Od Wschodzacej Łapy (Fali) CD. Wierzbowego Serca

Widok leżącego Miętowego Oddechu był dla niej nie do wytrzymania. Nie potrafiła wyobrazić sobie, co mógł czuć Ostry Kieł ani tym bardziej Osmolony Brzuch. Szylkretka podeszła powoli do siedzącej Wierzby, siadając obok niej i jej partnera. Nie potrafiła wydusić z siebie żadnego słowa. Po prosty siedziała, próbując przekazać jej i rudemu pointowi jak najwięcej swojego wsparcia.
Łzawy Kaszel zebrał swoje żniwo w Klanie Klifu. Błękitna Łapa, Wiewiórka, wszystkie te koty, które mijała, wychodząc z Wierzbą na treningi. To było za dużo jak na tak młody umysł.
Wschodząca Łapa drżała za każdym razem, gdy widziała jakiekolwiek kaszlące koty. Często wpadała do lecznicy i prosiła zabiegane medyczki o choć trochę lawendy lub innego uspokajającego zioła. Gdyby jeszcze ktoś z jej rodziny zachorował, pewnie nigdy by się już nie podniosła. Wychodziła właśnie z legowiska uczniów, kiedy usłyszała głos Osmolonego Brzucha.
– Nie! – wszyscy klanowicze odwrócili się w stronę zbolałego krzyku – Nie, proszę, nie!
Szylkretka ruszyła w kierunku zbierających się kotów. Zobaczyła leżącego wojownika, tuż przy ciele Sennego Kroku. Jego oczy były zamknięte i załzawione, a pysk szeroko otwarty.
– Osmolony Brzuchu, spokojnie- – miauknęła cicho Różany Kwiat, jednak wojownik przerwał jej wypowiedź.
– Jak mam się uspokoić?! – wrzasnął kocur, jeżąc wściekle sierść na grzbiecie – Urodziłem się bez ojca, a moja matka i brat umarli na moich oczach!
– Osmolony Brzuchu, proszę… – mruknęła Wierzbowe Serce, robiąc maleńki krok w stronę wojownika, jednak Ostry Kieł szybko zastąpił jej drogę. Pokręcił głową, dając kotce do zrozumienia, żeby lepiej nie podchodziła. Czarny wojownik musi sobie z tym poradzić teraz sam.
– Potem straciłem moją małą uczennicę, a razem z nim jej kociaka – warknął już mniej gniewnie, a jego głos pełen był cierpienia – A teraz mówicie mi, że mam się uspokoić, kiedy mój najdroższy par-przyjaciel właśnie umarł przed moimi oczami!?
W kącikach oczu Wschodzącej Łapy pojawiły się łzy, a ona sama zatrzęsła się w spazmie nadchodzącego płaczu. Błękitna Łapa mignęła jej przed oczami, a dotyk jej zimnego nosa na zawsze pozostanie w jej pamięci.
Po kilku biciach serca Osmolony Brzuch zalał się gorzkimi łzami, dając upust tłumionym przez cały ten czas uczuciom. Szylkretka nie mogła się zadziwić, jak z wiecznie wesołego kocura może się wylać tyle żalu.
Niedźwiedzia Gwiazda spojrzał współczująco na młodego wojownika, po czym zerknął w kierunku pochylającej się nad nim Fenkułowego Serca. Starsza medyczka mruknęła coś cicho do ucha, jednak czarny kocur pokręcił tylko głową, odmawiając pójścia do lecznicy. Leżał skulony przy ciele Sennego Kroku, drżąc raz po raz przy atakach szlochu.
Na szczęście masakryczna zima skończyła się wraz z ciepłym powiewem Pory Nowych Liści, którą wojownicy Klanu Klifu przywitali z wielką ulgą. Wszystko powoli wracało do normy. Wschodząca Łapa dzięki naukom Wierzbowego Serca została nową wojowniczką. Nie znaczyło to jednak, że którakolwiek z nich o sobie zapomni. Często razem wychodziły na polowania, na których potrafiły ględzić o wszystkim i o niczym. Wierzbowe Serce często podpytywała się starej uczennicy o swojego młodszego braciszka, lecz stara uczennica zgrabnie omijała odpowiedź. Dało się jednak zauważyć jej speszenie, gdy tylko temat schodził na czarnego wojownika.
