Od Mglistego Cienia CD Gęsiej Łapy

Młody uczeń lekko zaspany pobiegł w wybraną stronę. Odczekałem chwilę, grzejąc tyłek na nagrzanej od słońca ziemi, po czym ruszyłem w las jego tropem.
Zapach pozostał świeży, kreśląc ścieżkę którą podążył Gęsia Łapa. Nie śpiesząc się, szedłem powoli, z łapy na łapę.
Las był dzisiaj wariacko spokojny. Ani mocnych wiatrów, błota, czy upałów. Delikatny wicher tarmosił czubki koron sosen, w powietrzu unosił się zapach igliwia oraz grzybów. Na zbitej ziemi odciśnięte były kocie szlaki, którymi poruszały się klanowicze.
Po jakimś czasie, spacerkiem, wyczułem pierwszą ofiarę Gęsiej Łapy, zakopanego przy Piaszczystej Rozpadlinie, wróbla. Odkopałem go. Ptak posiadał krwawy odcisk kłów na karku, oraz skrzydle. Po złamanym kręgosłupie można stwierdzić, że został zmiażdżony uderzeniem o ziemię, lub ciosem z łapy. Uśmiechnąłem się, zakopując zwierzę z powrotem.
Przyśpieszyłem wędrówkę do biegu. Zapach Gęsiej Łapy nasilił się, mogłem stwierdzić, że znajduje się niedaleko. Zdałem sobie sprawę, że teren się zmienił, i zaszedłem aż do Wysokich Sosen.
Ujrzałem Gęsią Łapę. Szylkretowy kocur prawdopodobnie wywęszył coś w krzakach, gdyż opadł nisko na barkach, skupiając się w jednym punkcie. Po chwili zaczął balansować na łapach, szykując się do ataku. Przykucnąłem niedaleko, aby przyglądać się jego poczynaniom.
Kocurek skoczył w krzaki, wybijając się z tylnych nóg. Jego łapy, z wysuniętymi pazurami, poszybowały w powietrze, aby wraz z resztą ciała zniknąć za balustradą krzaków.
Wyciągnąłem szyję, aby móc ujrzeć więcej, lecz nie chciałem się zbliżać, aby nie spłoszyć zwierzyny. Po jakimś czasie szmer w krzakach ucichł, a zza nich z szelestem wyszedł Gęsia Łapa. W pysku dyndała mu spora mysz, a jego pysk okazywał nadmierne zadowolenie. Przeleciał zielonymi oczami po terenie, aż jego wzrok nie zatrzymał sie na mnie. Kotek podskakując znalazł się u mojego boku.
- Mglisty Cieniu, widziałeś? - zapytał podekscytowany. - Udało mi się ją złapać! Jeszcze upolowałem wróbla, którego zakopałem przy Piaszczystej Rozpadlinie!
- Wiem, widziałem wszystko, bardzo ładnie - mruknąłem, a na pyszczku namalował mi się lekki uśmiech. - No, zbieramy się. Pójdziemy jeszcze po tamtego wróbla.
Nagle do moich nozdrzy dobiegł dziwny, obcy zapach. Zamilkłem gwałtownie, postawiłem ogon wysoko. Uniosłem nos i powąchałem powietrze. To co wyczułem, przyprawiło mnie o gwałtowne ciarki. Sierść zjeżyła mi się na grzbiecie i karku, źrenice zwęziły, a z gardła wydobył się głuchy syk. Odsłoniłem zęby, wysunąłem pazury.
Śmierdzący odór psa.
Gęsia Łapa spojrzał na mnie zdezorientowany. Moje bojowe zachowanie udzieliło mu się , bo zaczął się rozglądać po terenie, jego puszysty ogon (który wyglądał teraz jak szczotka do kibla Dwunożnych) poszybował w górę.
Po chwili ujrzałem z daleka smukłą sylwetkę psa. Był wychudzony, ogon miał spuszczony nisko, tak jak łeb, z którego rozwartego pyska, wysuwał się długi ośliniony jęzor. Jedyne co mnie wytrąciło lekko z równowagi, to jego wielkość. Był ogromny.
- Schowaj się! - warknąłem ostro do Gęsiej Łapy, jednocześnie łapiąc go gwałtownie za kark i rzucając brutalnie w krzaki. Sam rzuciłem się w stronę obcego zwierzęcia.
" Przegonie go" myślałem, lecz nagle gwałtownie się zatrzymałem. " Nie, Mglisty Cieniu. Ogarnij się, nie możesz narażać Gęsiej Łapy. Musisz przysłać patrol"
Rozdrażniony, wróciłem po ucznia.
- Wracamy do obozu - warknąłem. - Szybko.
- Ale Mglisty Cieniu! - miauknął zawiedziony kot. - Nie przegonimy go?
- Nie mogę ciebie narażać na takie niebezpieczeństwo - odparłem. - Psy mogą wydawać się nieszkodliwe, lecz w obliczu niebezpieczeństwa, stają się agresywne, że jeden kot nie podoła się walce samemu.
Kocur naburmuszył się, lecz posłusznie skierował się wraz ze mną do obozu. Byłem zestresowany, pierwsze co zrobiłem, po pokonaniu tunelu z paproci, to szybkie udanie się do jaskini przybranej siostry.
- Jelenia Gwiazdo, na nasze tereny wtargnął pies - wydyszałem, zmęczony od biegu. - Obecnie kręci się przy Wysokich Sosnach. Nie okazuje agresji, lecz jest bardzo, bardzo duży.
