Od Barwinkowego Podmuchu

 Rana po załamanym sercu nadal trochę go bolała. Strata Szczawiowego Liścia okazała się trudniejsza do zaakceptowania, niż wcześniej sądził. Ale co mógł poradzić? Nie chciał ograniczać kocura. Liliowy był młody, dlaczego zakochał się w takim starym dziadku, jak on?

Barwinek miał aktualnie sto jeden księżyców i z ciężkim stęknięciem mógł wstać. Kiedy chodził, czuł ból stawów, a gdy kładł - jakby był sparaliżowany. Coraz trudniej, coraz wolniej. Gdyby miał kiedyś okazję i wiedział, że starość będzie tak wyglądać, poprosiłby jakiegoś samotnika o zabicie go w uczciwej walce. Barwinek nie wiedział już, czy cierpiał bardziej przez starość, czy może swoją bezradność w wielu sytuacjach. Nie mógł już biegać, skakać, nawet wspinać się na te głupie drzewa. Co i rusz wbijał pazury w ziemię, gdy duchem pędził przez gęsty las, ale ciałem stał w miejscu oraz patrzył z utęsknieniem.

Jedną z niewielu radości były jego córka i wnuki. Kochał je całym starczym sercem. Do tego przyjaciele, którzy jeszcze po tym świecie chodzili umijali mu czas. Tańcząca, Lwia Grzywa, Zajęczy Omyk, kotka nierzadko wpadała do niego z wizytą, gdyż wiedziała, jak bardzo lubił rozmowy. Barwinek częstował ją opowieściami ze swojego życia, a ona w zamian po prostu była. W tym wieku kot chciał, by go słuchano. I Barwinkowi udawało się to spełniać jak na razie.

Któregoś razu, gdy szedł do partnerki jego ukochanej córki. Mimo, że kotkom trochę się nie układało, on robił wszystko, by je odciążyć. Nawet pomimo wieku mógł! Tak więc i tym razem, gdy tak tuptał sobie wesoło, na wejściu na jego pyszczku zawitał szeroki uśmiech. Trzy małe kuleczki, które były jego wnukami!

- Jakie one są cudowne! - Miauknął po raz kolejny do Olchy. - Kocham je wszystkie. Moje maleństwa, no chodźcie do dziadka!

Przycupnął obok nich, pozwalając, by na niego weszły. Małe puchate kuleczki zaczęły tymi tycimi łapulkami niezdarnie wchodzić na jego plecy!

- Nie zróbcie dziadkowi krzywdy - ostrzegła dzieci Olcha. - Muszę wyjść się przewietrzyć. Dasz sobie radę?

- Nie doceniasz mnie! - Zaśmiał się serdecznie. - Tyle dzieci już wychowałem, że ta trójka nie jest mi straszna. Idź, odpocznij sobie.

Kotka złagodniała, posyłając mu wdzięczny uśmiech. Wyszła, kiedy maluchy były zajęte jedzeniem futra dziadka.

- No już moje skarby, co dziś robimy? - Zapytał, chociaż on miał już w głowie cały plan.

- Pobawmy sie! - Zaczęła Barwinek, jego najukochańsza wnusia, która miała imię po nim, z czego był naprawdę dumny jak i wzruszony (oczywiście nie faworyzował jej! Po prostu doceniał za cudowne imię).

- Pobawimy. Ale może najpierw... - Zrobił przerwę by zwrócić na siebie uwagę całej trójki. - Spacerek?

- SPACELEK - powtórzyła podekscytowana Barwinek, przewalając się na mordkę.

Barwinkowy Podmuch pomógł jej wstać. Koteczka przytuliła nos dziadka, odzyskując równowagę. Pozostała dwójka nadal miała frajdę z gryzienia jego uszu. Zdjął ich delikatnie.

- No dobrze, tylko trzymajcie się mnie. - Oznajmił.

Gorzki przewrócił oczami, jakby to doskonałe wiedział. Jako jedyny z całego miotu, nie był tak podekscytowany na wyjście. Wydawał się wręcz znudzony.

- No już Gorzki! Uśmiechnij się do dziadziusia, o taaaaak - czarny pokazał mu szeroki uśmiech.

Gorzki spojrzał na niego uważnie, po czym niezdarnie, jakby wymuszenie, powtórzył ten gest. Chyba chciał mieć dziadka z głowy.