—Wyznajcie sobie wreszcie uczucia na Klan Gwiazd! — miauknęła bura zdenerwowana na Wschodzącą Falę — Nie bawcie się wzajemnie w kotka i myszkę…
— To samo mogłabym powiedzieć do ciebie, Wierzbowe Serce — szylkretka uśmiechnęła się szelmowsko do dawnej mentorki — Kiedy kocięta?
Trafiła w punkt, ponieważ córka Pręgowanego Grzbietu chrząknęła oniemiała.
— K-kiedyś będą — mruknęła, wyprzedzając czarno-rudą — Patrz raczej na siebie!
I tak dowiedziała się kilka księżyców później, gdy stała razem z Czarnym Potokiem i Omszoną Skórą nad ciałem Ostrego Kła, kiedy bura z płaczem wyznała im swoją małą tajemnicę.
Kocięta. To było takie przyjemne słowo. Próbowała wspierać Wierzbowe Serce, jak tylko się dało, jednocześnie bojąc się o to, jak to wszystko będzie wyglądać.
Co będzie, jeśli królowej coś się stanie? Co, jeśli wystąpią jakieś komplikacje i jej kochana mentorka skończy jak Błękitna Łapa? Próbowała siebie przekonać, że wojowniczka Klanu Klifu jest o wiele starsza i na pewno silniejsza niż jej zmarła już siostra. Jednak ta jedna, irytująca myśl nie chciała opuścić głowy szylkretki.
Pewnego dnia, gdy w nocy zauważyła wychodzącego ze żłobka Omszoną Skórę, kierującego się do medyczek, jej serce zaczęło bić jak szalone. Całą siłą woli powstrzymywała się od ruszenia w stronę żłobka. Czarny Potok spał tuż obok niej, mając głowę położoną na jej grzbiecie. Wczoraj był na nocnym patrolu, a chwilę przed górowaniem słońca już leciał ze Skoczkiem na trening. Nie mogła go obudzić teraz, gdyby dowiedział się o porodzie siostry, miałby kolejną noc z głowy!
Dlatego następnego dnia postanowiła nie dać po sobie znać, że już o tym wie. Poszła odwiedzić Wierzbowe Serce dopiero po tym, jak cała jej rodzina to zrobi.
Weszła do żłobka z lekkim zawahaniem, uśmiechając się szeroko, gdy tylko zobaczyła kotkę.
— Dzień dobry Wierzbowe Serce — zaszczebiotała, podchodząc skocznym krokiem do królowej.
— Witaj Wschodząca Falo — miauknęła rozweselona — Jak się cieszę, że przyszłaś.
Córka Zabluszczonego Futerka usiadła przy kotce, mrucząc ciepło. Spojrzała na burą, szukając jakichkolwiek oznak złego samopoczucia czy osłabienia. Spojrzała w jej oczy, przez dłuższy moment nie spuszczając wzroku. Wierzba uśmiechnęła się zaniepokojona zachowaniem kotki.
— Wschodziku, wszystko gra? — zapytała królowa, wytrącając koteczkę z transu.
— Mogę ci zadać pytanie? — mruknęła poważnie, tuląc zestresowana uszy.
— Śmiało — miauknęła ciepło bura, usadawiając się wygodniej na posłaniu.
Wschodząca Fala przełknęła ślinę, łapą trącając kupkę mchu. Już od jakiegoś czasu wiedziała, że miała pewne problemy. Panikowała za każdym razem, kiedy tylko temat rozmowy schodził na kocięta. Zabluszczone Futerko nie dawała jej z tym spokoju, a kotka nie miała tyle odwagi, by powiedzieć matce, że się boi. Chciała zadać to pytanie już dawno Poplamionemu Piórku, ale miała dziwne wrażenie, że koleżanka ją wyśmieje. Jej mentorka na pewno będzie bardziej wyrozumiała.
— Czy ty… — czarno-ruda kotka spojrzała na śpiące u boku kotki czarne kulki futra — czy ty b-bałaś się porodu?

<Wierzbu? Jejku, przepraszam cię że to tak długo trwało ;^;>