- Dobrze - odparła spokojnie Jelenia Gwiazda. - Zabierz ze sobą Kruczą Stopę i Popielate Futro. Macie za zadanie przegonić intruza.
- Tak jest - odparłem, wciąż lekko dysząc, chcąc uzupełnić jak najszybciej zapas powietrza. Wychodząc z jaskini, kierując się w stronę legowiska wojowników, drogę zagrodził mi Gęsia Łapa.
- Chcę iść z tobą - postawił stanowczo. Napuszył się cały, jakby próbował z całej siły pokazać swoją wyższość w tej sprawie.
- Nie. - uciąłem krótko, patrząc jak pewność siebie, uchodzi z kota jak z balonika. - To zbyt niebezpieczne.
- Ale ja też chce walczyć, tak!? - warknął, przyjmując postawę jak do ataku, lecz wiedziałem, że nic mi nie zrobi. - Nie chce siedzieć bezczynnie, gdy wy będziecie przeganiać intruza. Też chce coś zrobić! Chce się czuć potrzebny!
- Nie i kropka. - uciąłem po raz kolejny, po czym zwróciłem się do przechodzącej, szylkretowej kotki. - Mysi Wąsie, popilnujesz Gęsiej Łapy aby nie wymykał się z obozu pod moją nieobecność? Będę bardzo wdzięczny.
- Nie ma sprawy - odparła łagodnie. Gęsia Łapa rzucił mi błyskawicami z oczu. Zgarnąłem szybko Popielate Futro oraz Kruczą Stopę z legowiska wojowników. Oba koty dzieliły się językami, lecz przerwały swoje zajęcie, słysząc wiadomość ode mnie.
Wraz z dwoma czarnymi kocurami popędziłem w stronę Wysokich Sosen.
Intruz był tam - z nadzieją obwąchiwał krzaki, trącając je nosem w poszukiwaniu jedzenia. Wykorzystując jego rozproszenie, cali najeżeni, okrążyliśmy go, sycząc.
Pies gwałtownie podniósł głowę, a w jego oczach błysnął strach spanikowanego zwierzęcia, zagonionego w pułapkę. Myśleliśmy, że pójdzie z nim szybko, lecz pies objął drogę walki. Obniżył głowę, stając na rozwartych łapach, odsłaniając kły, a z jego gardła wydobył się warkot, który czułem aż w poduszkach.
Na znak cała nasza trójka rzuciła się z pazurami na psa. Krucza Stopa wbił się mu w grzbiet, Popielate Futro skoczył na pysk, drapiąc pazurami jego nos, powieki, ryjąc przy tym wąskie, krwawe szramy. Ja zaatakowałem łapy, wbijając w nie pazury, zakleszczając szczęki wokół nóg.
Pies szarpał się i gryzł. Udało mu się zrzucić z siebie Kruczą Stopę oraz Popielate Futro z takim impetem, że rzuciło ich na kilka metrów. Popielatemu Futrze udało się zachować równowagę przy upadku, spadając na cztery łapy. Krucza Stopa nie miał tyle szczęścia. Siła popchnięcia miotnęła nim o drzewo, a ten zsunął się z niego niczym szmaciana lalka.
Rozproszony sytuacją, nie zauważyłem, jak ogromne szczęki łapią mnie brutalnie za grzbiet, po czym ciskają daleko od siebie. Przeleciałem kilka metrów, po czym uderzyłem w ziemię z impetem, wydymając wokół kłęby kurzu. Kaszlnąłem, a w oczach wezbrały mi się łzy bólu. Krwawe ślady na grzbiecie zaczęły piec.
Ignorując uczucie, wstałem na trzęsących się łapach. Popielate Futro oraz Krucza Stopa wrócili do walki. Siły się zregenerowały, a ja byłem gotowy zadać kolejny cios.
Nagle coś wystrzeliło mi spod łap. Cienka, szaro-ruda wstęga niczym błyskawica rzuciła się na obolałe zwierzę, wskakując mu na pysk, zadając ciosy.
Gęsia Łapa.
- GĘSIA ŁAPO WRACAJ! - wrzasnąłem wściekły, lecz było już za późno. Rozdrażniony, ranny pies dostając kolejnego bodźca od młodego ucznia, nie wytrzymał. Warknął agresywnie, po czym zrzucił z siebie kota, łapiąc go brutalnie szczękami. Usłyszałem jego jęk i byłem pewny, że jeśli pies mocnej zaciśnie zęby, będzie po nim. Lecz ku mojej uldze zwierzę wyrzuciło Gęsią Łapę na odległość.
Pełen wściekłości rzuciłem się wraz z kompanami do walki. Gryząc go i szarpiąc, w końcu dopięliśmy swego.
Pies zaskowyczał, po czym kulejąc oddalił się pędem. Dyszałem, próbując złapać jak najwięcej powietrza. Łapy mi się trzęsły od ilości ran, zadanych przez kły intruza.
Lecz nie to było teraz ważne. Pognałem w stronę Gęsiej Łapy, pełen najgorszych obaw.
Ciało młodego ucznia, leżało na wznak na ziemi. Sierść miał zmierzwioną, pełną igliwia i kurzu. Był cały poobijany, na grzbiecie malowały się głębokie rany zadane zębami intruza. Oczy miał zamknięte, pysk rozwarty.
- Mglisty Cieniu, tak nam przykro... - łagodnie szepnął Popielate Futro, zbliżając się z Kruczą Stopą w moją stronę.
- Cicho. -warknąłem. - On żyje. Musimy zabrać go do medyka.
< Gęsia Łapo?>