Od Deszczowego Futra C.D. Oszronionej Łapy

Kilka dni po tym, jak zabił Jagodową Gwiazdę, Deszczowe Futro często wybywał poza obóz, by uciec myślami od tego wszystkiego. To łowił ryby, to polował na ptactwo na Mokradłach. Żwirowa Ścieżka wyszła z kociarni i została mianowana Żwirową Gwiazdą, z czego młodzik naprawdę się cieszył. Nie było tego jednak widać po jego minie. Nie to, że nie popierał swojej przyszywanej ciotki, jako liderki. Chciał ją wspierać w tym wszystkim. Tak samo chciał wspierać Oszronioną Łapę, lecz ta go po prostu unikała. Za każdym razem, gdy łapał z nią kontakt wzrokowy, ta uśmiechała się delikatnie, po czym od razu gdzieś uciekała.
Pewnie uznała go za potwornego mordercę, prawda? Taki, który zabił lider z zimną krwią. Ta koteczka była strasznie wrażliwa, może nie chciałaby go zabijał, ale dał tylko nauczkę?
Nie wiedział tego, bo nie miał szansy się o nic jej zapytać, po tamtym incydencie. Od tamtego czasu chodził osowiały i jakby nieobecny. Często musiał udawać przed rodziną i przyjaciółmi, że czuje się dobrze. Nie dawał po sobie poznać, że w środku gryzie się ze swoimi myślami.
— Ty słuchasz mnie w ogóle?! — mruknęła z wyrzutem Łzawa Łapa, szastając ogonem.
Deszczowe Futro natychmiast wyzwolił się z amoku. Rozejrzał się nieprzytomnie po legowisku uczniów, próbując sobie przypomnieć, o czym przed momentem rozmawiał ze swoją siostrzyczką. Spojrzał na nią prędko przepraszającym wzrokiem.
— Wybacz, zamyśliłem się — odpowiedział cicho.
— Trudno było nie zauważyć — powiedziała z nutką sarkazmu w głosie, jednak po chwili westchnęła cicho — Rany, chciałabym być już wojowniczką… Jak długo mam jeszcze czekać???
Deszczowe Futro wzruszył barkami, zerkając w stronę wyjścia. Już nie potrafił zliczyć, ile razy Łezka zadała to pytanie.
— Jak chcesz, mogę iść wypytać ciocię Żwirkę o to i owo… — mruknął nieco nieprzekonany.
Wątpił, czy by mu powiedziała. Znając życie, Łezka była tam już nie raz, doprowadzając nowomianowaną liderkę do bólu głowy od nadmiaru pytań.
Bura spojrzała na brata czujnie, jakby chciała znaleźć w jego wypowiedzi jakieś drugie dno. Deszczowe Futro też już bardzo chciał, żeby jego siostra wreszcie została wojowniczką, tak samo, jak pozostali uczniowie. No i jeszcze kociaki… Czy raczej powinien mówić starsze kocięta? Sam nie wiedział, pewnie wszystkie określenia są w jakiś sposób dla nich przytłaczające. Przecież już od 20 księżyców siedzą w kociarni. Żwirowa Gwiazda niech się lepiej pośpieszy…
Wracając, Deszcz tak naprawdę chciał się już wymknąć, bo wątpił, że długo jeszcze wytrzyma z byciem w dobrym nastroju. Czuł, jak poczucie winy chciało znów przejąć nad nim górę. Potrzebował zająć czymś myśli…
— Nie, sama do niej pójdę — stwierdziła Łezka zdenerwowana — Nie byłam u niej rano, więc muszę iść teraz. Trzeba ciotkę rozruszać.
I jak zrobiła, tak zrobiła. Wyszła z legowiska szybciej, niż kocur się spodziewał. Sam również skierował się w stronę wyjścia. Gdy znalazł się na środku obozu, stulił lekko uszy, powoli odwracając się w kierunku przejścia z kolcolistu.
Nagle zderzył się jednak z małą koteczką, która również nie patrzyła przed siebie. Deszczowe Futro przystanął, dziwiąc się, co się właśnie stało.
— De-Deszczowe Futro...Ja prze-przepraszam...
Słysząc głos Oszronionej Łapy, natychmiast się rozbudził.
— Nic się nie stało — mruknął kocur łagodnie, bojąc się, że zaraz ją spłoszy.
Na szczęście nic takiego się nie stało, a nawet lepiej. Kotka sama zaproponowała rozmowę, na co przystał od razu. Wiedział, gdzie się skierują, więc nawet o to nie pytał.
W pierwszym momencie, gdy zobaczył jej poważną minę, przestraszył się. Myślał, że Oszroniona Łapa powie mu, żeby więcej się do niej nie odzywał czy coś. Gdy jednak usłyszał słowa podziękowania, można było usłyszeć, jak ciężki kamień spadł mu z serca. Poczuł się lekki, jak piórko, a to uczucie spotęgowało jeszcze liźnięcie w policzek. Nie była na niego zła!
— To ja ci dziękuje Oszroniona Łapo — powiedział wesoło kocur, od razu chcąc ją przytulić. W porę jednak się opanował, pamiętając, że kotka jest przecież o wiele mniejsza od niego. Jeszcze by zrobił jej krzywdę. Zresztą, miał dziwne wrażenie, że by się to jej nie spodobało, sądząc po wcześniejszych przeżyciach.
— Przepraszam, zapędziłem się — chrząknął cicho, odwracając speszony głowę. Szybko się jednak uspokoił, uśmiechając się do kotki lekko — Nawet nie wiesz, jak bardzo się bałem. Myślałem, że się mnie boisz po… tamtym — mruknął, denerwując się nieco.

<Oszroniona Łapo? IMMA SO SORRY ŻE TAK PÓŹNO D":>