Od Wschodzącej Fali CD Czarnego Potoku (Potokowej Gwiazdy)

Kotka spojrzała kątem oka na świeżo upieczonego zastępcę Klanu Klifu. Była z niego okropnie dumna, lecz w środku ściskało ją niemiłe uczucie. Teraz jej ukochany partner może mieć dla niej jeszcze mniej czasu niż zazwyczaj.
Potrząsnęła jednak głowa, odganiając złe myśli rosnące jej w głowie. Jej kochany Czarny Potok przecież zawsze jest przy niej. Czarna szylkretka już wcześniej często pomagała mu w najróżniejszych sprawach, czasem podrzucając dodatkowe rozwiązania. Nie może przecież wszystko się teraz tak zmienić, prawda?
— I jak się czujesz z tym, że zostałeś nowym zastępcą? — zapytała cicho, zerkając na kocura wesoło.
Czarny Potok mruknął coś pod nosem, wzdychając po chwili.
— Czuję się tak samo, jak wcześniej, ale z drugiej strony… — przystanął, spoglądając na szylkretkę z niepokojem w oczach — Mam wrażenie, że coś mi nie wyjdzie…
Kotka uśmiechnęła się do niego czule, po czym stanęła tuż obok kocura.
— Cokolwiek zrobisz, będę cię wspierać — czarno-ruda otarła się o pierś kocura, po czym zamruczała cicho.
Spędzili w lesie resztę wieczoru, tulając się po lesie we własnym towarzystwie. Zrobiła wszystko, by odciągnąć kocura od jego niespokojnych myśli. Będzie wspaniałym zastępcą, ot co!
Księżyc później spełniły się jej najgorsze obawy. Czarny kocur nie spędzał z nią już tyle czasu co wcześniej. Ganiał po całym obozie, wspomagając wszystkich dookoła. Kłamałaby, gdyby powiedziała, że jej to nie przeszkadza. Mimo że często chodzili razem na treningi lub patrole, Wschodząca Fala czuła, że jej partner oddala się od niej coraz bardziej.
Okropnie męczył ją taki stan rzeczy, lecz nie narzekała. Wiedziała, że Czarny Potok kocha ją najmocniej tak jak ona jego.
Szumiące Zbocze, gdy nie miał nic ważnego do zrobienia, często zapraszał ją na wspólne polowania i treningi. W końcu za uczniów mieli rodzeństwo, więc szczęście było podwójne. Sam zresztą dobrze widział, jak bardzo jego siostrzyczka stała się przybita, od kiedy Czarny Potok został zastępcą.
Wschodząca Fala syknęła ciche przekleństwo, gdy Tygrysia Łapa po raz kolejny pokonał swoją siostrę w sparingu. Szylkretka wiedziała, że teraz Gronostajowa Łapa nie będzie w za dobrym nastroju.
Niebieskiej od początku szkolenia szło nie za dobrze. Była nieuważna, wszystko odwracało jej uwagę od głównego zadania. Musiała pracować o wiele dłużej niż reszta, by wreszcie załapać, o co chodzi.
Reszta uczniów była od niej jednak na stosunkowo wyższym poziomie, przez co biedna szylkretka najczęściej leżała na ziemi, pokonana przez sparingpartnera.
Wschodząca Fala przy każdym pojedynku życzyła jej wygranej. Nie chciała znów widzieć smutnej mordki swojej kochanej siostrzenicy. Dodatkowo oboje byli okropnie przybici po tym, gdy ich przyszywane rodzeństwo, jakim była Zagubiona Łapa, się zagubiło. Północna Łapa nie mówiąc nikomu, ruszyła na poszukiwania siostry i ślad po niej również zaginął. Wschodząca martwiła się o terminatorki, modląc się do Klanu Gwiazd, by jednak wróciły bezpiecznie.
— W ten sposób raczej go nie pokona, za często wszyscy próbowali — zaśmiał się rudy kocur, kiwając głową do swojego ucznia.
Tygrysia Łapa uśmiechnął się szelmowsko, po czym mrugnął w kierunku siostry, namawiając ją do dalszego ataku. Ogon Gronostajowej Łapy miotał się na wszystkie strony, a sama koteczka wpatrywała się w brata rozgniewana. Czarna szylkretka dobrze wiedziała, że kończy się jej cierpliwość.
„Co byś mogła zrobić, Gronostajowa Łapo…” myślała szybko wojowniczka, próbując wypatrzeć u siostrzeńca słabych punktów. Gdy jednak zauważyła, jak bardzo jej uczennica skupia się na przewróceniu przeciwnika, zamiast jego zaskoczeniu, pokiwała głową.
— Sądzę, że widok z góry byłby o wiele lepszy! — krzyknęła w kierunku walczących, na co oboje spojrzeli w jej kierunku zaskoczeni. Gronostajowa Łapa wyłapała jednak wskazówkę o wiele szybciej niż jej brat. Zanim się spostrzegł, szylkretka już siedziała na jego plecach, łapiąc go za ucho.
