Od Mokrej Łapy C.D Ciernistej Gwiazdy

Kotka zezłościła się. Nie do końca rozumiałem, czemu to pytanie tak bardzo ją ruszyło. Czy nie mogłem chociaż mieć nadziei? Głupiej iskierki głupiej nadziei, że jednak będę mógł pomóc?
- Opieka nad kociętami to nie dla mnie! - Burknąłem, zyskując odwagę, by przeciwstawić się liderce.
- Więc zostają ci starsi, obojętnie, ale nie masz prawa wychylać nosa z obozu! - Powiedziała dobitnym, wyniosłym tonem. Skuliłem się w sobie. Położyłem uszy, podkulając ogon. Nienawidzę krzyków! Nienawidzę swojej bezradności, dlaczego muszę być mały i słaby? Dlaczego się nie przydam? Klan mnie nie potrzebuje!
- H-hej, co ci się dzieje? - Bura zapytała, widząc mój zmarszczony nos.
- Jestem kompletnie nieprzydatny! - Żachnąłem się.
- Wcale nie. Spójrz na to tak: ochronisz starszych, to chyba dobrze? - Poruszyła ogonem, a ja nadstawiłem uszu.
- Coś się zbliża - Mruknąłem, a kotka kiwnęła głową.
Spojrzałem w kierunku dźwięku. Staliśmy w sporej odległości od najbliższych kęp trawy, a jednak dostrzegłem wybiegającą nornicę. Na jednym z treningów Ciernista mówiła mi, jak wyglądają.
Spojrzałem na nią i zadałem nieme pytanie, a kocica skinęła głową. Wyszczerzyłem kły, wykonując pozycję łowiecką. Jak to było? "Przenieś ciężar ciała na zad, a siłę skoncentruj w udach. Poruszaj się bez dźwięku. Stąpaj lekką łapą".
Zmrużyłem oczy, Ciernista wycofała się, by mnie obserwować. Złapię tę nornicę i pokażę jej, że jestem przydatny i potrafię polować!
Wysunąłem pazury, skradając się, a moje niebiesko-czarne futro ledwo dawało radę maskować wśród wysokiej trawy. Okrążyłem zwierzę, które węszyło. Wstrzymałem oddech. Była mała, ale dziwnie gruba. Po chwili podbiegła kolejna, i obie zaczęły grzebać w ziemi.
Powęszyłem, po czym uznałem, że złapie tę chudszą. Może ta druga jest w ciąży?
Jeszcze moment i skoczyłem na nie, z kłami. Pazurami trzasnąłem o ziemię, zębami łapiąc nornicę. Poczułem jednak coś miękkiego pod tylną łapką. Uniosłem ją, a tam ledwie żywa druga z nich.
- Oh nie! - Odskoczyłem z martwą piszczką w pysku. Podkuliłem ogon, nie miałem jej zabić!
Usiadłem smutny, patrząc na wykrwawiającą się samiczkę.
- No nieźle, dwie na raz - Bura znalazła się obok mnie.
- Nie - odłożyłem zdobycz obok swoich łap. - Zabiłem tę grubą, a co jeśli miała małe norniczki?
Kocica przekręciła łeb, pewnie pomyślała sobie "albo my albo one, któreś musi umrzeć", i miała rację. Jeśli ja nie złapię nornicy, będę głodować, a okazywanie litości ofiarom na pewno nie było dobrą cechą dla wojownika.
- Jesteś wrażliwy, co? - Zapytała, siadając obok mnie.
- Nie mogę być! Muszę być twardy. - Mruknąłem, wzrok mając skupiony w jakimś odległym punkcie.
- Swojej natury nie zmienisz. - Odparła, patrząc w niebo. Ciemne chmury zaczęły kłębić się nad terenami Klanu Burzy.
Pogrzebałem łapą w ziemi.
- Jeśli chcę być takim dobrym wojownikiem jak ty to muszę schować swoją wrażliwość. - Powiedziałem po chwili.  Gdybym mógł, zacisnął bym łapę.

*dwa wschody słońca później, rano*

Otworzyłem oczy, oblizując nos. Dziś również musiałem pójść na trening. Wstałem i rozciągnąłem się. Szuwarowa Łapa jeszcze spał, więc podszedłem i pacnąłem go łapą.
- Wstawaj, zaraz masz trening. - Miauknąłem, samemu wychodząc.
Rozejrzałem się wokoło, było mokro i chłodno, a w powietrzu poczułem zapach Ciernistej, która zapewne po mnie szła.
Ciekawe co dziś będziemy robić!
Usiadłem i grzecznie czekałem na swoją mentorkę, coraz szybciej machając ogonem. Ciernista była taka cudowna! Może i nie chwaliła mnie często, ale jedna jej pochwała jest warta sto innych! To zaszczyt, że byłem jej uczniem.
- Dzień dobry - przerwała moje rozmyślania. Bura oblizala nos, a ja skinąłem głową. - Dziś mamy patrol, ruszaj się. 

<Cierniu?