Od Czermieniowej Łapy

No po prostu w to nie wierzył! Przysłuchiwał się rozmowie dwóch wojowników, którzy komentowali ucieczkę Bociana i Konopi podczas zgromadzenia. Jego przyjaciel zwiał. A on tu został. Poczuł jak rośnie w nim jakieś nieznane dotąd uczucie. Tylko z białym się dobrze dogadywał. Ich wspólne walki, dręczenie Koszatka, to wszystko robili razem. A teraz? Został sam w obozowisku wroga. Kopnął patyk, który przeturlał się po ziemi. Ale czego oczekiwał? W końcu na swój sposób, byli podobni. Na nikim im nie zależało. W końcu Czermień sam nauczał Gałązkę, że warto ratować własny tyłek niż przyjaciela. Teraz wychodził na hipokrytę. Ale jednak... Nie. Bocian dobrze zrobił. Na jego miejscu pewnie uczyniłby to samo. No bo kim jest, aby ktoś miał go ratować? No właśnie. Był nikim. Poczuł rosnącą wściekłość. Nie! Tak nie może być! Szybkim krokiem ruszył w stronę wyjścia z obozu. Niestety drogę zagrodziła mu jakaś kotka. Chyba nazywała się Lodowy Szpon. Wydawała się przygnębiona, jednak widząc ucznia, szybko to zamaskowała.

- Bez mentora nie wyjdziesz - warknęła.

- Ale ja chcę wyjść teraz! To lisie łajno gapi się pewnie na chmurki!

- Nie obchodzi mnie to - prychnęła nieporuszona. 

Zjeżył sierść. Ona go lekceważy? Musiał jej pokazać, że nie jest w stanie go powstrzymać! Tylko co miałby zrobić? 

- Jeśli nie wypuścisz mnie na polowanie, to naskarżę na ciebie! - Uśmiechnął się pewien, że to podziała.

Kotka zaśmiała się, trzepiąc go ogonem po nosie.

- Wynocha stąd!

A chciał po dobroci... Najwyraźniej nie było to możliwe. Szybko rzucił się na jej ogon, wbijając w niego swoje kły. Wojowniczka zaskoczona odskoczyła, ale on dorwał już jej część ciała, nasilając uścisk.

- Puszczaj mnie ty przeklęty bachorze! - Na to odpowiedział jej kolejnym wgryzieniem się, orząc przy okazji szponkami jej skórę.

Chyba była głupia skoro myślała, że odpuści. Na dodatek, kiedy kotka tak się kręciła, miała problemy z celnością, dzięki czemu jeszcze nie oberwał. 

- Co tu się dzieję?! 

Lodowy Szpon przestała się szarpać, zwracając wzrok na kierującą się w ich kierunku Pstrągową Gwiazdę. 

- Zaatakował mnie! - warknęła, wskazując na czarnego, który odczepił się od niej, zlizując krew z pyska. 

Przywódczyni podeszła do ucznia, mierząc go ostrym spojrzeniem. Najwyraźniej oczekiwała wyjaśnień. Nie miał jednak zamiaru się tłumaczyć. Nie była jego matką. Więziła go i jego rodzinę. Tylko tyle.

- Chciał wyjść z obozu - dodała wojowniczka, spoglądając na swój zakrwawiony ogon, a następnie mordując wzrokiem, sprawcę jej bólu. 

- Co ty smrodzie sobie wyobrażasz? Od dzisiaj przez trzy księżyce, będziesz wymieniał mech we wszystkich legowiskach!

- Nie! - warknął.

- Nie obchodzi mnie to! Będziesz wymieniał ten mech! Jeśli nie, to zapomnij o posiłkach!

- I co? Umrę wtedy jak matka? - prychnął pod nosem, przypominając sobie o śmierci Muszelki. 

- Tak! Wężowy Pysk cię przypilnuje. 

Prychnął pod nosem. Wspaniale. Ten idiota i tak się nie sprawdzi jako ochroniarz, ponieważ wolał skupiać się na czymś innym niż na swoim uczniu. Może tym sposobem, jakoś się z tego wywinie? 

Obserwował jak liderka odchodzi, a Lodowy Szpon posyła mu wrogie spojrzenie. Nie pozostało mu nic innego, jak zagonić tą leniwą bułę do pracy. Szybko rozejrzał się za mentorem. Dostrzegł go w towarzystwie Pstrągowej Gwiazdy. No świetnie. Już najwidoczniej o wszystkim wie. Kiedy kocica odeszła, podszedł do mentora.

- Nie wyjdziesz - powiedział tylko sprawiając, że na pysk czarnego wyszło oburzenie.

- Ale!

- Nie. Zmień mech.

Znów w nim zawrzało. Czuł palącą potrzebę, aby rzucić się na kogoś, rozszarpać, sprawić mu ból, aby tylko uspokoić swoje nerwy.

- A mogę coś zjeść?

Wężowy Pysk pokręcił głową.

- Najpierw mech.

No coś takiego! Ale dziś rozgadany! Zawarczał pod nosem, kierując swoje kroki w stronę brzegu rzeki. Nie miał zamiaru sprzątać po tych śmieciach. Usiadł na błotnistej ziemi, którą raz po raz przemywała woda i zapatrzył się w przestrzeń. A gdyby tak... przepłynął? Przyjrzał się uważnie bezkresnej toni. Do brzegu było dość daleko, a nurt wydawał się silny. Nie. Jeszcze nie był aż tak zdesperowany, by targnąć się na swoje życie. Spojrzał na swoje odbicie w tafli wody. Żółte oczy patrzyły na niego z gniewem i wielką nienawiścią. Nagle coś przykuło jego wzrok. Może to przez odbicie światła, grę cieni lub ruch drobnych fal, ale ewidentnie coś było nie tak z jego uchem. Nachylił pysk bliżej, prawie stykając się z powierzchnią wody. Nie. Zdawało mu się. Było całe. 

- Miałeś iść po mech - odezwał się obok niego Wężowy Pysk.

Drgnął. Jak on go tu znalazł? 

- Nie znalazłem - skłamał.

Trącił wodę łapą, a jego odbicie zniknęło. Wstał, czując nieprzyjemny ścisk w brzuchu. Był głodny. Na potwierdzenie jego myśli z jego wnętrza, dobiegło głośne burczenie. 

- Mech. - Mentor znów próbował uświadomić go, że nadal czeka aż po niego pójdzie. 

- Lisie łajno! Szczurzy bobek! - wrzeszczał na kocura. - Nie rozumiesz słów, nie znalazłem?! 

Mentor patrzył na niego z nieodgadnioną miną. Nie miał pojęcia o czym myślał, wyglądał jakby znów się zawiesił. Westchnął chcąc iść w inne miejsce, gdy usłyszał po raz kolejny jego głos.

- Powinieneś się nad sobą zastanowić. 

Spojrzał na niego z mordem. Zjeżył sierść. Co on mu tu insynuuje? Tak bardzo chciał mu dokopać. Tak bardzo. Posmakować jego krwi i zetrzeć jego tępy wyraz z pyska. Chciał być górą. Chciał być potężny. Jednak jedno spojrzenie na wojownika, utwierdziło go w przekonaniu że i tak przegra. Nieważne jak tępy był Wężowy Pysk, instynkt obronny u każdego zadziała. A on nadal był mały! Nie pozostało mu nic innego jak ucieczka. Rzucił się biegiem na drugą stronę wyspy. Musiał ochłonąć.