Od Nocnej Tafli

Miała ochotę walić łbem o drzewo w nieskończoność. I w sumie właśnie to robiła.
Jej córka zaszła w ciążę z jakimś włóczęgą, który dał dyla. Jej brzuch rósł z każdym dniem, a teraz wyglądała już jak baryłka. Nie dość, że Pierwiosnek ledwo cokolwiek była w stanie upolować, to teraz jeszcze Świetlik nie mogła ze względu na swój stan łapać zwierzyny. Sama Nocna miała już więcej niż sto księżycy na karku i czuła, jak wiek coraz bardziej daje jej się we znaki. Stawy ją częściej bolały i choć dalej była sprawna, mogła polować, nawet w miarę dobrze walczyć, to po prostu ją to przerastało. Musiała utrzymywać siebie i dwie pozostałe kotki, w takim wieku i do tego w warunkach pozostawiających wiele do życzenia. Pora Opadających Liści przyniosła ze sobą głód i chłód, a ryzyko na to, że ktoś odbierze im zwierzynę było ogromne. Dlatego też Nocna zabierała ze sobą na większość polowań Pierwiosnek – może i ta nie umiała praktycznie walczyć, ale za to mogła odstraszać. Samotnicy byli jednak zdesperowani, podobnie jak ona. Dlatego też raz ktoś kradł zwierzynę im, a raz one napadały na kogoś. A teraz jeszcze nadeszła pora Nagich Drzew – mroźna, jeszcze bardziej uboga w zwierzynę.
A do tego jeszcze te kocięta – nie wiedziała, ile będzie miała wnuków – mogło być ich, jakby mieli pecha, nawet pięć czy sześć! Miała ochotę wskoczyć do rzeki, ale była skuta lodem, więc i tak się nie dało. A poza tym, nie mogła ich tak zostawić. Wiedziała, że córki bez niej nie przetrwają, tym bardziej małe oseski, które miały już niedługo przyjść na świat.
Swoją drogą, potrzebowali medyka. Kogoś, kto odbierze poród. Może i ona sama swój przeżyła bez pomocy medyka, ale to było szczęście. Nie mogła wiedzieć, co stanie się tym razem. Dlatego też wyruszyła na poszukiwania uzdrowiciela. Ale żadnego nie mogła znaleźć. Spotkała jednego samotnika, ale ten tylko na nią nasyczał. Niespodziewanie usłyszała kaszlnięcie, które miało najpewniej zwrócić jej uwagę. Zaprzestała więc walenia głową w korę po czym zwróciła łeb w stronę czarnego kota, który miał na jednej z łap…
Opatrunek.
Bingo.
Już miała do niego podbiec, jednakże zakręciło jej się w głowie od tego walenia nią w drzewo, więc nieomal się wywaliła.
— Em… wszystko dobrze? — spytał niebieskooki samotnik, mrużąc oczy i wykrzywiając się lekko, jakby z jednej strony nie chciał w ogóle z nią rozmawiać, a z drugiej sumienie nie pozwalało mu zostawić starszej pani, która wyraźnie przestała dbać o swoje zdrowie.
— Kto ci zrobił ten opatrunek? — spytała, dalej ledwo utrzymując się na łapach.
— Uzdrowiciel, a kto, duch? — spytał ironicznie.
— Szukam uzdrowiciela. Gdzie go znajdę? — spytała.
— Widać że ci się przyda… — burknął samotnik — Jeśli pójdziesz wzdłuż drogi grzmotu, znajdziesz go. Będzie po tej stronie, z której są tereny tych całych owocniaków, czy jak się tam oni nazywają.
Skinęła głową, rzucając kilka słów podziękowania, po czym odbiegła w te pędy.
— To nie w tę stronę! — usłyszała za sobą wrzask, ale już nie słuchała.
