BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

22 marca 2018

Od Ciernistej Łapy C.D Białej Sadzawki

Terminatorka była zaskoczona, gdy matka zaingerowała w jej trening. Myślała, że to może jakieś nieostrożny młody zwierz, lis, czy inny borsuk, dlatego rzuciła się na nią, zanim ta zrobiła to samo z nią i jej mentorką. Jakież było jej zdumienie, gdy ujrzała biały, przyjazny pyszczek, którego właścicielka po chwili pacnęła ją łapą w klatkę piersiową. No prosze, o to i przemoc w rodzinie, pomyślała rozbawiona. Wyszczerzyła tylko kiełki w uśmiechu i szybko zeszła ze swojej rodzicielki, która podniosła się z cieńkiej warstwy śniegu. Pojedyńcze białe puszki roztapiały się na futrze pręgowanej i ciurkiem spływały w dół, było to jednak ciężkie do zauważenia.
— Witaj, Ciernista Łapo — ciepły, matczyny głos oplutł jej uszy, aby po chwili zwrócić się do jej mentorki. — I witaj, Rdzawy Ogonie.
Szylkretowa skinęła jej łebkiem na powitanie, a Biała przeniosła swój wzrok na Ciernistą Łapę.
— I jak tam, dobrze trenujesz? — zapytała. Młoda przez krótką chwilę miała ochotę spuścić wzrok na swoje łapy, nie do końca wiedząc, co powiedzieć. Z jednej strony starała się, jak tylko mogła, z drugiej jednak, obawiała się, że robi coś źle.
— Radzę sobie, tak myślę — rzuciła speszona. Były trzy osoby w klanie Burzy, których nie chciała zawieźć na tle swoich terminatorskich osiągnięć. Burzowa Łapa, Rdzawy Ogon, oraz jej matka. Musiała być dokładnie tak dobra, jak te yrzy koty od niej oczekiwały, a nawet lepsza. Przy Rdzawej nie popadała w zawstydzenie, w końcu to ona oceniała jej umiejętności, monitorowała je cały czas. Pytanie matki wybiło ją jednak z rytmu, nie spodziewała się go, chociaż było tak okrutnie oczywiste. Tak to jednak często z nią była, leciała do rozszerzeń, pomijając podstawy, a potem musiała świecić oczami.
— Nie bądź zaś taka skromma — mruknęła jej mentorka. Ciernista na początku spojrzała na nią, zaskoczona. Jej osiągnięcia jako uczennicy były jednak również osiągnięciami Rdzawego Ogona, jako mentorki i o ile burej zdarzało się zmieszać, gdy ktoś pytał jak jej idzie, tak wojowniczka nie miała najdrobniejszego problemu z odpowiedzią. — Ciernista Łapa miewa drobne potyczki na poszczególnych polach, ale generalnie szybko się uczy, zrobiła spory postęp. To może być kwestia jeszcze tylko paru księżyców, nim zmieni legowisko — odpowiedziała z szarmanckim uśmiechem. Ciernik spojrzała na nią jeszcze raz, mrugając dwukrotnie w typowym dla siebie zaskoczeniu. Paru księżyców? Nie pomyślała o tym, że przecież za niedługo sama może zostać wojowniczką, zbyt przejęta nauką. Znowu pominęła oczywistość tym razem jednak, wprawiła ją ona w pozytywne zaskoczenie.
— Świetnie to słyszeć. — Jej matka uśmiechnęła się szeroko, patrząc na obie kotki. Jej wzrok na moment zawiesił się na córce, na co ta drgnęła nieznacznie. — Nie mogę uwierzyć, że to już tyle księżyców — westchnęła. Wargi Ciernistej uniosły się lekko.
— Księżyca mamy jednego, chyba odbywa teraz trening z Jałowcowym Krzewem — odparła z powagą. Biała kotka zaśmiała się cicho.
— Pyskuj sobie do woli — rzuciła, szczerząc się — tylko nie wypominaj potem matce, że prasnęła Cię śniegiem w pyszczek.
Ciernista nie zrozumiała początkowo. Wręcz przeciwnie, poczuła się zdezorientowana.
— Słu — zaczęła wypowiedź, w tym jednak momencie bura kotka dostała nauczkę za swój język, jej matka zgodnie z zapowiedzią, podrzuciła na jej pyszczek puszek przed nią. Najmłodsza z obecnych kichnęła, a Rdzawa zaśmiała się.
— Hej! — burknęła pręgowana, obrzucając śniegiem swoją roześmianą mentorkę. Nie minęło parę bić serca, nim trójka kotek zaczęła śnieżną bitwę, obrzucając się nazwajem pierwszymi oznakami nadchodzącej zimy.

<Mamusiu? c: >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz