BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot Samotników!
(trzy wolne miejsca!)

Miot w Klanie Wilka!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Burzy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

18 lipca 2023

Od Diament do Ametysta

Kocurek siedział, dokładnie wylizując srebrzystą sierść. Czuł, że jest brudny, więc już czwarty raz się dzisiaj mył. Nie nudziło mu się to, bo bardzo dbał o swoje futro i uważał to za konieczne. Ziewnął, szeroko otwierając pysk, a następnie potarł łapką o ucho. Długimi pociągnięciami języka wyczesał mały kołtun na ogonie. Wstał i obejrzał się. Nawet dobrze wyglądał. Jego długa sierść była miękka i dobrze ułożona, poduszeczki łap czyste bez najmniejszego brudu, pazurki cienkie i ostre. Wąsy delikatnie odstawały od pyska, przynajmniej taką miał nadzieję. Uszy skierowane do przodu, długi i puchaty ogon podniesiony.
Teraz mogę się pobawić. – ucieszył się Diament. Zauważył swojego brata, Ametysta. Siedział sobie w wejściu do szopy i trącał śnieg łapką, zadowolony tym, że się zapada. Czarny kociak podszedł do kocurka. Niebieski spojrzał na niego z uśmiechem na pysku.
- Cześć, Amek! – miauknął Diament. – Prawda, że fajny śnieg?
- Tak. – odpowiedział braciszek. – Zobacz, zapadam się.
- Ja też spróbuję. – kocurek wskoczył prosto w biały puch. Jego główka całkowicie zniknęła pod śniegiem, ale w końcu jakoś wydostał się z zaspy, piszcząc z uciechy. Był mokry i było mu zimno, ale i tak się cieszył. Przecież najważniejsza zabawa. I wtedy zobaczył swoje futerko. Było całe mokre i oblepione białymi płatkami. Tyle zostało po myciu się. Parsknął z frustracją i wszedł do szopy, otrzepał się ze śniegu, następnie usiadł obok brata.
- Ojejku. – miauknął Amek. – Jesteś cały mokry. Co powie Błotniste Ziele?
- Nieważne, co powie, ale mam brudne futerko. – wskazał na siebie. – Spójrz tylko na mnie. – jęknął niezadowolony. – Czyż nie wyglądam okropnie?
- Spokojnie, przecież się umyjesz. – braciszek nie zdawał sobie sprawy z tego, w jak słabej sytuacji jest Diament. – Jesteś tylko trochę mokry. Mogę Ci pomóc. – zaoferował.
- Dzięki, ale chyba sobie poradzę. – kocurek usiadł i wygiął się, by wylizać sobie grzbiet.

***

Diamentowi trochę zajęło ponowne wyczyszczenie się, poza tym jego długie futro musiało się wysuszyć. Gdy już był gotowy, podszedł ponownie do braciszka. Zmrużył oczka, bo w jego głowie pojawił się całkiem ciekawy pomysł. Powoli kroczek po kroczku zbliżał się do kocurka. Gdy stał blisko niego, wrzasnął głośno:
- Bu! – Ametyst błyskawicznie odwrócił się z odsłoniętymi zębami, a Diament uśmiechnął się szeroko. – Przestraszyłeś się?
- Tak. – miauknął krótko kociak, ale po chwili dodał. – I to nie było miłe.
- Nie wyskakuj z futra, przecież nic się nie stało. To miała być zabawa. – usprawiedliwił się kocurek. – W ogóle, to co porabiasz, Amek?
- Myślę o tym, jak znaleźć naszego brata. – miauknął braciszek. Diament spojrzał na niego zdumiony.
- Przecież nawet nie wiesz, gdzie on jest. Równie dobrze może być na drugim końcu świata!
- Gdzieś musi być. Znajdę go. – stwierdził kociak. Czarny kocurek już wiedział, co musi powiedzieć. Nawet się nie zastanawiając, wypalił:
- Dobra, to idziemy?

<Ametyst?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)