Od Drzemlika do Orzechówki

— Myślisz, że ryby są smaczne? Dowiedziałem się ostatnio, że każdy nimi pachnie przez to, że ciągle je jedzą — zagadnął do Orzechówki, która leżała tuż obok niego i wpatrywała się w sufit żłobka. Kocurek powinien już dawno spać, ale… musiał porozmawiać z koteczką! Chciał, żeby przyśniło jej się coś miłego, a zasłyszał gdzieś, że sny zależały od tego, co w danym dniu robił kot oraz o czym słyszał. Dlatego pomyślał, że skoro każdy tak bardzo lubił ryby, to jej nie zaszkodzi o nich posłuchać, oczywiście o ile skupiała się na tym, co zamierzał jej przekazać i co do tej pory z siebie wydukał. — Podobno trzeba je najpierw obrać z łusek, co zajmuje chwilę, chociaż niektórzy mają na to swoje sposoby. Mianowicie przytrzymują rybę jedną łapą, a drugą, pod odpowiednim kątem z wysuniętymi pazurami, wycinają nadmiar, chociaż wychodzi to dość nieestetycznie, jako iż ciężko jest wycelować pazurami… jest też sposób, który polega na odgryzaniu lub wyrywaniu kłami łusek. Myślisz, że łatwo je wyrwać? Skoro każdy ma swój własny sposób, może nasze też będą się różnić… — zastanawiał się na głos, przysuwając jeden z palców u swojej łapy do brody, wzrokiem błądząc teraz również po suficie azylu, poza który nie śniło im się jeszcze nawet wydostać. A przynajmniej Drzemlik nie miał tego w planach, w myślach Orzeszki nie był w stanie przecież czytać.
— Hmmm… — zamruczał, układając niebieską łapkę na piersi wygodnie. Przymknął oczy po jakimś czasie, czując, jak coraz bardziej ogarnia go zmęczenie. Nie był pewien, kiedy ostatnio spał. Możliwe, że przebudził się z poprzedniej drzemki stosunkowo niedawno, a następna dawka odpoczynku zapraszała go do siebie z otwartymi ramionami. Dlatego nie zamierzał jej odmawiać, chociaż… odczuwał swego rodzaju nagły wstyd związany z tym, iż siostra mogłaby go zobaczyć śpiącego. Mimo że każdego dnia widziała go właśnie takim!
Żółtooka spojrzała na niego, gdy od dłuższego czasu przestał się odzywać.
— Śpisz? — wydobyło się ciche mruknięcie z jej pyszczka, a Drzemlik, będąc już prawie po drugiej stronie bramy krainy snów umysłem, początkowo pomyślał, że mu się to przyśniło. Nie ruszył się w żadnym stopniu, poza delikatnym zastrzygnięciem wąsikami.
— Nie… — miauknął sennie, prawie tak, jakby lunatykował, chociaż jego świadomość była gdzieś tam jeszcze, więc jeszcze nie odpłynął całkowicie. Podniósł niezdarnie łapkę i zaczął nią pocierać powieki, co sprawiło, że wybudził się delikatnie, ale uczucie, że zaraz zaśnie powróciło do niego, ze zdwojoną siłą. Potarł oko oczywiście z zamkniętą powieką, a później ich nadal nie uchylił. — Zamknąłem oczy, bo… bo mnie szczypią. Potrzebują też odpoczynku — wyjaśnił jej i było w tym trochę z prawdy – dzięki takiemu odpoczynkowi regenerowało się zarówno całe ciało, jak i umysł, a przynajmniej w to wierzył. Nim się zorientował, zupełnie przestał słyszeć wszelkich odpowiedzi ze strony Orzeszki, a po żłobku zaczęło nieść się cichutkie pochrapywanie zmęczonego kocurka.

<Orzeszko, ty może też się zdrzemnij>