Od Niezapominajkowej Gwiazdy

*dawno temu, czyli jakoś jesieniom*

Krople deszczu rytmicznie uderzały o sufit legowiska. Wygasłe zielone ślepia spojrzały ku górze. Spędził tu tyle dni. Tyle nocy. Księżyce przemijały, lecz on był stały. Zniszczony. Pozbawiony sił. Nie miał siły walczyć z nią. Nie po tym co przeszedł.

Wciąż go czuł. 
Drobne łapki uderzające o jego język. Słodki zapach mleka. Ciepło bijące od niego. 

Zawył, łapiąc się łapami za łeb. Nie. Nie chciał tego pamiętać. Uczyniła go potworem. Potworem gorszym od Borsuczej Gwiazdy. 
Płakał. Tak wiele dni przepłakał nie mogąc pogodzić się z tym co się stało. Wymiotował. Czuł obrzydzenie do całego siebie. Czuł jak on tam wciąż jest. 
Jak małe łapki próbują się wydostać z jego brzucha. Ugniatają. Szarpią go. Bezsilnie uderzają. 
Niezapominajek nie potrafił tego znieść. Nie potrafił go za to przeprosić. Nie umiał go pomścić.

Bezsilnie zamknął ślepia. 

* * *

— Niezapominajku...?
Czarna sylwetka znów wypełniła dół. Mrok zapanował. Jedynie para błyszczących się gwiazd przebijała się z mroku. Skulił się. Nieznany mu lęk wypełnił cały jego łeb. 

— Niedługo przyprowadzę tu nasze kocięta. — ogłosiła leżącemu kocurowi. — Mógłbyś o siebie nieco bardziej zadbać. Śmierdzisz jak Wilczak. Kurka jest wyczulony na słabości innych. 
Czarne uszy zastrzygły. 
Przesłyszał się?
— Skąd taka mina? — miauknęła Krucza, podchodząc do niego. Jej chudy ogon otulił go. 
Zadrżał. 
— Kurka, twój ukochany synek. — wyszeptała mu do ucha. — Nie może doczekać, aby cię poznać. Nie uważasz, że dość czasu tutaj spędziłeś? Rozumiem załamanie, kochanie. Ale nie możesz wiecznie kryć się przed światem. Twoje kocięta czekają na ciebie. Rudzikowy Śpiew także. Ile każesz mu się unikać?
Niezapominajek pokręcił łbem. Nie, o czym ona mówiła? Przecież... przecież ona go tutaj wrzuciła? Połamała mu łapy. Nie mógł chodzić. Nie miał jak uciec. 
Spojrzał na swoje tylne kończyny. Brudne od błota łapy zdawały się zdrowe. Zszokowany spojrzał na kotkę. Krucza jedynie przyglądała się mu z współczuciem.
Nic z tego nie rozumiał. 
— Niezapominajku, zapomniałeś? — miauknęła to tak spokojnie, że aż ciarki przeszły po jego grzbiecie.
Zapomniał? Co zapomniał?
— Oh, biedaczku. — westchnęła. — Ptasi Jazgot i Wieczornikowe Wzgórze zostali zaatakowani przez borsuki. Próbowałeś ich obronić, lecz te bestie złamały ci łapy. Próbowały zabić. — wskazała na ciągnące się po grzbiecie blizny. — Gdybym cię nie znalazła... pewnie Klan Gwiazd już miałby cię w opiece. — miauknęła, próbując powstrzymać łzy. 
Niezapominajek przyglądał się temu zszokowany. Nic z tego nie pamiętał. Jedynie śmierć Ptasiego Jazgotu. Oraz złość na Kruczą. Wiedział, że śmierć kotki nim wstrząsnęła. Mocno. Czuł to, jak tylko pomyślał o niej. Jak łapy go wręcz parzą. 
— Zachorowałeś. Ciężko. Medycy stwierdzili, że może z tego nie wyjdziesz. Miałeś halucynacje. Wciąż płakałeś. Krzyczałeś. Wydawało ci się, że straszliwe bestie zabijają nas wszystkich. Nawet nie wiesz, jak było mi ciężko... — urwała, próbując powstrzymać łzy. — Gdy nazywałeś i mnie jednym z nich. 
Lider nie potrafił uwierzyć w to co słyszał. Nic już nie wiedział. Nic nie rozumiał. Nic nie miało sensu. Jego myśli pogmatwane. Wspomnienie rozmazane. Nie mógł ufać swojemu umysłowi. Lecz czy mógł ufać Kruczej? 
W przeszłości nie raz go zawiodła. Jej uporczywość. Zazdrość. Egoizm. Wszystko mówiło mu nie. Lecz nigdy go nie skrzywdziła. Zawsze przy nim trwała. Na dobre i złe. Nieważne co jej wykrzyczał - i tak do niego wracała. Była ostatnim żyjącym kotem, z którym był na tyle blisko. Jako jedyna zajmowała się nim w trakcie choroby. Tyle złego musiała przeżyć. 
Złapał się za łeb, zbombardowany chorymi urojeniami, które nie dawały mu spokoju. Były fałszywe. Kłamstwem. Koszmarem jego zmęczone umysłu. Krucza nie zrobiłaby mu nic złego. Ani ich dzieciom. 
— ...Kocięta... — wyszeptał, nie wierząc sam w to. 
Krucza uśmiechnęła.
— Tak, mamy czwórkę ślicznych i silnych kociąt. — miauknęła. — Jaskier, czarna w białe łatki, strasznie cicha. Lubi kwiatki. Łoś, najbardziej podobny do ciebie. Duży z niego kociak, ale też nieśmiały. Liliowa Mróweczka. I Kurka, największy rozrabiaka. Wcale niepodobny do twojego brata. Nie trafiłeś z tym imieniem. Powinniśmy go przechrzcić na Furię. — zaśmiała się lekko. 
Niezapominajek nie mógł uwierzyć w to co słyszał. Miał czwórkę kociąt, a nawet ich nie poznał.
Był fatalnym ojcem. 

* * *

Koszmary śniły się mu co noc. Czekoladowy Kurka uwięziony w jego brzuchu. Błagający o pomoc. Krucza mordująca po kolei każde z ich kociąt. Jezioro martwych ciał. Tonący w nim najbliżsi. Pędzący Wiatr pół żywy przysypany piachem na plaży. Nie tylko on. Wokół niego były i inne koty. Bliżsi i dalsi Niezapominajkowi. Wszyscy powyginani z bólu. Sztywni i zimni. Otulani przez spokojne czerwone od krwi fale do snu. 
Zerwał się na łapy przerażony. Spojrzał na sufit legowiska. Wciąż tu tkwił. Nie potrafił wyjść. Zmierzyć się z rzeczywistością. Koszmary atakowały go na każdym kroku.
Za każdym razem gdy tylko widział Kruczą. Zamiast przyjemne ciepła w brzuchu zaczynał się trząść. Lęk kazał mu uciekać. Jak najdalej stąd. 
Kotka była wyrozumiała. Lecz on nienawidził siebie za to.

Musiał w końcu stawić temu czoła.