Od Niedźwiedziej Siły

 *uwaga opko zawiera brutalne sceny* 

Wybrał się na samotny spacer. Musiał odpocząć od tego całego obozowego zgiełku. Plotki niby się nieco wyciszyły, ale nadal widział jak szepczą, jak zerkają i obserwują każdy jego krok. Nie przejmował się tym. To lider powinien się martwić, że jego wojownicy nie mieli do niego szacunku, myśląc o takich obrzydliwych rzeczach z nim w roli głównej. 

Śnieg chrzęścił mu pod łapami, gdy parł naprzód. Zbliżał sie wieczór, a słońce zachodziło za horyzontem. Zbiżył się do skutej lodem rzeki, rozglądając się po otoczeniu. Licho nigdy nie spało. Mogło wyskoczyć na niego z każdej strony. Na szczęście okolica zdawała się pusta. 

Odbił się mocno łapami od ziemi, po czym uderzył w zamrożoną tafle. Lód pękł, udostępniając mu dostęp do swojego wnętrza. Nachylił się i musnął kilka razy językiem chłodną wodę, ugaszając pragnienie. 

Chrzęst śniegu po drugiej stronie rzeki zwrócił jego uwagę. Uniósł spojrzenie, dostrzegając ciemną sylwetkę, która zatrzymała się na chwilę, widząc jego osobę. 

Spojrzał na tą dobrze mu znaną mordę, czując w sobie lekki niepokój. Nie. To niemożliwe. Co on tu robił? Przecież zostawił Siedlisko Wyprostowanych daleko za sobą. 

Samotnik zaczął przeskakiwać z kamienia na kamień, aby skrócić pomiędzy nimi dystans. Czekał na niego. Musiał to naprawić. Nikt z gangu nie mógł wiedzieć, że tu był. Zastanawiało go jednak, co skłoniło Szpadla do zapuszczenia się w dzicz. Może ich szajka się rozbiła? 

Dawny towarzysz broni naruszył granice, stając wręcz tuż przed nim na stabilnym gruncie. Ten cyniczny uśmiech, ta iskierka w oku... Nic się nie zmienił.

— No, no, no... Kogo tu mamy? Tak sądziłem, że z ciebie tchórz. Skryłeś się na pustkowiu, naprawdę? 

— Też mi cię niemiło widzieć, Szpadlu. Co tu robisz? — zadał pytanie, licząc na konkretną odpowiedź. 

Uśmiech kocura jednak się poszerzył. Nie powie mu. Zacznie mącić, wprowadzając w jego życie niepewność. Musiał się go pozbyć. Nie mógł powiadomić swoich druhów, jeżeli wysłali go na zwiad. Nigdy by nie przypuszczał, że jego osoba sprawi, że opuszczą swój rewir w pogoni za zemstą. A to oznaczało jedno... Rybitwa dorwał się do władzy. Jego mentor... 

Poruszył niespokojnie ogonem, dostrzegając jak samotnik wysuwa pazury. Chciał go zabić? Najeżył się. Górował nad nim dzięki swojej potężnej sylwetce. Na dodatek zdobył przeszkolenie u klanowych kotów. Nie miał z nim szans. 

— Jeżeli powiem, że ktoś się za tobą stęsknił, uwierzysz? — rzucił wymijająco. — Chodź ze mną, Niedźwiedziu. Nie utrudniaj sprawy. — dodał jeszcze.

Wysunął kły, sycząc ostrzegawczo w stronę dawnego towarzysza broni. Nie zamierzał z nim iść na swoją egzekucję. Był pewien, że dawny mentor go straci. Przecież z jego winy gang upadł, bo zginął ich szef. Szef, którego Rybitwa utożsamiał z żywym bogiem. 

Nie myślał dużo, po prostu rzucił się na niego, splatając się w uścisku. Nie miał zamiaru wracać. Teraz to był jego dom. Nie mógł jednak wypuścić Szpadla żywcem. Musiał zginąć, bo inaczej współbracia dowiedzą się, gdzie się przyczaił i zaczekają aż będzie sam. 

Samotnik nie był silny. Głód był po nim widoczny, a on doskonale radził sobie w dziczy, jako mieszkaniec Klanu Klifu. Przycisnął go do ziemi, po czym złamał mu łapę. Wrzask rozległ się po okolicy, ale nie przejął się tym. Druga kończyna skończyła tak samo. Teraz nie ucieknie. 

Złapał go za kark, po czym zaczął ciągnąć w stronę wodospadu. Kocur dostrzegając co zamierza, zaczął się szarpać i krzyczeć. 

