Od Żabiego Skoku CD. Leszczynowej Bryzy

 Ból straty jest zbyt potężny, żeby łatwo było go odpędzić, a serce pokryte żałobą zdaje się pękać na milion kawałeczków. Żabi Skok doskonale znała tą rozpacz. Wraz z upływem sezonów dała radę wstać na równe łapy i wykonywać swoje obowiązki z determinacją i wiernością. Smutek w jej oczach jednak nigdy nie przeminął. To była wyróżniająca się cecha wojowniczki Klanu Wilka. Niemal wszyscy pobratymcy zdołali ją taką poznać. W swoim sercu niosła wiele zmartwień. Jedne były większe od drugich, ale wszystkie tak samo miały znaczenie w kształtowaniu jej charakteru i utrzymaniu nastroju kotki.
Co teraz czuła? Ulgę. Ogromną ulgą przechodzącą przez każdy skrawek jej ciała. Kroki kotki lekko stąpały po ziemi, gdy zmierzała w umówione miejsce. Dopiero w miarę im zbliżała się bliżej, tym stawały się ciężkie pod natłokiem wspomnień. Wojowniczka zatrzymała się w umówionym miejscu. Czekała cierpliwie na pojawienie się przyjaciela.
Leszczyna Bryza wrócił do klanu. Tamtego dnia Żabi Skok nie mogła wyjść z szoku i zadowolenia. Wrócił. Obawiała się w pewnym momencie, że zginął z łap grupy Stwórcy. Nie odwiedził jej nigdy w snach ani nie dał znaku życia, odnalazł jednak swój dom i na nowo stał się częścią Klanu Wilka. Powitała go z tęsknotą. Jedno zmartwienie całkowicie zniknęło. Leszczynek był zdrowy, dobrze odżywiony i szczęśliwy. To wywołało u niej swego rodzaju wzruszenie. Tym razem nie pozwoli mu zniknąć.
Leszczynowa Bryza pojawił się na miejscu. Ogon Żabiego Skoku poruszył się lekko po ziemi. Zwróciła jasnoniebieskie oczy w jego stronę.
— Cieszę się, że jesteś… — miauknął cicho, siadając obok. Przymknął ślepia, gdy zaszczycił go szeroki, jednak nieśmiały uśmiech. — Dla ciebie — dodał zaraz pospiesznie, kładąc u łap bukiet kwiatów. Wydobył z nich zaraz biały kwiatek o żółtym środku, po czym ułożył go za uchem, wplatając w futerko.
— Chciałeś o czymś porozmawiać, prawda? — spytała nieśmiało.
Cierpliwie czekała na odpowiedź wojownika. Nie poganiała go. Pozwoliła rudemu kocurowi na zastanowienie, zebranie myśli, uspokojenie. Wydawał się zestresowany. Czyżby wydarzyło się coś złego? Niepokój uderzył w arlekinkę.
— J-ja po prostu… — zrobił łapką kółko na trawie, kontynuując — Jesteś dla mnie bardzo ważnym kotem. Przez cały czas jak byłem d-daleko o-od domu… Myślałem o-o tobie. Twój uśmiech, miękkie futerko, piękne oczy…
Zatrzymał się na moment. Żabi Skok poruszyła się nerwowo w miejscu. Gdyby nie futro zapewne widać byłoby rumieńce. Chyba nigdy nie przyzwyczai się do komplementów, chociaż były bardzo miłe.
— To wszystko dawało mi motywację, by wrócić… Dopiero będąc tak daleko od ciebie, od klanu wilka… z-zrozumiałem, ile dla mnie znaczysz… Gdy Gęsie Pióro przyszła do mnie we śnie, mówiąc, że nic wam nie jest… czułem niewyobrażalną radość. Szczęście aż ze mnie kipiało, łapy paliły żywym ogniem. Ja… ja chciałem znaleźć się już przy tobie. Znowu zobaczyć twój uśmiech, chcę wywoływać u ciebie jedynie radość i szczęście — zamruczał cicho, uśmiechając się do siebie. Widząc jednak zdziwienie na mordce, kontynuował. — Kocham cię, tak zupełnie szczerze. Nie oczekuję, że odwzajemnisz moje uczucia, chcę po prostu, żebyś wiedziała jak dla mnie ważna jesteś. Po prostu cię kocham, Żabko — zakończył, czując nieprzyjemne mrowienie. Stres powoli zaczął brać górę.
