Od Cisowej Łapy

Końcówka Pory Opadających Liści

– Chodź, Cisowa Łapo, idziemy na patrol! – miauknęła Psotny Nietoperz, budząc z samego rana swoją córkę. Ta wymamrotała coś niewyraźnie i wstała, pospiesznie liżąc się po piersi. – Idziemy dziś na granicę z Klanem Burzy, razem z twoją siostrą! – kontynuowała zadowolona z siebie mentorka kotki i poprowadziła ją do wodospadu przy wyjściu z obozu. Stała tam już Dymówkowa Łapa wraz z mentorką. Niebieska kotka spojrzała na Rozkwitający Aster, a Cis idąc jej śladem, również to zrobiła. Mentorka jej siostry była burą kotką o błękitnych oczach, a w jej futrze można było znaleźć pełno ziół, a także kwiatów, dokładniej astrów. Spojrzenie Cis przykuwał też dwukolorowy nos i poduszeczki łap. Krótko mówiąc - kotka wyglądała na inteligentną i doświadczoną, a także była łatwa do zapamiętania.
– To co, idziemy? – zapytała po chwili Psotny Nietoperz, a Cisowa Łapa oderwała wzrok od mentorki swojej siostry, zażenowana, że starsza kotka mogła zauważyć, jak się gapiła. Dymówkowa Łapa energicznie kiwnęła głową, chyba podekscytowana, że szła z matką i siostrą na patrol. Cis również to zrobiła, ale o wiele spokojniej i bardziej przemyślanie. Jakby bała się zareagować gwałtowniej. W głębi ducha nawet cieszyła się z tego wyjścia, jednak jej umysł zalewały wątpliwości. Bo co jeśli zbłaźni się przed niemal całą rodziną? Matką, siostrą, a także mentorką siostry, która co prawda nie była jej rodziną, ale za to postawioną wysoko protektorką? Pognała za trójką kotek, gdy zorientowała się, że zaczęły już iść i przez całą drogę starała się zniknąć i być niewidzialna.
– Jak same widzicie, tutaj granica jest dość niepewna i trzeba jej pilnować, bo blisko siebie mamy aż dwa sąsiednie klany. Klan Burzy i Klan Nocy. Jak myślicie, co można zrobić, żeby trzymać resztę klanów na dystans? – zapytała Psotny Nietoperz.
– Często tu chodzić i zostawiać bardzo wyraźnie oznaczenia zapachowe? – pierwsza odezwała się Dymówkowa Łapa. Rozkwitający Aster kiwnęła łbem, zadowolona ze swojej uczennicy.
– Tak, to z pewnością dobry pomysł. Cisowa Łapo, a ty coś wymyśliłaś? – zapytała młodszą z dwóch kotek. Przez głowę Cis przebiegło na raz mnóstwo myśli. Co odpowiedzieć, co było mądre, a co sprawi, że mentorki spojrzą na nią, jak na kocię co pierwszy raz wyszło ze żłobka?
– Chyba... chyba nic innego nie wymyślę – miauknęła ze skruchą w głosie. Skuliła się, pewna, że zaraz ktoś powie jej, jak bardzo leniwa była, że nawet nie ruszyła głową, na nic nie wpadła. Psotny Nietoperz na nią spojrzała. Kotce wydawało się, że w oczach matki dostrzegła rozczarowanie i choć wmawiała sobie, że to jedynie jej wyobraźnia, mimowolnie opuściła ogon.

Początek Pory Nagich Drzew

Pora Nagich Drzew przyszła niespodziewanie, przynosząc ze sobą zimno i lód. Śnieg spadł z nieba, okrywając świat puchową osłoną, pełną lodowatej bieli. Płatki śniegu były drobne, ale padały gęsto, aż zakryły całą ziemię, tak, że nie było jej widać. Mrozy były tak silne, że nawet wodospad zamarzł, a obóz Klanu Klifu bez jego osłony wydawał się goły i wystawiony na atak. Lód pokrył również całą powierzchnię wód dookoła Bursztynowej Wyspy, a także wszystkie pomniejsze zbiorniki wodne. Cis nigdy nie widziała jeszcze tej pory roku, choć nie chciała, by było to widać. Mimo wszystko nie potrafiła powstrzymać zachwytu nad wyglądem świata. Biel była czysta i zimna. Widać było na niej każdy brud. Cisowa Łapa zastanawiała się tylko, czy na niej też widać było każdy błąd i potknięcie.

[540 słowa]

[11%]