— Nie! Niedźwiedź! Ja żartowałem! Stary! Nie musisz... Naprawdę! Nie rób tego! Nie rób! Nie... — nie dokończył, bo z całych sił cisnął go przed siebie, obserwując jak jego sylwetka wpada wraz wzburzoną wodą do morza. 

Od razu odetchnął z ulgą. Problem został rozwiązany. Mógł wrócić do swoich spraw...

Wraz z dźwiękiem rozbijającego się o taflę wody ciała, śnieg za nim zaskrzypiał delikatnie, prawie nieznacznie. A jednak -  poczuł na sobie wbite w jego grzbiet spojrzenie, od którego cierpła skóra. Świszczący wokół wiatr porwał jego oddech, gdy usłyszał za sobą, jakby pełne zawodu, słowa.

— Jaka szkoda... — pozornie spokojny, acz niepokojący głos rozległ się po okolicy, gdy śnieżne zaspy zaskomlały pod ciężarem gwałtownie odwracającego się Niedźwiedzia. Samotnik którego zobaczył, oblizał ślinę, która zakręciła się w kąciku jego pyska, by zaraz podjąć znowu: 

— Marnujesz tak porządny posiłek...

To był ostatni kot, którego chciał spotkać dzisiejszego wieczoru. Mroźne igły wbiły się w jego skórę, gdy ten wbijał w niego ten swój zwodniczy wzrok. Do dzisiaj pamiętał to, jak mu przywalił, że stracił przytomność. Ocknięcie się w momencie, gdy ten chciał go podpiec, uprzednio marynując w ziołach, uratowało mu wtedy życie. Na dodatek ten jego roślinny zapach... Przypomniał o tym z kim miał do czynienia. Byli sami, a w tle za nim rozbrzmiewał wodospad. Jeden niewłaściwy ruch, a zaraz dołączy do kota, którego zabił. 

— Niemiło cię widzieć. — rzucił na przywitanie, cofając się, gdy zobaczył jak ten postąpił krok naprzód. Kocur budził w nim niepokój, a jego ciało wręcz krzyczało, by nawiał nim do niego podejdzie. 

— Jak u mamy? — rzucił niby lekko, chociaż jego wzrok mówił mu, że miał do czynienia z prawdziwym drapieżnikiem.

— Nie widziałem się z nią od wielu księżyców. — odpowiedział mu zgodnie z prawdą. Kocice ostatni raz widział, gdy był jeszcze młodym kotem. Po swojej ucieczce z Betonowego Świata, nie wrócił tam nigdy. Zresztą nie w głowie mu było przekazywanie słów szaleńca, który najpewniej chciał ją zjeść. 

— A szkoda. Mogłeś ją do nas zaprosić na kolację. Przekazałeś jej moje życzenia? 

— Nie. Nie było okazji. — odparł, odsuwając się kolejny krok. 

— Cóż... Bywa i tak. Pewnie nie dasz się zaprosić na coś do przekąszenia? 

— ... Nie jestem głupi. — odparł. 

Dalej się zbliżał, a on powoli czuł, że dotarł do krawędzi klifu. Tylna łapa mu się omsknęła, a śnieg zleciał z wysokości do wzburzonego morza. 

Był pewien, że czekoladowy zdaje sobie sprawę z tego, że był w pułapce. Ten jego uśmiech, który tylko się poszerzył, zmroził mu krew w żyłach. 

— Nie jesteś. Tylko głupiec, by teraz skoczył. Chodź ze mną, mój synu. Dam ci schronienie przed szalejącym mrozem.

Prychnął, kładąc po sobie uszy. Samotnik stanął tuż przed nim, a on zmuszał swoje ciało, by nie cofnąć się i nie zlecieć w ciemne odmęty wody. 

— Ostatnia propozycja schronienia prawie skończyła się dla mnie śmiercią. — przypomniał mu, unosząc wyżej łeb. 

— Przesadzasz... To był drobny wypadek. 

— Straciłem przytomność, a ty krzesiłeś ogień, wcześniej nacierając me futro ziołami — wytknął mu to. 

— To było dla nadaniu zapachu. Śmierdziałeś niczym skunks, co się najwidoczniej nie zmieniło. Czemu oskarżasz mnie o takie rzeczy, mój synu? — mówił te podłe kłamstwa i dalej się szczerzył, jakby świetnie się bawił. Zdawał sobie sprawę, że czekoladowy przed nim tak to postrzegał. Nie był normalny. Każde jego zaproszenie na obiad było przyjściem na swoją własną ucztę. Nie był głupi, samotnik przed nim, zdawał sobie z tego sprawę.  Sytuacja była patowa. Nieważne co powie, musiał przestać na jego warunki. To był wybór pomiędzy śmiercią z wysokości, a z łap ojca, który najpewniej go zje niczym piszczkę.

