Od Wróżki CD. Ognika (Oskrzydlonej Łapy)

Wróżka wraz z braćmi leżała wtulona w szylkretowy bok matki. W przeciwieństwie do reszty rodziny nie była w stanie zasnąć, nieważne jak bardzo próbowała. Co jakiś czas otwierała swoje oczka, rozglądając się po pustej kociarni, by już po chwili ponownie je zamykać. Powtarzała tę czynność przez jakiś czas, mając nadzieję, że w końcu się zmęczy i zaśnie, gdy do jej uszu doszedł odgłos kroków i szurania. Zaciekawiona przekręciła się z pleców na brzuch i ostrożnie oparła się łapkami o grzbiet matki, aby przyjrzeć się przybyszowi. Gdy tylko dostrzegła charakterystyczne sterczące uszy rudego jegomościa, na jej pyszczku zagościł uśmieszek. Odkąd Oskrzydlona Łapa i jego siostry opuściły kociarnie, było w niej tak cicho. Nie chcąc wystraszyć kocura, który odkąd zaproponowała mu przyjaźń, bawił się z nią w dziwną grę, ułożyła się ponownie pomiędzy Białym a Lotosem i przymknęła oczy. Odczekała chwilę, przysłuchując się uważnie jego krokom, aż w końcu ponownie otworzyła oczy, gdy kocur był wystarczająco blisko i nie mógł udawać, że jej nie widzi. Teraz wystarczyło się do niego odezwać!
— Dzień dobry, Oskrzydlona Łapo — przywitała się ze starszym kocurem, z uśmiechem spoglądając to na rudego, to na śpiącą mamę i rodzeństwo. Starała się mówić cicho, aby nie obudzić ich, jednak na tyle głośno, aby uczeń ją wyraźnie słyszał. — Słyszałam, że zostałeś uczniem wojownika! — pochwaliła się wiedzą, zasłyszaną od ojca, który brał udział w ceremonii kociąt Sójki, jak i samej Sójki. — Gratulację! Jestem pewna, że ty i twoje siostry szybko zostaniecie mianowani na wojowników.
— Oczywiście, ojciec nie pozwoliłby, żebyśmy zostali jakimiś kretami — odpowiedział, szybko wracając do panowania nad ciałem. Mówił również cicho, nie chciał mieć na głowie matki i dwójki kociąt — Na pewno szybko mi pójdzie trening, to tylko błahostki, wszystko jest tak łatwe, że aż nudne. Kocię by się potrafiło nauczyć.
— Naprawdę? — spytała, przerzucając łapki za krawędź posłania. — Koty ze starszyzny mówiły co innego, kiedy rozmawiałam z nimi o ceremonii i treningu... Podobno najgorsze są biegi długodystansowe, przynajmniej na początku, a dla kotów o jasnej sierści, takiej jak moja, walki w tunelach... — Położyła łapki na puchatym futrze i spojrzała na przyniesioną przez kocura zwierzynę. — Ten królik jest prawie taki jak ja. Nie ma mowy, abym była go w stanie teraz udźwignąć, a tym bardziej upolować. Spójrz na moje łapki, a twoje... — Mówiąc to, wyślizgnęła się z legowiska i stanęła obok kocura, wyciągając jedną z łapek w jego kierunku. Różnica w ich wielkości mimo małej różnicy księżyców na ten moment była diametralna. — Myślisz, że zostanę wojownikiem czy może jednak medykiem, skoro posiadam w sobie cząstkę Klanu Gwiazdy i białego pawia?
Nie wspominała ani słowem o roli, jaką ojciec chciał, aby pełniła razem z braćmi. Zresztą, sądząc po jego zachowaniu ostatnim czasy wydawać, by się mogło, że Królicza Gwiazda nie poparł pomysłu byłego pieszczocha i nie chciał mieć Wyroczni w swoim klanie. Mimo to, gdy tata opowiadał im, co by wtedy na takim stanowisku robili, jak by mogli pomagać kotom, z którymi mieszkali, na jej pysku gościł uśmiech. W końcu po to się urodzili. Po to zostali zesłani ze Srebrzystej Skóry, aby żyć wśród zwyczajnych kotów.
Mogła pomóc również Oskrzydlonej Łapie! I wtedy na pewno z jego pyska w końcu padłoby słowo "przyjaciółka", którego to ona byłaby adresatem.
— Właściwie... Nie wiem, czy chciałabym być wojownikiem. — Padło z jej pyszczka, nim kocur zdołał odpowiedzieć na jej pytanie. — Nie chcę... Nie powinnam odbierać innym życia.
Jej śnieżnobiałe łapki nie powinny zostać nigdy splamione krwią. Zarówno kotów, jak i innych istot. Nie była stworzona do walki. Lotos i Biały również nie byli. Mieli inne zadanie, które spadło na ich barki z chwilą ich narodzin. Jednak, gdy skończą sześć księżyców, to lider zadecyduje o ich losie i przyszłej funkcji, która będą musieli pełnić. Nawet jeśli nie spodoba się ona jej, jej bracią, ojcu i Klanu Gwiazdy.

<Synu płomieni z wybujałym ego?>