Spróbował obrócić się na grzbiet tak, żeby przygnieść napastniczkę, lecz niebieska była zbyt szybka.
Chwilę później stała nad leżącym na plecach kocurze, który nie miał jak wyswobodzić się z uścisku.
Chwilę później wszyscy wracali w kierunku obozu, obserwując przyrodę dookoła.
Wschodząca Fala zamyślona wpatrzyła się w punkt przed nią.
— Tak w ogóle… — kotka zmrużyła oczy, zwracając się w stronę brata — Dlaczego jeszcze nie powiedziałeś Niedźwiedziej Gwieździe, że Tygrysia Łapa jest już gotowy?
Kotka dziwiła się bardzo, dlaczego tak zdolny uczeń, jak jej uroczy siostrzeniec Tygrys nie został jeszcze wojownikiem. Co prawda już nie tak uroczy, ponieważ przerastał ją w każdym możliwym calu. Był równie wysoki co Miętowy Oddech, więc zdecydowanie górował nad większością wojowników w Klanie Klifu, lecz było to jedyne, co zostało mu po ojcu. Szarawe futro było dokładnie takie jak Błękitnej Łapy. Tak samo jasne niebieskie oczy. Szumiące Zbocze spojrzał na nią z uśmiechem.
— Nie chciał — stwierdził rudzielec, zwracając głowę w stronę swojego ucznia. Wschodząca Fala przystanęła natychmiastowo, wbijając oszołomione spojrzenie w stronę siostrzeńca.
— P-przecież był taki zdeterminowany, by zostać wojownikiem jak najszybciej — miauknęła zdezorientowana — Dlaczego?
Co mogło się stać, że tego nie chciał? Zachorował? A może czuł się jeszcze nie do końca przygotowany?
— Uznał, że jeśli zostanie wojownikiem szybciej niż jego siostra, to ją tym zasmuci — mruknął dumnie Szumiące Zbocze — Prosił, by zostali mianowani jednocześnie, a lider się zgodził.
Wschodząca Fala spojrzała na brata kątem oka, widząc lekki uśmiech na jego pyszczku.
Uczniowie szli przed nimi, rozmawiając między sobą na najróżniejsze tematy. Gdy kotka widziała szczęśliwe rodzeństwo, cieplej robiło jej się na duszy. Razem z ciepłem, przyszedł jednak dziwny chłód. Zostawiła tą dwójkę tuż po śmierci Błękitnej i Wiewiórki, nie dając im nawet odrobiny uwagi. Obudziła się dopiero pod koniec, gdy oboje zostali terminatorami. Miała wrażenie, jakby oboje byli jej malutkimi kociakami.
Właśnie, kocięta. Od momentu, w którym zaczęła przebywać coraz częściej w żłobku, pomagając Wierzbowemu Sercu, coś w jej sercu się zmieniło. Już samo spojrzenie na przytulającego się Skrzydełko lub Kopcia do jej mentorki sprawiało, że zazdrościła jej.
Często wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej życie, gdyby miała kilka takich puchatych kulek, którym mogła poświęcić całą swoją uwagę. Co więcej, gdy widziała, jak Czarny Potok jest szczęśliwy, przebywając z siostrzeńcami, cos w środku niej wypełniało się przyjemnym ciepłem.
Już od dawna próbowała dokonać wyboru, jednak nie potrafiła się zdecydować. Dokładniej rzecz mówiąc, to raczej bała się spytać o to swojego partnera.
Miała wrażenie, że Czarny Potok byłby wręcz wniebowzięty, gdyby powiedziała, że chciałaby mieć dzieci. Tylko co miała zrobić?
Gdy tylko dotarła do obozu, podjęła decyzję. Musi w końcu porozmawiać z partnerem. Koniec z tak ciężką harówką, za kilka księżyców nie będzie miał sił na nic!
Pożegnała się z uczennicą i wpadła do legowiska wojowników niczym huragan. Już miała zawołać Czarnego Potoka na rozmowę, gdy nagle spostrzegła leżącego na mchu kocura. Jej unikająca natura zadziałała, widząc wyczerpanego partnera. Miała też dziwne wrażenie, że sierść na pysku kocura jest mokra, tak jakby płakał.
Nie mogła go przecież obudzić z takiego stanu, to byłoby dla niej niczym cios w serce. Dlatego z lekka zasmucona ułożyła się tuż obok niego, pysk zwracając w stronę zachodzącego słońca.
Miała wrażenie, że zamknęła oczy tylko na moment, kiedy poczuła, jak coś ją trąciło. Już miała syknąć na Gronostajową Łapę, że dziś przecież mają wolne, gdy nagle poczuła liźnięcie w ucho. Podniosła zaspane zielone ślepia, zauważając zdenerwowany wyraz pyska partnera.
Mruknęła ospale „Co się stało?”, po czym natychmiastowo obudziła się, słysząc ciche słowa z pyska kocura: Przepraszam, przepraszam, że cię zaniedbałem.
