Od Świetlistej Łapy

Świetlista Łapa przeciągnęła się, czując, jak jej stawy strzykają lekko od wilgoci. O ile koty żyjące pod naturalnym baldachimem liści miały zapewnioną ochronę przed deszczem, to klan burzy mógł się pochwalić jedynie kilkoma drzewami, co sprawiało, że w czasie Pory Opadających Liści potrafiło być bardzo mokro. Tak jak na przykład teraz. 
Kotka zamrugała, pozbywając się z oczu śladów snu, i opuściła legowisko uczniów. Deszcz nieprzyjemnie moczył jej futro, nie zanosiło się jednak na poprawę pogody, a trening i tak trzeba było przeprowadzić. Już zbliżał się do niej jej mentor - Deszczowy Poranek, którego imię oddawało dziś nie tylko jego naturę, a również panujące warunki atmosferyczne. Kotka powitała go skinieniem głowy.
- Dzisiaj weźmiemy ze sobą jeszcze Ziołową Łapę - oznajmił. Świetlista Łapa wiedziała, dlaczego; mentorka jej brata przebywała obecnie w żłobku, a nauka nie mogła czekać, aż jej kocięta same zostaną uczniami. Zrobiła krok w tył, żeby obudzić Ziółka, ale kocur już wychodził z legowiska. 
- Dzień dobry, Deszczowy Poranku - przywitał się uprzejmie. Zapewne słyszał, że dziś idzie z nimi. Trójka kotów ruszyła w stronę wyjścia z obozu.
Dwójka uczniów milczała. Poza tym i faktem, że oboje byli mokrzy, nie było pomiędzy nimi żadnych podobieństw. Sierść Ziołowej Łapy była niebieska, a chociaż nie był to 'naturalny' kolor, i tak wtapiał się w tło o niebo lepiej, niż jego siostra, odcinająca się od burej trawy niczym księżyc od nocnego nieba. Świetlista miała dłuższe łapy od kocura, co w połączeniu z jej gęstym, sterczącym futrem dawało optyczną różnicę w wielkości. Nawet oczy były inne; te Ziołowej Łapy, o żółtych tęczówkach, co i rusz rzucały nieco nerwowe spojrzenia na boki, podczas gdy błękitne ślepia kotki utkwione były w jednym, odległym punkcie. Nikt nie zgadłby, że uczniowie są w ogóle spokrewnieni, co tu mówić o byciu rodzeństwem.
Ponieważ ogon Deszczowego Poranka kołysał się tuż przed nią, myśli szylkretowej powędrowały właśnie ku jej mentorowi. Na swój sposób lubiła kocura, który podobnie jak ona wolał trzymać się na uboczu. Często się zamyślał, chociaż podczas treningów zazwyczaj nie brakowało mu koncentracji. Co jakiś czas kotka zastanawiała się, nad czym on właściwie myśli. Z pewnością miał swoje tajemnice, jednak ani myślała wtykać w nie nos, skoro jej nie dotyczyły.
Wreszcie doszli do niewielkiego, osłoniętego wyższym zielskiem zagłębienia, w którym miały w zwyczaju odbywać się treningi. W duszy Świetlista Łapa westchnęła z zawodem. Wolałaby polowanie, jak zawsze zresztą; chociaż wiedziała, że musi umieć dobrze walczyć, to jakoś nijak ją do tego nie ciągnęło. Jej brat również nie wyglądał na zachwyconego. Przynajmniej, pomyślała kotka, próbując się pocieszyć, przestało padać.
- Chyba wiecie już, co będziemy robić - powiedział Deszczowy Poranek, z nietypowym dla niego błyskiem w oku. Może zauważył już minę swojej uczennicy i jakoś go to rozbawiło? - Świetlista Łapo, masz okazję powalczyć z kimś innym niż ja. Może to będzie dla ciebie jakąś ciekawszą odmianą. A co do ciebie - zwrócił się do Ziołowej Łapy - możesz iść na całość; pokaż, czego nauczyła cię twoja mentorka.
Młodszy kocur pokiwał głową. Uczniowie ustawili się po przeciwnych stronach kotlinki, mierząc się nawzajem wzrokiem. Kotka skupiła się, starając się wyostrzyć zmysły tak, jak na polowaniu. Przyglądając się przeciwnikowi, pomyślała, że Ziołowa Łapa nie wygląda zbyt groźnie. 
Kiedy jednak pazury brata wbiły jej się w bark, zmieniła zdanie.
No tak, nie doceniła ucznia Ciernistej Łodygi. Udało jej się wywinąć i obrócić, w samą porę, by zrobić następny unik. Po nietrafionym ciosie kocura skoczyła na niego, zwalając z nóg. Nie było to jednak ostateczne zwycięstwo; bicolor wymknął się, a przez następne uderzenia serca koty wiły się na ziemi, skupione jedynie na tym, by zdobyć przewagę, szczęśliwie cudem pamiętając o chowaniu pazurów przy mocniejszych uderzeniach. Wreszcie szylkretce udało się przyszpilić Ziołową Łapę do ziemi i na chwilę zapadła cisza, przerywana dyszeniem obydwu uczniów. 
- Dobrze. Świetlista Łapo, możesz już puścić brata. - Kotka opamiętała się i cofnęła, pozwalając niebieskiemu wstać. - Obydwoje walczycie nieźle. Idealnie jednak nie było; pamiętaj - starszy kocur odwrócił się do uczennicy - nigdy nie oceniaj po pozorach. Masz szczęście, że jesteś na tyle zwinna, że udało ci się wykręcić. - Uczennica kiwnęła głową z zażenowaniem, karcąc się w duchu i obiecując sobie, że więcej nie popełni tego błędu. Nigdy, nigdy więcej bagatelizowania przeciwnika. Zapamiętać. - Poza tym było świetnie. Ziołowa Łapo, czasem brakuje ci zdecydowania. Gdybyś się nie zawahał, w pewnych momentach miałbyś dużą szansę wygrać. Ale widzę, że Ciernista Łodyga sporo cię już nauczyła. 
Kocur wymruczał coś, zapewne w podziękowaniu. Świetlista Łapa zauważyła, że jak na Deszczowy Poranek to była całkiem długa wypowiedź. Pewnie miał dziś dobry dzień.
- A teraz, skoro znacie swoje błędy - zaczął na nowo kocur - powtórka!
<Jeśli ktoś chce, to może dokończyć ¯\_(ツ)_/¯>