Od Ciernistej Łapy C.D Błądzącej Łapy

Kotka speszyła się lekko, gdy zetknęli się nosami, słysząc jednak słowa Błądzącej Łapy uśmiechnęła się zadziornie. Miała nadzieję, że nie zauważył tego cienia niepewności, jaki przez krótką sekundę przemknął w jej oczach. Może i była pewną siebie uczennicą, jednak w kontaktach z innymi często czuła się taka... Mała. I nie chodziło tu wcale o wzrost, którym również i point zaczynał nad nią górować.
— Może, może — poruszyła lekko ogonkiem — jeśli nie czujesz się zmęczony po treningu.
Rudy uśmiechnął się lekko, patrząc w jej ciemne oczy. W końcu kotka nie wytrzymała i zawstydzona cofnęła lekko łebek, uśmiechając się nieśmiało.
— Wiesz... Może nie dzisiaj? Padam z łap. — Bura zeszła z syna Pręgowanego Piórka. Ostatnio coraz częściej szukała okazji, aby spędzać z nim czas. Był po prostu... ciekawy. Nie tak rozbrykany, jak kocury w ich wieku, lecz ciężko było nazwać go nudnym. Było w nim coś intrygującego, co sprawiało, że albo chciałbyś poznać go dogłębnie, albo uciec jak najdalej. A Ciernista Łapa coraz bardziej pragnęła go poznać. Dowiedzieć się co lubi, co go martwi, czy ma jakieś dziwne, acz urocze marzenia. Odzywała się w niej jednak nieśmiała, wstydliwa część natury, którą starała się maskować, a ta jej część po prostu bała się zagłębiania w jakiekolwiek znajomości.
— Cienias — burknęła. Kocur uniósł uszy, w pytającym geście, a na jego pyszczku zagrała tajemnicza mimika. Córka Białej Sadzawki tylko się uśmiechnęła, a następnie obróciła się, aby opuścić legowisko, kiedy to ona wylądowała na plecach, pomiędzy łapami Błądzącej Łapy. Zdziwiona dojrzała, jak przyjaciel staje nad nią, zamieniając się miejscami.
— Kogo nazywasz cieniasem? — zapytał, pochylając się nad kotką. Czuła jego ciepły oddech. — Straciłaś czujność, nie ładnie. 

Przewróciła oczami, rozbawiona.
— Dobrze, dobrze — mruknęła z pokorą. — Złapałeś mnie. I co teraz? 

Kocur już otwierał usta, kiedy coś go zatrzymało. Usłyszeli za sobą chrząknięcie i oboje odwrócili głowy. Ciernista dojrzała swą mentorkę, obserwującą tę scenę z cieniem rozbawienia.
— Teraz mamy trening — przypomniała jej kotka — trzeba Cię troszkę podszlifować, pamiętasz?
Błądząca Łapa zszedł szybko z burej, która otarła się o niego lekko głową na pożegnanie, a następnie wybyła, wraz z Rdzawym Ogonem. Ostatnio polubiła wszelkie wieczorne aktywności, kiedy bardziej polegała na węchu i słuchu, niż wzroku. Musiała być wówczas ostrożniejsza, dawało jej to jednak więcej satysfakcji. Niestety, takowe treningi były króciutkie. Szybki wypad, trochę ruchu, powrót. 

~*~

Rdzawa nie wiedziała o tym, bo kotka chciała zrobić jej niespodziankę, jednak ostatnimi czasy Ciernista Łapa wciąż wymykała się na samotne treningi. Szylkretka zazwyczaj pozwalała jej opuścić obóz - wiedziała, że nie jest małym kociakiem i zadba o siebie - więc nie był to dla Ciernistej duży problem. Pojawiał się jednak inny, w postaci jej bolących stawów. Doskwierały niezmiernie, jednak bura uznała to po prostu za brak przyzwyczajenia. Sama prócz tego nie widziała w sobie żadnej innej zmiany. Podeszła do stosu, kiedy nadeszła pora na uczniów. Uprzednio zaniosła trochę pokarmu do starszyzny. Kiedy był w jej ząbkach wydawał się taki soczysty i dobry... teraz jednak, patrząc na stos, poczuła lekkie... obrzydzenie? Chęć zjedzenia czegokolwiek uszła z niej niemalże całkowicie. Wzdrygnęła się lekko, a jej łapki ponownie zabolały. Odwróciła się i już miała pójść na poranny trening, kiedy wręcz wpadła na Błądzącą Łapę.
— W-wybacz — powiedziała cicho, patrząc na kocura. Ten zmierzył ją swym przenikliwym wzrokiem.
— Nie jesz śniadania? — zapytał, lekko zdziwiony. Przez moment poczuła się, jak gdy za kociaka mama nakryła ją na opuszczaniu obozu. Nie pozwoliła sobie jednak na przygarbienie się.
— Nie jestem głodna — wytłumaczyła, mimowolnie grzebiąc łapką w śniegu.

<Błądząca Łapo?>