Widząc go w takim stanie, uśmiechnęła się pocieszająco.
— To przecież nic… Rozumiem, że miałeś dużo pracy… — miauknęła z ulgą, rozluźniając się i mrucząc cicho.
— Powinnaś być najważniejsza. Teraz będziesz. Obiecuje.
Gdy usłyszała ostatnie słowa, cały dotychczasowy smutek zniknął z niej jak kamfora. Czyli nie tylko ona poczuła się samotna. Była okropnie zła na siebie, za to, co wcześniej myślała. Czarny Potok nigdy jej nie zostawi, dlatego ostatnia decyzja zapadła natychmiastowo. Zapyta się go przy najbliższej, odpowiedniej okazji. Małe łezki pojawiły się w kącikach jej oczu, lecz zniknęły równie szybko. Wiedziała, że ich życie już niedługo zmieni się nie do poznania.
Nie sądziła jednak, że już następnego dnia jej ukochany zostanie liderem. Gdy wybrał ją na podróż do Księżycowej Zatoczki, była oszołomiona wszystkim, co się stało. Więcej już nie zobaczy Misia na szczycie skały, teraz to jej partner będzie na niej stał, mówiąc do swojego klanu. Nie będzie już siedział przy niej na zgromadzeniach, ponieważ będzie musiał znaleźć się obok reszty liderów.
Będzie też musiał zmienić legowisko, na to osobne. Czy będzie mogła przebywać tam razem z nim?
Wszystko to kręciło się jej w głowie, doprowadzając do małego szaleństwa.
Znikło jednak ono tak szybko, gdy tylko wyszedł ze szczeliny. Widziała jego zmieszanie i zagubienie na pysku, przez co uśmiechnęła się lekko. Nawet jeśli teraz jest liderem, to nadal jej kochany Czarny Potok. Nie zmienił się ani trochę, nie oddalił się od niej ani o krok dalej. Obiecał, że będzie teraz najważniejsza, lecz mogłaby nawet usunąć się na moment w cień, gdy klan będzie trzeba postawić na najwyższym miejscu.
Podeszła powoli do kocura, po czym skłoniła się lekko, przed nim. Kocur mruknął z lekka niezadowolony.
— Kochanie, prze-
Wschodząca Fala jednak uśmiechnęła się szelmowsko, obejmując nagle partnera.
— Cicho bądź kupo futra — miauknęła lekko łamiącym się głosem, po czym pociągnęła nosem — Rany, nigdy nie sądziłam, że kilka moich słów z uczniowskich czasów, zrobi z ciebie lidera.
Kocur przysiadł na ziemi, przy czym jego ciałem wstrząsnął lekki szloch. Kotka jednak wiedziała, że to bardziej ze szczęścia niż smutku. A raczej miała taką nadzieję…
— Też się tego nie spodziewałem — zaśmiał się Potokowa Gwiazda, przytulając do siebie czarną szylkretkę.
Omszona Skóra podszedł wraz z Różanym Kwiatem do szczęśliwej dwójki.
— Chodźcie gołąbki, nie mamy całego dnia — miauknął wesoło niebieski kocur — Trzeba wracać do klanu.
Szylkretka puściła szczęśliwego kocura, by po chwili wszyscy kierowali się w stronę Klanu Klifu. Kotka stąpała powoli tuż obok lidera, co chwila, spoglądając na idącego przodem wojownika oraz medyczkę. Syn Spadającego Liścia nie rozumiał, dlaczego jego partnerka próbuje zwolnić tempo marszu. Po chwili jednak Wschodząca Fala rzuciła wojownikowi zdeterminowane spojrzenie, dlatego zwolnił co nieco, by zostali bardziej w tyle.
Szylkretka wręcz gotowała się od środka. Musi mu zadać pytanie, czym prędzej, póki nikt jeszcze nie odciągnął od niej kocura. W obozie nie miałaby na to szansy, a czuła, że zdołałaby to powiedzieć tylko raz i tylko w tym momencie. Byleby tylko nie opuściła ją odwaga.
„Klanie Gwiazdy dopomóż” krzyknęła do siebie w myślach, po czym wyskoczyła przed lidera, zatrzymując go.
— Wschodząca Falo, co się stało? — zapytał zdezorientowany Czarny, po czym napotkał na jarzące się w świetle słońca zielone oczy wojowniczki.
Wschodząca Fala nabrała powietrza w płuca, mrucząc w myślach „teraz albo nigdy”.
— P-p-potokowa Gwiazdo — zająknęła się kotka — Cz-czy chcia-ałbyś m-mieć dzieci?
Trzęsła się niesamowicie, próbując w jakiś sposób opanować drżenie swojego ciała. Była tak okropnie zdenerwowana, że nie wiedziała, co teraz mogłaby zrobić.
Kochała swojego partnera nade wszystko inne, więc gdyby się zgodził, byłaby najszczęśliwszą kotką pod słońcem.


<Potokowa Gwiazdo? lets have a babies C:< >