***
Już następnego dnia zaczęły podróż. Nie było co zwlekać. Może i Noc chciała unikać tamtych terenów, bo były stanowczo zbyt blisko wilczaków jak na jej gust, tak nie chciała by coś stało się jej córce. Tak też wyruszyły po południu. Patrol owocniaków powinien był już przejść, więc raczej nie będzie z nimi problemu. Musieli jak najszybciej się tam dostać.
Widziała, jak bardzo ta cała wyprawa stresowała Świetlik. Przejeżdżające tuż obok nich potwory to nie było przyjazne środowisko. Ale Noc nie miała zamiaru tracić czasu i okrążać Owocowego Lasu, ani wchodzić im na teren.
— Słyszałaś o tym upiorze, który tędy podąża? — usłyszała szept Pierwiosnek z tyłu.
— Jakim upiorze? — spytała Świetlik.
— No tym co podobno raz na jakiś czas podąża wzdłuż drogi grzmotu. Podobno wygląda niczym szkielet pokryty skórą i ma świecące, zielone ślipia. Przy każdym kroku jego kości robią klik! Klik! — czarna zbliżyła się do siostry, imitując dźwięk — A jak go spotkasz to ci biaaada!
— Gdzie usłyszałaś te historię — spytała Nocna, obracając głowę.
Pierwiosnek położyła po sobie uszy, cofając się.
— Przecież cię nie zjem za rozmawianie z kimś obcym — mruknęła pointka, kierując spojrzenie z powrotem na trasę.
Niedługo potem udało im się przekroczyć odcinek drogi grzmotu, który przechodził nad rzeką. A potem skierowały się głębiej w las.
***
— Mamo… już… nie… mogę… — wysapała Świetlik, idąca na samym końcu pochodu.
— Dobrze. Zrobimy postój. A jak później znajdziemy jakąś kryjówkę, pójdę szukać tego uzdrowiciela — stwierdziła Nocna.
Kotki rozsiadły się pod bukiem, którego korzenie stanowiły jakąś tam ochronę przed wiatrem. Nim usiadły Pierwiosnek zgarnęła śnieg z ziemi, aby nikt, a szczególnie Świetlik, się nie przeziębiła. Przynajmniej tyle mogła zrobić.
Usiadła, lustrując otoczenie spojrzeniem morskich ślipi. Okolica była całkiem spokojna. Ostatecznie usadowiła się więc w pozycji bohenkowej. Musiała przyznać, że stawy bolały ją jak diabli po tej całej wyprawie. Nie chciała nawet myśleć, co będzie, jeśli nie znajdą uzdrowiciela. Wszystko pójdzie na marne, a do tego niepotrzebnie zmarnuje siły swoje i swoich córek, które i tak już były ograniczone przez niedobory pożywienia.
Po jakimś czasie względną ciszę przerwał szmer z pobliskich krzewów. Kotki wyczuły na sobie czyjś wzrok, a Nocna Tafla od razu uniosła się na łapy, lustrując otoczenie. Gdy tylko zlokalizowała, skąd doszedł dźwięk, miauknęła:
— Kimkolwiek jesteś, nie szukamy kłopotów.
Po chwili zza krzaków wyłonił się liliowy samotnik o niebieskich oczach. Obcy zmierzył zmęczoną Świetlik wzrokiem.
— Coś jej dolega? Wygląda na wycieńczoną... Och! Jest w ciąży! Jak długo?
— Jesteś uzdrowicielem? — spytała kocura, nim nie odpowiedziała na jego pytanie — Dwa księżyce.
— Tak, jestem. Dwa? To chyba zaraz poród! Chodźcie do mnie! Mam niedaleko jamę. Lepiej, aby nie rodziła na otwartej przestrzeni.
Mieli wprost niesamowite szczęście. Dopiero co dotarli, a już znaleźli tego, kogo szukali.
— Bogom dzięki — odetchnęła z ulgą Nocna, pomagając wstać Świetlik, po czym ruszyli za uzdrowicielem.
