Od Czarnej Róży C.D Jaszczurczy Ogon

Minął kolejny dzień, w którym ojciec nie wrócił. Wygłodzona, słaba i lekko zziębnięta, postanowiłam zlekceważyć polecenie kocura i bez przemyślenia konsekwencji, ruszyłam na teren Klanu Wilka. Po niecałych dwóch długościach drzewa, natknęłam się na wąską ścieżkę, zapewne wydeptaną przez inne koty. Rozejrzałam się po okolicy. Nie było tu nic specjalnego. Kilka drzew, kilka krzewów, trawa i ani jednej żywej duszy w okolicy; Wnioskując, że przybyliśmy z Północy, ruszyłam na Południe. Po kilku susach, zorientowałam się, że ktoś mnie obserwuje. Zatrzymałam się i spojrzałam za siebie. W cieniu ujrzałam dwójkę błyszczących oczu. Chwilę później, wyskoczył na mnie potężny borsuk. Stanął przede mną i przyglądał mi się chwilę. W ułamku sekundy wyskoczył i zadrapał mój bok. Miauknęłam z bólu i wystawiłam pazury. Uniosłam górną wargę i odsłoniłam białe kły, które niezauważalnie wtopiły się w skórę na gardle drapieżnika. Trysnęła krew, a zwierzę złapało mnie zębami w pasie i wyrzuciło do góry. Obróciłam się w powietrzu i wylądowałam na karku borsuka, powalając go na ziemię. Po chwili drapieżnik przestał oddychać. Uśmiechnęłam się jakby do siebie i zaczęłam ciągnąć zwierzę. Miałam nadzieję, że Klan Wilka zaakceptuje nowe pożywienie. Po mojej sierści spływały strużki krwi, którymi się nie przejmowałam. Otrzepałam się, pozbywając się szkarłatnej cieczy, przynajmniej powierzchownie. Złapałam sierść borsuka pewniej i ruszyłam z nim dzielnie przez las.



Jaszczur?