Od Jaskrowej Łapy

Treningi szły im coraz lepiej. Naprawdę, miało wrażenie, że Przepiórcze Gniazdo w końcu była z nich zadowolona. Całkiem już dobrze umiało polować. Mentorka mówiła, że bardzo poprawili się, jeśli chodzi o skradanie. Miało ostatnio trochę lepsze samopoczucie. Po ostatnim treningu trochę zgłodniało, więc z radością wgryzło się w bok upolowanej przez kogoś niewielkiej ryby. Poczuło na języku charakterystyczny słony smak. Przełknęło, kiedy do ich uszu dotarło cichy pomruk. Niemal podskoczyło i obejrzało się za siebie zaskoczone. W ich stronę zmierzał wysoki, czekoladowy kot. Węgorzowy Pysk. Tak dawno nie rozmawiali!

— Węgorz! — zawołało wesoło. Było dla nich jak rodzic.

Niebieskookie uśmiechnęło się.

— Witaj, Jaskier — miauknęło, podchodząc do nich.

Koty otarły się o siebie nawzajem, mrucząc. Bardzo kochało Węgorz. Było wspaniałym kotem. Tylko im ufało. Nie rozmawiali wcale często i nie wiedzieli o sobie wiele, ale ten kot miał w sobie coś, co mówiło Jaskrowej Łapie "zaufaj". Również nie było ani kotką, ani kocurem. Przy nich czuło się swobodnie. Nie jak dziwoląg.

— Jak się ostatnio czujesz? — rzucił wojownik.

Uniosło łeb do góry i spojrzało w zachmurzone niebo. Jak się czuło? Ciężko stwierdzić. Nic ich nie bolało. O co tak właściwie pytał kot? Dobrze myślało? Przekręciło łbem i zerknęło na nich zakłopotane.

— Nie rozumiem — odparło po chwili namysłu.

— O czym ostatnio myślisz? Wstajesz rano raczej z uśmiechem na pysku i szczęśliwe, czy raczej zniechęcone i smutne? 

Kochało Węgorz również za to, że potrafiło im wytłumaczyć wszystko, czego nie rozumiało, bez krzyku czy wyśmiewania. Przy nich potrafiło się otworzyć.

— Myślę o trenowaniu i boje się wizji pływania. Nie lubię też, kiedy Przepiórcze Gniazdo na mnie krzyczy. Hałas jest okropny. Nie cierpię tego — sapnęło. — A wstaje raczej z niczym na pysku. Kiedyś wstawałom płacząc, a teraz nie.

— Też nie lubię hałasu, nie jesteś samo. Czy jesteś w stanie powiedzieć mi, dlaczego twoja mentorka na ciebie krzyczy? — zapytało czekoladowe.

Zwiesiło po sobie uszy. Było beznadziejne i głupie. Co ono się jej dziwiło? Szkolić takiego mysiego bobka jak Jaskier? To musi być męczarnią.

— Jestem najgorszym uczniem na świecie — westchnęło, a w ich oczach zebrały się łzy. — Nie rozumiem jej dziwnych poleceń i tego, co ona do mnie mówi. Staram się j-jak mogę, a o-ona tego nie w-widzi i syczy, h-hałasuje — zaczęło płakać.

Wojownik podszedł do nich i usiadł tuż obok. Objął czarne ogonem i przytulił się do nich głową.

— Będzie dobrze, obiecuje ci to — pocieszało, wycierając łapą ich łzy. — Mam z nią porozmawiać?

Skinęło łbem. Węgorz to bohater. Uratuje ich przed wrzaskiem burej! Było niezwykłym kotem. Wręcz zesłanym przez Klan Gwiazdy. Było za nich tak bardzo wdzieczne!

[przyznano 5%]