili siedziała obok swojej mentorki.
- Super mi poszło, prawda? Wspinanie się jest takie fajne! Wejdźmy jeszcze wyżej! – wołała podekscytowana. Zanim mentorka zdążyła zareagować ta wspięła się na następną gałąź. I na następną. Przeskoczyła na następne drzewo. Przez chwilę zawisła na gałęzi, ale zaraz odzyskała równowagę. To było świetne!
- Księżycowa Łapo, wracaj! – syknęła poirytowana Północny Szlak. Jednak uczennica ani myślała jej słuchać. Przeskoczyła na jeszcze wyższą gałąź i jeszcze i jeszcze… Chciała jej pokazać, że potrafi sobie poradzić. Nagle pazury jej się obsunęły i… spadła. Po prostu spadła. Leciała przez trzy uderzenia serca i uderzyła głucho o ziemię. Syknęła z bólu. Od razu zobaczyła nad sobą błękitne oczy Północnego Szlaku.
- Mówiłam ci, żebyś nie wchodziła dalej! – warknęła ze złością.
- Przepraszam. – powiedziała urażonym tonem podnosząc się. Nie dość, że spadła, to jeszcze mentorka musi na nią krzyczeć. Cudownie. Wtedy jej spojrzenie złagodniało.
- Nic ci nie jest? – zapytała z troską.
- Nie. Możemy jeszcze raz? – zapytała. Tym razem trzymała się blisko Północnego Szlaku i słuchała wszystkich jej poleceń. Po skończeniu treningu wróciły do obozu.
[przyznano 10%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz