Od Lamparciego Ryku

 "Jedz, Cętkowana Gwiazdo, lider powinien być silny"

Czarny uważnie obserwował jak kocica pochłania kolejne kęsy oderwane od drobnej, wychudzonej wiewiórki, której to nie udało się porządnie skryć przed nadchodzącym mrozem. Liliowa uśmiechnęła się słabo w jego kierunku, dziękując cicho. Odpowiedział tym samym, zapewniając, że jeśli czegoś potrzebuje to ma go zawołać. Iskrzące, pełne zaufania oraz radości ślepia spoczęły na nim, gdy kotka kolejny raz mówiła "dziękuję".

Opuścił jej legowisko, udając się na samotny patrol, który szybko zamienił się w duet. Łabędzia Pieśń otarła się o jego bok, wyprzedzając zastępcę i machając mu kokieteryjnie ogonem przed nosem. Wojowniczka uśmiechnęła się uwodzicielsko, starając się skusić wojownika swoimi walorami. Ten obserwował jedynie jej poczynania, powstrzymując odruch wymiotny.

Gdyby tylko Jelenia Cętka to zobaczył...

— Oj, Lamparcie, jesteś bardzo sztywny, nie chcesz żebym pomogła ci się trochę rozluźnić? — zatrzymała się na białym puchu, zębami łapiąc go delikatnie za skórę na szyi. — No, co pan zastępca na to? — zamruczała uroczo, liżąc go po pysku.

Kocur wzdrygnął się, lecz nie cofnął. Łabędzia Pieśń była łatwą do manipulacji idiotką, wystarczyło, że dobrze to ugra... Wiedział, że Jelonek mu wybaczy.

Musiał mu wybaczyć.

Pchnął białą kotkę na ziemię, zmuszając do przewrócenia się na grzbiet. Próbował nie zwymiotować, gdy słyszał jej radosne pomruki oraz dźwięki, na które określenia nawet nie znał. Czuł, jak żołądek zawinął mu się w supeł, gdy łapał wojowniczkę za kark.

— Ale musisz mi obiecać, że będziesz zawsze po mojej stronie — wymruczał nisko, tuż przy jej uchu. W odpowiedzi dostał jedynie "tak" pełne euforii oraz pisków rozkoszy.

"Co się stało, Cętko, nie wyglądasz zbyt dobrze..."

Lampart wbijał w nią zmartwione spojrzenie, gdy liderka upadła, podczas próby podniesienia się. Trącił ją delikatnie nosem, uspokajając. Roztrzęsiona szylkretka oddychała szybko, chaotycznie, rozglądając się dookoła niczym przerażone zwierzę ścigane przez łowcę.

Zaoferował jej pomoc, zdjęcie ciężaru z ramion, przejmując tym samym na siebie większość jej obowiązków. W duszy uśmiechał się z satysfakcji; praktycznie już był przywódcą, jedynie kotce przypadała ostatnia decyzja względem sojuszu bądź wojny.

Jeszcze trochę i jego problem się rozwiąże. Podsunął jej pod pysk kawałek przyniesionej gęsi, który Cętka przyjęła jak zwykle z wdzięcznością oraz radością.

Opuścił jej legowisko z uśmiechem na pysku.

Powoli był u kresu swojego celu, era słabości klanu klifu zakończy się, gdy tylko wyeliminuje tą jedną, jedyną przeszkodę jaką była obecna liderka.

Opuścił obóz, ruszając na polowanie. Na szczęście nikt mu tym razem nie przeszkadzał mógł się oddać swoim myślom, robiąc to, co przynosiło mu jak najwięcej satysfakcji. Z początku zignorował chrzęst gałązek, gdy właśnie dobijał szczura, jednak gdy w okolicy rozległ się znajomy, głuchy kaszel, nastawił uszu.

Cętkowana Gwiazda kroczyła powoli przed siebie, co jakiś czas zataczając się, gdy tylko próbowała postawić krok do przodu. Z pyska kotki wystawał język, zaś ona sama dyszała ciężko, niczym po przebytym maratonie.

Lamparci Ryk uśmiechnął się, podążając za nią, nie mógł dopuścić, by taka okazja przeszła mu koło nosa.

"Powinnaś odpoczywać, Cętkowana Gwiazdo, wiesz, że zawsze pomogę"

Obserwował jak nachyla się nad strumykiem, wcześniej łapą krusząc cienki lód przy samym brzegu. Kości miednicze kotki wystawały spod gęstego futra, gdy ta przykucnęła, by się napić. Racjonowanie pokarmu nie przyniosło niczego dobrego, każdy kot w klanie, którego znał, chodził wściekły i rozdrażniony, do tego wychudzony. A im bardziej wychudzeni byli ich wojownicy, tym trudniej było o złapanie pożywienia, którego i tak nie było zbyt wiele. 

Był wściekły, widać, że ta kretynka nie miała za grosz pojęcia o strategi. Niedaleko nich było gospodarstwo, mogli przecież chodzić tam polować! Ten cały stary dwunóg miał pełno drewnianych kwadratów z kurami, gęsiami bądź kaczkami. Lampart wypatrzył nawet przezroczysty kwadrat, w którym znajdowały się gołębie.

Wystarczyło pomyśleć, a jedzenia mieliby pod dostatkiem.

A gdyby nawet, samotników było w okolicy pod dostatkiem, nic by się nie stało, gdyby jakiś zniknął, a oni mieliby chociaż mięso.

Z błyskiem w oku złapał za gałąź, biorąc samach i uderzając w potylicę liderki. Z chorą satysfakcją złapał ją za kark, wcześniej upewniając się, że nikt i nic go nie widzi ani nie śledziło. Nie potrzebował świadków do tego przedstawienia.

Zacisnął szczęki mocniej na zwiotczałym ciele, wydając z siebie warknięcie.

Po stronie wilczaków znalazł krzew pokryty ich zapachem, urwał kilka gałązek oraz zwiotczałych liści, wcierając ich zapach w futro liderki, którą następnie ułożył delikatnie, by sprawiała wrażenie pogrążenia w błogim śnie.

Będąc pewnym, że pierwsza część planu wypaliła, powrócił do obozu, odkopując szczura, którego wcześniej dorwał.

"Hej, Cętkowana Gwiazdo, wiesz, że jesteś niczym?"

 Powrót przywódczyni, która wręcz jebała klanem wilka, do tego pokrytej cieczą wiadomego pochodzenia, wraz ze śladami współżycia, spowodował nie małą wrzawę. Koty wyszły ze swoich legowisk, rzucając podejrzliwe spojrzenia na kocicę, która kuląc się, brnęła przez środek obozu. Lampart odsunął się od swojego partnera, który właśnie wylizywał do czysta jego białą łatę. Niebieskie ślepia kocura wbiły się z wrogością w szylkretkę.

— Cętkowana Gwiazdo, raczysz nam powiedzieć, dlaczego wyglądasz jak po stosunku, oraz zajeżdżasz wilczakami? — warknął, zachowując jednak kamienny wyraz pyska. Nie mógł pozwolić, by dzikie emocje zepsuły wszystko, co planował przez tyle księżyców. Nie po to oddawał jej swoje porcje, wciskając w nie odrobinę trucizny, by teraz wszystko się spierdoliło.

— Ja... niewiele pamiętam — szepnęła kocica. 

Klan zawrzał. Zdecydowana większość z oburzeniem zaczęła rzucać w nią oszczerstwa, że jakim cudem nie może pamiętać, co tam robiła. Jedynie Dziki Kieł i Kalinkowa Łodyga wstawili się za nią, choć Lampart i tak dostrzegł u Dzikiego nić zwątpienia.

— Była na schadzce z jakimś burym wilczakiem. Nie wyglądała na niechętną, wręcz przeciwnie — z tłumu wyłoniła się Łabędzia Pieśń, z dobrze znanym dla siebie uśmieszkiem. 

Czarny ukrył zdziwienie. Nie sądził, że ta wstawi się za nim, lecz szybko przypomniał sobie, jaki zawarli układ. On da jej kocięta, zaś ona będzie po jego stronie. Zamruczał cicho, zadowolony.

— Czy przyznajesz się do zarzucanych ci czynów? — zwrócił się do Cętki, która patrzyła na niego zdezorientowana, niczym małe, przerażone kocię odebrane matce. — W takim razie stań do walki o swój honor, jeśli mówisz prawdę — zeskoczył na ziemię, stając dumni tuż przed szylkretką. Ta skuliła uszy, zaciskając powieki.

— N-nie... Nie będę walczyć Lamparci Ryku — szepnęła zduszonym od szlochu głosem.

— W takim razie pozbawiam cię pozycji lidera oraz wszelkich praw. Udaj się do kociarni, gdzie będziesz spędzać czas aż do dnia porodu — skwitował. Liczył, że ta zacznie z nim walczyć, musiał jednak coś wymyślić innego w takiej sytuacji. Najwyżej, zaczeka do porodu a potem się jej pozbędzie.

— Zabrać ją.

Obserwował jak Wężowa Łuska wraz z Grzybem odprowadzają domniemaną zdrajczynię. W duszy uśmiechał się szeroko szczęśliwy, że wszystko szło w kierunku, w którym chciał. Powrócił na miejsce przemówień lidera, głośnym miauknięciem zwracając na siebie uwagę.

— Ja, Lamparcia Gwiazda, wprowadzam nowe prawo! Zastępca nie będzie już więcej wybierany przez lidera. Ile razy przez to cierpieliśmy? Jestem pewien, że gdyby nie ślepe kolesiostwo, bylibyśmy potęgą, a nie cieniem samych siebie! — krzyknął, wsłuchując się w nieśmiałe słowa aprobaty padające z ust niektórych kotów. — Dlatego od dzisiaj, każdy ma prawo ubiegać się o tą posadę. Chętne koty będą mierzyć się między sobą w próbie kłów, by wyłonić jedynego wojownika, godnego tego stanowiska.

Uśmiechnął się, gdy odpowiedziały mu radosne wiwaty. Cel osiągnięty, pora znaleźć następny.