Od Blanki

Wiatr cicho przygrywał dwóm samotniczkom, ukrytym w kartonowym schronieniu, gdy parę ulic dalej potwory zatrzymywały się i ruszały, zagłuszając rozbijające się o surowy chodnik krople deszczu. Blanka wpatrywała się w rażące, żółte światła bijące z oczu samochodów, ze zmarszczonymi brwiami, korzystając ze spokojnej chwili, by oddać się przemyśleniom. Tyle się już zmieniło. Ledwo pamiętała wygodnickie życie pieszczoszka - wygodne posłanie zastąpił twardy, przeciekający karton, regularne posiłki stały się okazjonalnymi skrawkami odpadów wyrzucanych przez Wyprostowanych, a spokój czterech ścian wymienił się z walką o przetrwanie na ulicy. Wciąż przeklinała Bylicę za to, co jej zrobiła, zabierając ją z domu, od właścicieli, których już twarzy nie pamiętała. Byli daleko za miastem dzieciństwa, nawet gdyby chciała, nie wróciłaby do miejsca, w którym, chociaż przez krótki czas, dorastała. Wszystko w tym nowym życiu w które została wrzucona było surowe, niebezpieczne, niegościnne… więc dlaczego nie uciekła? Dlaczego, odzyskując wolność od Bylicy zdecydowała się zostać, jako włóczęga na ulicach?
Spojrzała na opartą o jej bok, pogrążoną w śnie Sójkę. Jej ciepły oddech na jej futrze raz po raz łaskotał ją miarowo. Czuły uśmiech nieznacznie uniósł kąciki pyska Blanki, gdy delikatnym gestem poprawiła niesforną kępkę dłuższego futra na łebku młodszej, przez który ta co chwilę strzepywała nieprzytomnie uchem. Zwykle zaszyte zaćmą oczy teraz ukryte były pod powiekami, gdy szylkreta odpoczywała otulona nieco żałośnie wyglądającym, nie wyczesanym ogonem bengalki. Do kartonu nagle wpadł mokry Wypłosz, trzymający jakąś siatkę w pysku. Rzucił ją szybko w kąt, po czym obtrzepawszy się z deszczu dopiero obejrzał się po ich po ich kartonowym gniazdku. Kocur najwidoczniej nie docenił ckliwej scenki, bowiem zmarszczył szybko brwi i skrzywił nos, z niesmakiem patrząc na odpoczywające kotki.
— Nie za dobrze ci? — burknął, z niezadowoleniem machając kikutem. Bengalka tylko wywróciła oczami, by zaraz z roześmianym wyrazem pyszczka zaprosić kocura, by i on położył się obok. W ciszy najpierw obniżył łeb, kładąc po sobie uszy, by zaraz zrobić kilka kroków i łapa za łapa wcisnąć się między dwie kotki, z zadowoloną miną rozbudzając Sójkę. Ta za to wyciagnęła sennie łapę, najpierw w jednym kierunku, potem drugim, by ostatecznie położyć ją na mordzie Wypłosza i odsunąć jak najdalej się da.
— Idiota.
— Ej no, było nie spać, to byś się nie obudziła — zaskrzeczał bury, odpłacają się szylkrecie tym samym. Sójka warknęła niezadowolona, wymieniając się z Wypłoszem serią niepoważnych ciosów, niczym młode rodzeństwo.
— No już, już, spokojnie! — zakrzyknęła w końcu Blankaz pobłażaniem, na co pozostała dwójka prychnęła cicho pod nosem, mordując się nawzajem spojrzeniami. — Dobranoc! — Zarządziła, rozkładając się wygodniej na posłaniu. Sójka szybko znowu się ułożyła i przymknęła oczy, a Wypłosz oparł się o kotkę, zaraz zaczynając chrapać, biorąc Blankę na litość, by ta nie zrzucała go z siebie. Zamiast tego ułożyła łepek na nieco wilgotnym futrze, dzieląc się z kocurem swoim ciepłem, by ten podczas chłodnej nocy się nie przeziębił. Zasypiając, zerkała z uśmiechem to na Sójkę, to na Wypłosza, ze spokojem i poczuciem bezpieczeństwa odpływając powoli w sen.
Mimo niedoborów jedzenia, codziennych trudności i niebezpiecznych ścieżek, doszła do wniosku, że nic by nie zmieniła. Nie mieli wygód, ale mieli siebie nawzajem. Nareszcie nie czuła się samotna. Nareszcie miała kogoś, na kim wiedziała, że może polegać. I to sprawiało, że wszystko było tego warte.

Postać NPC: Sójka