Czarna kotka przeciągnęła się na środku obozowiska. Gdzieniegdzie dobiegał do jej uszu odgłos kroków i podniesionych głosów, należących do jej pobratymców. Szyszka uśmiechnęła się delikatnie, unosząc głowę. Patrol łowiecki właśnie opuścił obóz, pewnie polowanie okaże się udane i zapełnia stertę ze zwierzyną. Szyszka ruszyła w tamtą stronę i przysiadła w cieniu. Nie była specjalnie głodna, więc postanowiła wykorzystać wolny czas na obserwację otoczenia. Jej uwagę przykuła Poziomka, która znalazła się skok lisa od liderki. Wyglądała na zmartwioną i czarnulka doskonale znała tego przyczynę. Stokrotka, mama Poziomki, zginęła niespodziewanie i to całkiem niedawno. Z tego, co mówiła jej Brzoskwinka, uczennica straciła swoją energię, ale nie było w tym nic dziwnego, żałoba stanowiła największy ból serca.
- Szys-szko? - zwróciła uwagę przywódczyni, która powitała ją skinieniem głowy.
- Witaj Poziomko, co u ciebie? - odparła czarna, wbijając w uczennicę łagodne spojrzenie swych żółtych ślepi.
- Dobrze, po prostu chciałam zapytać... Czy zawsze jest tak, że gdy jeden kot kocha drugiego, to ten drugi też musi go k-kochać?
Szyszka zastrzygła uszami, lekko zdziwiona zadanym pytaniem. Jednak oczywiście zamierzała na nie odpowiedzieć. Może nie była specem od miłości, ale swoją przeżyła i na zawsze zachowała w sercu. Poza tym przez swoje doświadczenie stanowiła źródło informacji, a przynajmniej tak postrzegały ją niektóre koty.
- Nie. Zdarzają się związki, gdy drugi kot nie potrafi odwzajemnić miłości pierwszego. A nawet takie, gdy żaden z partnerów nie jest w sobie zakochany, zwykle są razem w wyniku umowy. Najpiękniejsza jest odwzajemniona miłość. A co?
- T-tak tylko chciałam za-zapytać.
Szyszka otworzyła pysk, gotowa zapewnić kotkę o swojej dyskrecji, ale szybko go zamknęła. Widocznie Poziomka na razie nie była gotowa podzielić się tak ważna informacją. Przywódczynię zmartwił ten fakt. Pewnie gdyby Stokrotka żyła, byłaby wsparciem dla córki i służyła jej radą. Szyszka westchnęła, a następnie ułożyła ogon na ramieniu pobratymki.
- Jeśli będziesz potrzebować się zwierzyć, to pamiętaj, że zawsze cię wysłucham i zachowam to w sekrecie. - miauknęła łagodnie.
♪♪♪♪♪♪ ♪♪♪♪♪♪
Szyszka odetchnęła świeżym powietrzem, schodząc ostrożnie z Jabłonii. Gdy tylko jej łapy dotknęły miękkiej ziemi, czarnulka od razu wypatrzyła córkę Jabłka. Odbierała właśnie gratulacje z mianowania, które dosłownie kilka uderzeń serca wcześniej, miało miejsce. Jabłko przytulił swoją córkę, gratulując jej z szerokim uśmiechem, chociaż w jego oczach dojrzała tęsknotę.
- Stokrotka byłaby dumna. - podeszła do nich i stanęła naprzeciwko nowej wojowniczki. - Gratuluję, Poziomko. Witamy w szeregu wojowników.
<Poziomko?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz