Kroczyłam tuż za moim mentorem. Trawa delikatnie muskała moje łapy. W końcu doszliśmy do Białych Pni. Borsuczy Kieł nie chciał zdradzać, czego będziemy się dzisiaj uczyć, więc byłam wyjątkowo podekscytowana. Wokół mnie wszędzie rosły brzozy, a trawa była dosyć wysoka, by móc schować się w niej. W niektórych miejscach można było zauważyć małe krzewy.
- Spopielona Łapo, po twoim ostatnim incydencie, zdecydowałem, nauczyć cię polować na węże - Moje oczy w jednym momencie z wesołych, stały się przerażone. Jak to? Czemu? Ja nie chce! Przecież ja na oczy żmii nie widziałam! Byłam załamana.
- Muszę? - spytałam, błagalnym głosem. Chciałam teraz zachorować, uciec stąd, gdziekolwiek.
- To zapewni nam, mniej problemów - powiedział zdecydowanie - Nie martw się po prostu, patrz, co robię.
Borsuczy Kieł przylgnął do trawy. Jego bure umaszczenie doskonale maskowało go przed zauważeniem. Zaczął chyba nasłuchiwać, bo jego uszka delikatnie się poruszały, a reszta ciała była nieruchoma. Nagle skoczył w przód i wyszedł z trawy z jakimś wężem w pysku i uśmiechem na twarzy.
- Teraz twoja kolej - powiedział, uradowany mentor. Byłam przerażona, lecz popierałam mojego mentora, jeśli teraz się nie nauczę, to potem mogę mieć problemy. Przylgnęłam do ziemi. Mój brzuch delikatnie muskał trawę. A łapy były napięte. Zaczęłam nasłuchiwać, jakichkolwiek dźwięków. W głębi serca chciałam, żeby to niebył wąż, tylko na przykład królik. Usłyszałam ciche bicie serca i jakieś szmery w krzakach. Cichutko zakradałam się z nadzieją. I... NA OSTY I CIERNIE CZEMU TAM BYŁA TA CHOLERNA ŻMIJA. Łapy mi się sparaliżowały. Widziałam, motywacje ze strony mojego mentora, jakby coś poszło nie tak, to przecież mi pomoże. Jej ciemne łuski, lśniły, a język co jakiś czas wyskakiwał z małego szpetnego pyska. Jej małe i chude ciałko wiło się wśród źdźbeł trawy. Po długim wyczekiwaniu idealnego momentu skończyłam w jej stronę i walnęłam łapką w jej stronę, w celu ogłoszenia jej. Przez chwilę była nieruchoma, lecz ocuciła się i skoczyła w moją stronę. Nie, to nie miał tak wyglądać. Żmija zaatakowała, ale ja zrobiłam zręcznościowe unik. Już prawie mnie ukąsiła, lecz dzięki Klanowi Gwiazdy, skoczyłam, lecz przez przypadek stanęłam na jej szyi, gdziekolwiek ją miała. A ta wygięła się, by użreć mnie w łapę, ale ja, pod wpływem stresu, dokonałem ostatecznej decyzji i zacisnęłam szczęki na jej ochydnym karku. Wpatrywałam się z przerażeniem na smętne i zakrwawione ciało węża. Poczułam czyjś oddech za sobą. Stał tam mój mentor.
- Świetnie ci poszło - powiedział z dumą Borsuczy Kieł - Przez chwilę chciałem interweniować, ale wspaniale sobie poradziłaś - do końca dzisiejszego treningu polowałam na węże. Jak zauważył mój mentor, szło mi coraz lepiej. W końcu wróciliśmy do obozu. Podeszłam do mojego rodzeństwa.
- To ty je upolowałaś? - spytała zaskoczona szylkretka, a ja kiwnęłam głową z dumą na pysku. Zaniosłam zdobycze na stos. Widziałam jak tata, z zadowoleniem przygląda się moim łupom oraz rozmawia z Borsuczym Kłem. Dzisiejszy dzień, można było nazwać bez wątpliwości udanym. Z zadowoleniem położyłam się na mchu w swoim legowisku i zasnęłam.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.W Klanie Klifu
Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?W Klanie Nocy
Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
Mioty
Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)
Miot w Klanie Wilka!
(trzy wolne miejsca!)
Miot w Klanie Nocy!
(trzy wolne miejsca!)
Miot u Pieszczochów!
(dwa wolne miejsca!)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz