Od Żywicznej Łapy CD Berberysowej Bryzy

Kociak przechadzał się po obozie, starając się uniknąć ponownej konfrontacji z Wiewiórczą Łapą. I pomimo że kotka sypiała w legowisku lidera, Żywica miał wrażenie, że i tak pewnie czekałaby na niego przed szczeliną do legowiska uczniów, by znów go podręczyć. A ostatni raz zdecydowanie mu wystarczył na dłuższy czas i jakoś nie miał ochoty na ewentualny kolejny. 

— Żywiczna Łapo! — usłyszał nagle swoje imię, przez co automatycznie podskoczył. Widząc jednak znajomy uśmiech, odetchnął z ulgą. — To mój pierwszy dzień jako pełnoprawna wojowniczka! Chciałbyś może pójść ze mną na polowanie? — zapytała wesoło Berberysowa Bryza.

Nawet nie śmiałby odmówić tej przyjemności, więc kiwnął ochoczo łebkiem. 

— Oczywiście — odpowiedział świeżo upieczonej wojowniczce. — W ogól-le moje gratulację — dodał lekko speszony tym, że jeszcze jej nie pogratulował nowej rangi. 

Kotka uśmiechnęła się w podzięce i pognała w stronę wyjścia z obozu, spoglądając co jakiś czas czy tamten za nią podąża. Z resztą a jakby nie mógł? Berberys była jego wybawieniem od spędzania czasu z wymagającą ciotką czy mamą oraz możliwości wpadnięcia na Wiewiórkę. Dlatego też pewnie ruszył za caligo, zadowolony z przebiegu dnia. 

W końcu co złego mogłoby się stać? 

— Zaraz, zaraz, a ty gdzie? — ktoś spytał, stawiając mu łapę na ogonie.

Żywiczna Łapa zatrzymał się gwałtownie, podejrzewając zbyt dobrze kim może być ten ktoś. Odwrócił niepewnie łebek i ujrzał swoją ciotkę, przyglądającą się mu z niezadowoleniem. 

— I-idę n-na p-po-olowanie z Berberysową Bryzą — wyjąkał ledwo co, bojąc się spojrzeć Zimorodkowej Pieśni w oczy. 

Rozumiał, że ta mogła być zła, że nie zapytał ją o zdanie, ale żeby aż tak by stawać mu na ogonie? 

Coś tu było zdecydowanie nie tak. 

Berberysowa Bryza zatrzymała się gwałtownie, widząc, że jej towarzysz pozostał w tyle. Na widok liliowego rozmawiającego z swoją mentorką, posłała mu jedynie pytające spojrzenie. Kociak wzruszył w odpowiedzi ramionami, nie będąc pewien o co dokładnie chodzi tym razem cioci. 

— Historia lubi się powtarzać — wymamrotała pointka, przewracając oczami.

Siostrzeniec wpatrywał się w nią z lekkim niezrozumieniem. 

Ale jak to lubiła się powtarzać, zastanawiał się, nie rozumiejąc o czym akurat mówiła Zimorodkowa Pieśń.  

— Słuchaj kupo futra, lepiej nie zbliżaj do tej całej Berberys — ostrzegła go w końcu, mierząc zimnym spojrzeniem. — Znając życie skończy się to dla ciebie tak samo jak dla matki... — urwała w połowie, jakby przypomniała sobie, że miała o tym nie wspominać. 

Żywica słysząc te słowa, porzucił cały strach oraz obawy przed mentorką i zapytał. 

— Czyl-li jak dokładnie? 

Już dawno nie był tak blisko odkrycia o co w tym wszystkim chodziło. Z zaciekawieniem w ślipiach wpatrywał się w kotkę z nadzieją, że może wytłumaczy mu to wszystko. Że w końcu dowie się o tej całej tajemniczej sprawie. Jednak pointka jedynie westchnęła, podnosząc łapę z ogona kociaka.

— Zjeżdżaj mały — warknęła w odpowiedzi, przez co kociakowi od razu pojawiły się łzy w ślipiach. — I nie płacz później, że cię nie ostrzegałam — dodała po chwili namysłu groźnie.  

Żywica niepewnie podniósł się, plącząc się prawie o własne łapy. 

Coraz bardziej gubił się w tej całej sprawie i chyba jednak miał już jej serdecznie dość.
Nie chciał tego całego bałaganu w swoim życiu.
Nie znanych ojców, wyłysiałych kocurów, gburowatych byłych mamy.
Miał tego wszystkiego dość. 

Odchodząc wolnym krokiem, spoglądał co jakiś czas na mentorkę. Nie chciał dostać kolejnego opierdu za bycie mazgajem. Dlatego musiał jeszcze chwilę wytrzymać i nie rozkleić się. Gula w gardle rosła mu z każdym krokiem, ale Żywica się nie poddawał. Wytrwale szedł przed siebie z uniesionym łbem. Tylko ogon jak zwykle niesfornie plątał się pomiędzy łapami. Gdy w końcu podszedł do Berberysowej Bryzy, ruszył pędem przed siebie byle jak najszybciej wyjść z obozu.
Byle być jak najdalej od ciotki.

— Ej, Żywiczna Łapo, no poczekaj na mnie! — krzyczała za nim kotka, próbując dogonić przyjaciela.
Żywica zatrzymał się gwałtownie, słysząc wołającą za nim wojowniczkę i widząc zmartwiony pyszczek szylkretki, otarł łzy. Nie mógł jej zamartwiać, miała już wystarczająco dużo własnych problemów na głowie.
— Co się stało? — spytała, podchodząc bliżej do liliowego.
Kociak spotykając się z zatroskanymi żółtymi ślipiami, speszony spuścił łeb.
— J-jest zła-a, że-e nadal-l jestem uczniem — skłamał nieco nieumiejętnie Żywiczna Łapa, nie chcąc dokładać zmartwień kotce. — W-wiesz jaka jes-st...
Przecież nie mógł jej powiedzieć, że ciocia ostrzegała go przed znajomością z nią, stwierdzając, że popełni błędy swojej matki.
— D-dlatego może dziś za-aszalejmy? — zaproponował nieśmiało Żywica. — P-pójdziemy połapać kraby albo nad s-strumień? — spojrzał z nadzieją na koteczkę.

<Berberysowa Bryzo?>