Od Drzemlika CD. Lipieńka

Drzemlik zgarnął kawałek posłania, które nie było okupowane akurat przez nikogo i próbował zbić je w ciasną górkę, jakby podłoże dla ich nowego pupila. Szeleścił tak przez parę uderzeń serca, pracując pieczołowicie. Mchu niestety nie widział nigdzie, ale powinien być poza żłobkiem. Może jeśli się rozejrzy i postara bardziej, to i tutaj go znajdzie… w końcu kociaki wiecznie bawiły się kulkami mchu. Musiała jakaś się ostać, choćby wyschnięta i wytarmoszona. Niebieski nie wiedział, co jadły ślimaki. W końcu znaleźli go w dole razem z innymi, nieruszającymi się owadami, więc może jadły właśnie to…? Ale nie zamierzał kwestionować tego, co mówił kolega. Wierzył mu i równie dobrze mogli się przekonać. W końcu nie było niczego złego w podawaniu pupilowi możliwych posiłków i sprawdzania, co by zjadł, tak? Wysoka trzcina nad głowami dwójki zakołysała raz jeszcze, pchana przez wiatr i uchyliła ze swoich źdźbeł parę kropli wody prosto na główkę zwęglonego. Ten w odpowiedzi podskoczył lekko ze zdziwienia, a następnie potrząsnął łebkiem w celu zrzucenia z siebie nadmiaru wody, reszta musiała wyschnąć sama. Skąd mógł wziąć kamyk… hm… A, leżał właśnie jeden obok jego łapy. Pochwycił go ostrożnie i położył na swojej budowli z wyschniętej ściółki. Dumny ze swojej budowli, podniósł delikatnie ślimaka za muszlę w celu położenia go na nią. Istotka odlepiła się od mokrego podłoża, zginając w kuleczkę i chowając do muszli całkowicie. Widać było jedynie lepką substancję, lekko wystającą poza twardą osłonę. Prawie wyślizgnął mu się z łapki, jednak w porę odstawił go na kamień. Muszla ułożyła się płasko na powierzchni, jednak pupil nie chciał wyjść ani wyglądać na zewnątrz.
— Przyniosę mu coś do jedzenia, może jak go nakarmimy, to wyjdzie! — oznajmił Lipieniek, a Drzemlik w odpowiedzi zawołał:
— Dobrze!
I łapką pilnował, żeby w razie co ślimak nie stoczył się z ich porządnej konstrukcji. Słońce wspinało się leniwie po nieboskłonie, rzucając delikatne światło na pyszczek młodzika, dumnie i wytrwale pilnującego, żeby nic nie stało się ich nowemu zwierzakowi. Patrzył na wojowników, spieszących się na patrole, dzielących językami i co jakiś czas miał wrażenie, że ktoś do niego podejdzie, aczkolwiek finalnie nikt tego nie zrobił, przynajmniej nie teraz. Lipieniek obawiał się, że ktoś im porwie tego ślimaka albo wyrzuci, a niebieski nie odczuwał niczego podobnego. Tak naprawdę z wielką chęcią pochwaliłby się komuś, że go znaleźli.
Czekał i czekał na kolegę, ale jemu schodziło dziwnie długo. Może zwęglony był po prostu niecierpliwy? Zaczął się odrobinę martwić. Jedyne, co widział, to przebierające łapy pobratymców nieopodal i czuł zapach kociaka, jeszcze przed chwilą tutaj siedział.
Rozejrzał się w poszukiwaniu znajomego, pręgowanego ogonka, ale nie mógł go nigdzie znaleźć. Wstał więc i pochylił się nad ślimakiem jeszcze. Czy wyszedł poza obóz w celu zerwania paru liści? Jak wyglądało w ogóle wyjście z azylu? Nie był pewien, czy chciał to sprawdzać. W końcu nie wolno mu było wychodzić poza żłobek, a co dopiero poza obóz…
— Nigdzie nie idź, dobrze? Musimy cię jakoś nazwać! — poprosił, poduszką delikatnie gładząc go po muszli. Była śliska i mniej mokra niż paręnaście uderzeń serca. Wstał od niego i gdy zrobił parę kroków, jego serce uspokoiło się odrobinę. Lipieniek siłował się z jedną z wielkich trzcin. Ząbkami wbił się w obficie obrośnięte łodygi, a roślina nie ustępowała i gdyby tylko poszarpał się tak dłużej, możliwe, że posłałaby go w górę i utknąłby tam, przynajmniej dopóki nikt by go nie zdjął. Niczym polna mysz na kłosie trawy. Westchnął z ulgą. Podszedł do kolegi w celu pomocy mu z zerwaniem pożywienia dla ślimaka. Nie był szczególnie silny, ale praca we dwóch robiła różnicę.

<Lipieńku, uważaj, bo zawiśniesz w powietrzu! A koty nie potrafią latać… czy potrafią?>