Zdębiała. Leszczynowa Bryza… wyznał jej miłość?  Nie mogła się przesłyszeć. Dla pewności wpatrywała się jednak w kocura szukając odpowiedzi w jego oczach. Kochał ją. Nigdy by nie pomyślała, że Leszczynek może czuć do niej coś więcej niż przyjaźń. Wspomnieniami uciekła do wszystkich chwil spędzonych razem, do tylu kwiatów ofiarowych w prezencie - dalej trzymała je w swoim legowisku.
Była świadoma każdego uderzenia serca. Czas nie mógł zatrzymać się w miejscu i pozwolić jej zebrać myśli, które z szaleńczą siłą zmieniały co jakiś czas swój rytm. Żabi Skok spuściła wzrok, spoglądając teraz na własne łapy.
Czy Leszczynowa Bryza mógłby stać się dla niej partnerem?
Nie mogła odczytać myśli kocura, ani jego pragnień. Czekał jednak cierpliwie na odpowiedź kotki, nie kładąc na nią nacisku, za co była mu wdzięczna. Znali się z Leszczynkiem kilkanaście księżyców. Nie było wątpliwości, że stanowili duet przyjaciół. Nadal pamiętała jak kocur ją pocieszył… i jak ona uratowała mu życie. Oh, zdecydowanie wiele mogłaby wymienić! Ciche westchnięcie wydobyło się z jej pyszczka. Może wcale nie różnili się tak bardzo od siebie? Oboje stracili bliskie koty, a nadal trzymali się na łapach i wykonywali swoje obowiązki z należytą precyzją.
Serce zabiło jej szybciej. Od wielu sezonów nie usłyszała, że ktoś ją kocha. W ogóle to słowo było w jej przypadku rzadkością. Kojarzyło się Żabce z czułą, bezpieczną przystanią. Szkoda tylko, że tak rzadko można było je  usłyszeć, gdyż takie wypowiedziane szczerze i z uczuciem, dawało największą siłę.
Więc dlaczego się wahała, zamiast rzucić się w ramiona wojownika i podziękować, że na nowo rozbudzić w niej tak zapomniane i skrywane emocje? Widok zakrwawionego ciała znowu stanął przed jej oczami,  a w uszach rozległ się złośliwy śmiech matki. Nie zasługiwała na miłość. Straciła Chudzielca, przynosiła nieszczęście, nie mogła pozwolić zginąć również Leszczynkowi. Mimo upływu sezonów tęsknota, rozpacz i wyrzuty sumienia, wywołane śmiercią Chuderlawego Skowytu, wciąż pozostały silne. Czy mogła pokochać drugiego kocura równie mocno?
Postanowiła przemyśleć to wszystko, przespać się z tym. Nie mogła podjąć decyzji zbyt szybko, ani nie mogła jej żałować. Po prostu niektóre sprawy wymagały dokładniejszego przemyślenia. Musiała poradzić się Miedzianej Iskry. Żabka powoli uniosła pyszczek, wbijając ponownie spojrzenie w Leszczynka.
— Przepraszam, ale ja… ja muszę to przemyśleć. — miauknęła wojowniczka.
Odwróciła się i zaczęła odchodzić. W miarę im się oddalała, tym więcej łez zbierało się w jej oczach. Ciekły po policzkach wraz z rytmem kroków. Wreszcie znalazła się dość daleko, żeby puścić się biegiem. Na razie nie mogła wrócić do obozu. 

<Leszczynowa Bryzo? możesz zrobić skip jeśli chcesz>