Kiedy byli gotowi (to znaczy wnuki przestały rozbiegiwać mu się między nogami) mogli ruszyć.

Wyszli przed żłobek, by usiąść sobie na trawce. Byli dwie długości zająca od bezpiecznego legowiska królowych. Barwinek starczym, ale nadal uważnym wzrokiem, pilnował młodych, jak się bawili. Rubinek skakał na Barwinek, która kotłowała się wraz z nim po trawie. Gorzki siedział niedaleko nich, patrząc jakby z politowaniem. Dużo bardziej ciekawiło go to, co działo się w obozie. Wielkimi oczami obserwował wojowników, którzy wracali z polowania, albo uczniów wychodzących na treningi.

Barwinkowy Podmuch dostrzegł wśród kotów Szczawiowy Liść. Jego serce zapiekło, gdy patrzył stęsknionym wzrokiem na kocura. Wychodził z obozu, zapewne na patrol. Czarny westchnął, odwracając wzrok.

Usłyszał nagle pisk, więc podniósł głowę z prędkością geparda. Nie sądził, że wciąż tak potrafi, gdy poderwał się do góry jak poparzony.

- Co się dzieje, słoneczko? - Zapytał Barwinek, która wtedy pisnęła.

- On mnie ugryzł! - Pokazała wkurzona na Rubina. Tupnęła łapką.

- Ona zaczęła! - Miauknął w swojej obronie.

- Zmyślasz! - Burknęła kotka.

- Nie!

- Tak!

- Dość. - Oznajmił poważnie, odsuwając Rubina ogonem od kotki. - Jak nie umiecie się bawić to tego nie róbcie.

- Dokładnie. - Potwierdził Gorzki, kiwając głową.

- Mądry się znalazł - mruknął Barwinkowy Podmuch, przewracając oczami. - A teraz, dzieci moje kochane-

- Nie jestem dzieckiem! - Oburzył się Rubin.

- Ale jesteś ode mnie młodszy. - Zauważył dziadek.

- No... No tak. - Przyznał mu rację.

- Więc jesteś dzieckiem! Takim malusim tyciusim bububu uwuu - wytarmosił jego puchate policzki, a Rubin próbował użreć go w łapy. - No już nie denerwuj się słodziaku ty! Malutki taki uroczy bubuś!

- Fu, nie! - Rubinowi udało się wymknąć puchatym łapom dziadka, po czym schować za Gorzkim. Bracia odsuneli się od dziadka, by nie zostać złapanymi.

- Ja CHCE - Barwinek miauknęła głośno, po czym skoczyła na dziadka.

Czarno-biały staruszek, któremu pyszczek już siwiał, przyjął jej atak na siebie, z łatwością powalając.

- A tu cię mam, słoneczko! No masz ty te polisie takie puchate, zupełnie jak mamusia - potarmosił ją, a Barwinek śmiała się w głos. - Kto jest ukochaną wnusią? No pewnie, że Ty, cukiereczku!

Gdy skończyli, a Barwinek leżała wykończona zabawą na łapach dziadka, bracia odważyli się podejść. Nie chcieli w końcu paść ofiarą łaskotek.

- Dziadku... - Zaczął Gorzki, potrącony łapą przez Rubina. - Opowiesz nam coś?

Barwinek owinął kocurki puchatym ogonem.

- Pewnie! - Miauknął. - Wiecie, że byłem wojownikiem? Silnym, odważnym, brałem udział w wielu wojnach, przeżyłem pożary, przeprowadzkę, różne wygnania. Musicie być grzeczni, żeby was nie spotkał nie fajny los. Bo wiecie, wasz dziadziuś ma za sobą kilka bójek. - Uciekł pamięcią do swoich czasów ucznia. Kiedy próbował pobić Księżycowy Pył, a niedługo później mentor został wygnany z klanu.

- Ty i bójki? - Zapytał Rubin zaciekawiony.

- No pewnie! Uwielbiam pojedynki. - Uśmiechnął się. - Są ekscytujące! Biłem się nawet z samym liderem. Co prawda przegrałem, bo liderzy są bardzo silni, i nie możecie im podskakiwać. Tę bliznę na pysku mam po tym starciu. Wielki, przerażający Lisia Gwiazda zostawił mi ją na pamiątkę.

Mówił i mówił, kiedy nagle dostrzegł Olchowe Serce. Zaprzestał opowieści. Pomógł kotce zabrać maluchy do żłobka, gdzie ululał je do snu.