Zaprowadził ich do swojej jamy, gdzie powitały ich dwa inne kocury, jeden z paskudną blizną przechodzącą przez cały pysk, drugi kremowy, wyglądający zdrowo. Ten pierwszy zmierzył ich nieufnym spojrzeniem strosząc sierść.
— Spokojnie Kłosiku to damy w potrzebie. Zapraszam tędy — Wrzos zaprowadził obie kotki do środka.
Nie zwracając większej uwagi na dwójkę obcych, Nocna Tafla przepuściła Świetlik przed siebie, a Pierwiosnek cichutko podążyła za nimi.
— Przyszliśmy aż z terenów między Klanem Nocy a Owocowym Lasem, szukając uzdrowiciela. Tam żadnego nie ma. — stwierdziła.
— Cóż ciężko o dobrego w tych stronach. Niech się położy. — Liliowy wskazał ciężarnej mech. Ta ułożyła się na mchu, a tuż obok niej usiadły Noc i Pierwiosnek. Obcy dał im wytchnąć po podróży, wychodząc, aby zająć się swoimi towarzyszami.
— Trudno uwierzyć, że to się udało — stwierdziła zmęczonym głosem Świetlik, opierając się o matkę.
— To prawda. Bogowie się nad nami zlitowali — stwierdziła, po czym wypowiedziała cicho krótką modlitwę.
Teraz wszystko powinno pójść dobrze. Przynajmniej taką miała nadzieję.
***
Świetlik zaczęła rodzić. Nocna martwiła się o nią. Jej córka nie była tak silna, jak przed tym całym wielkim głodem. Czarna pointka chodziła więc w te i we wtę, czekając na to, co miało nadejść. Nawet ze swojej obecnej pozycji słyszała krzątającego się przy liliowej medyka. Potem słychać było jęki a nawet krzyki, aż Nocna Tafla położyła po sobie uszy.
A potem wszystko tak jakby ustało, zamarło. Pierwsze uderzenia serca, potem kolejne nic nie było słychać, a strach w klatce piersiowej starszej kocicy narastał. No bo w końcu czemu było aż tak cicho? Co się stało? Nie trwało to tak długo, jak jej własny poród. Czyżby coś poszło nie tak? Nie mogła wytrzymać tej niepewności, więc w końcu zniecierpliwiona, cała w nerwach i bardzo zmartwiona weszła do środka.
— Wszystko tam u was w porządku? — spytała, a gdy dostrzegła jedną, małą kulkę u boku córki, jakby kamień spadł jej z serca. A z drugiej strony była zszokowana. Wyszedł tylko jeden?
— Tak. Dziewczynka. Gratulacje — powiedział Wrzos do świeżoupieczonej babci. Ta z ulgą podeszła bliżej córki, po czym owinęła się wokół, mrucząc uspokajająco.
— Dziękuję — miauknęła po chwili do uzdrowiciela. Bez niego mogło być nieciekawie.
— Możecie przez pewien czas tu zostać. Nierozważnym byłoby wędrować z takim maleństwem. Niech matka odpocznie.
Mądrze gadał, ale sama Nocna nawet o tym wiedząc nie spytałaby o to. Na szczęście obcy kocur okazał się bardzo wyrozumiałym i gościnnym. Skinęła głową z wdzięcznym spojrzeniem.
— Wygląda podobnie do ciebie — do jej uszu dotarł głos zmęczonej Świetlik.
— Prawda — nie wierzyła, że mieli takie szczęście, iż było tylko jedno kocię, a nie cała banda małych pyszczków do wykarmienia. Czuła się, jakby to był jakiś sen, ale nie był. Uzdrowiciel zaczął zbierać rzeczy i ogarniać przestrzeń, a następnie wyszedł dając im odsapnąć po tym całym stresie. Na szczęście wszystko poszło dobrze. Tym razem.
Teraz tylko… jakoś przetrwać tę porę nagich drzew.