— Pójdę. — w końcu zadecydował. Wystarczyło, że się odsunie, a zerwie się do biegu. Czekoladowy zamiast oddalić się, dać mu przestrzeń, przysunął się bliżej, otulając go ogonem przez ramiona, jak starego kumpla. On wiedział... Wiedział co chciał zrobić. 

— Cieszę się z tej decyzji. Nie wiesz jak bardzo — zaczął go prowadzić w rosnącą ciemność. — Musiałem przyznać, że nie wiedziałem kto sprawia mi takie pyszne prezenty. A to ty. Mój mały synek...

Chwilę mu zajęło ogarnięcie o czym mówił. Prezenty? Gdy jednak zrozumienie odbiło się na jego pysku, położył po sobie uszy. Myślał, że dobrze ukrywał ciała i maskował ich zapach. Najwidoczniej Szaman miał jakiś ponadkoci zmysł. Karmił potwora... Przez tak długi czas... Nic dziwnego, że się nim bardziej zainteresował. Już nie z uwagi na ich pokrewieństwo czy matkę, a sposób, który dla niego był "marnowaniem dobrej zwierzyny". 

Nie odpowiedział mu, idąc dalej u jego boku, krzywiąc za każdym razem pysk, gdy ten przyciskał go do siebie, czując jak się od niego odsuwa. 

— Synku, na pewno nie wiesz gdzie mama się chowa? — zadał po raz kolejny pytanie, lecz nie odezwał się, przez co ze smutną miną kontynuował. — Nie rozumiem, czemu jak byłeś mały nie oddała mi ciebie, skoro cię nie chciała. Zająłbym się tobą, nie miałbyś ze mną żadnych problemów...

Och, nie wątpił. Gdyby do tego doszło na pewno nie chodziłby już po świecie. Wiedział co siedziało mu w głowie. Myślał tylko o jednym... Jak go zjeść. 

— Może wiedziała, że mnie połkniesz w całości i wyplujesz kości? — miauknął, ponawiając próbę ucieczki z jego sideł. Kocur jednak nie odpuszczał, naprowadzajac go zaraz na odpowiednie tory.

— To byłoby marnotrastwo, gdybym je wypluł. Nie wierć się tak. Moje leże jest już niedaleko. Spodoba ci się, synku. Tylko ty i ja... Może mama dołączy? Urządzimy rodzinną kolację. Czyż to nie brzmi pięknie? 

Nie. Nie brzmiało. Wiatr zawiał, sypiąc im śniegiem w oczy. To była okazja. Odepchnął go od siebie, zwalając z łap, po czym rzucił się do ucieczki. Nie dotarł jednak daleko, bo upadł w śnieg, czując pazury na swoich tylnych łapach. 

— Nie uciekaj synku. Stęskniłem się, a ty taki... Nieładnie — mruknął, naciskając na jego łapę. 

Skrzywił się. Robiło się coraz ciemniej, coraz njeprzyjemniej. Musiał jak najszybciej coś wymyślić, bo wierzył, że kocur jest w stanie zaciągnąć go do swojej jamy siłą. Szaman widząc jego wzrok, zaśmiał się, po czym zbliżył się i poklepał go po głowie. 

— No dobrze, dobrze. Nie rób takiej miny. Puszcze cię, byś tym razem odszukał i przekonał mame do spotkania ze mną. No chyba, że powiesz mi gdzie się ukrywa? Wtedy będzie mi miło. 

Nie miał zamiaru mu nic mówić. Pokiwał jednak łbem, bo nie zamierzał dalej ciągnąć z nim dyskusji. Serce ściskało go boleśnie, a strach, który tak skutecznie wyparł na wiele księżyców, wrócił wraz z pojawieniem się dziko pręgowanego. 

— Dobrze — Puścił go, oblizując pazury z krwi. Wtedy też poczuł, że z jego tylnych łap ściekał ten płyn — Pamiętaj, aby następnym razem nie marnować tak dobrej zwierzyny. Pomyśl trochę o swoim ojcu — Gdy uniósł wzrok ze swoich łap na kocura, ujrzał tylko wirujące płatki śniegu. Zniknął. Jak zjawa. 

Podniósł się ciężko, po czym kulejąc skierował kroki do obozu, póki miał jeszcze siły i nie wykrwawił się do cna.