Od Samowolnej Łapy CD. Czyhającej Mureny

 Szare niebo zdawało się tak jednolicie spójną barwą, że Bagietka zaczynało się niepokoić. Lubiło sunące leniwie chmurki, jak i rażące w oczka słoneczko, które tak przyjemnie grzało ich w grzbiet w ciepłe dni. Teraz nad nimi była jedynie zbita masa nie wiadomo czego. A i tak powinno być wdzięczne za brak deszczu. Bez niego ich długie futro przemakało od mokrego podłoża, a błoto pokrywało kończyny, doprowadzając do nieprzyjemnych dreszczy. 

Dzisiaj było inaczej niż zwykle. Ich codziennością były patrole z wojownikami, polowania i mniejsze czy większe prace fizyczne. Lecz dziś zamiast typowego wojownika, którego imienia i tak nie potrafiło spamiętać, towarzyszyła im księżniczka. I to nie pierwsza lepsza, tylko Czyhająca Murena. Nie wiedziało o niej absolutnie nic, będąc szczere to nawet nie kojarzyło ile dokładnie kociąt miała ich zastępczyni i kto jak i z kim był spokrewniony z rodu "czerwonych kropek". A mimo to było dziś pilnowane przez ród panujący nad ich klanem. Może powinno się jakoś wyjątkowo bardziej dostojnie oraz dojrzale zachowywać, a ich dawne zbrodnie wojenne zostaną im przebaczone i dostanie ułaskawienie od przywódczyni? 

Dziwny dźwięk rozległ się gdzieś obok nich. Z lekkim opóźnieniem rozejrzało się zdezorientowane wokół siebie. Napotkało się z uniesioną brwią księżniczki. Czyżby i ona słyszała te dziwne odgłosy? Wpatrywali się w siebie parę uderzeń serca. Przeszło im przez myśl, że toczą pojedynek "kto pierwszy nie mrugnie". W momencie, gdy tylko źrenica kotki schowała się za powieką z dumnie uśmiechnęło się. 

— Zwycięstwo należy do mnie. — poinformowało z gracją unosząc ogon do góry. 

Lecz zamiast szczerych gratulacji otrzymało jeszcze bardziej pytający wzrok. Kotka musiała jeszcze mniej orientować się w czasoprzestrzeni niż oni. Albo wcale nie walczyli o to kto pierwszy nie mrugnie...

— Co masz na myśli? 

To pytanie sprawiło, że ich obawy o niezrozumieniu sytuacji nasiliły się. Zaśmiało się trochę nerwowo. 

— Znaczy żartuje. Przepraszam mam dziwne poczucie humoru. — wybrało wymówkę numer trzy. — Ciężkie czasy to wiesz z mózgu robi się breja. — otrzepało łapę z błota. 

Kotka wydała z siebie pomruk, który mógł oznaczać wiele rzeczy. A Bagietka nie wiedziało totalnie jak to zinterpretować. Poruszyło wąsami, próbując bezsilnie zakopać dziwną interakcje społeczną. 

— Chyba coś czuję. — skłamało, ale po chwili poczuło się z tym źle. — Widziałaś kiedyś łosia? 

Wojowniczka przeniosła na nich spojrzenie i pokręciła łbem. 

— Są ogromne jak drzewa. I do tego strasznie mordercze! — miauknęło. — Ich poroża wystają wśród gałęzi drzew, ozdobione krwiom swoich ofiar. 
Kotka zmrużyła ślepia, zatrzymując się na uderzenie serca. 
— A one przypadkiem nie jedzą roślin? 
Bagietka naburmuszyło się. Czy ona śmie podważać prawdziwość ich historii? Na własne ślepia widziało co zrobiło pani Kruk i jej bratu. Mama też na pewno pamiętała. 
— Może i jedzą, ale i tak mordują innych. Po prostu są straszne. — mruknęło, przyspieszając kroku. 
Jaka szkoda jedynie, że nie patrzyło przed siebie. Potknęło się i wylądowało w błocie. Cichy plusk poinformował innych mieszkańców lasu o ich upadku. Teraz było im jeszcze zimniej. Bardzo niefajne uczucie. Podniosło się dopiero po paru chwilach, czując jak nieprzyjemnie breja z nich ścieka. 
— Możemy już wracać? Chyba nic tutaj nie mieszka. — poprosiło, czując jak nieprzyjemny dreszcz przebiega po ich ciele. 
Księżniczka kiwnęła łbem. 
— I tak już nic nie upolujemy. Tym hałasem wystraszyłeś resztę zwierzyny. 

* * *

Od tamtego dnia było świecie przekonane, że Czyhająca Ryba ich nienawidzi. Zawsze patrzyła na nich takim poważnym wzrokiem. Nie uśmiechała się. Nie wspominała ze śmiechem ich upadku. W ich głowie wywarło się przekonanie, że kotka nimi głęboko gardzi. Lub druga opcja, choć mniej prawdopodobna, jest jej głupio, że nie wierzyła im w sprawie z łosiami. 
Nadszedł jednak dzień, w którym drogi tej dwójki ponownie się przecięły. Nie było to zresztą trudne, mieszkali w tym samym klanie. Kotka ponownie wygrała w konkursie na opiekuna ich osoby. Choć z jej wyglądem mogła też uchodzić za ich prywatnego ochroniarza. Może z resztą trochę tak było. W końcu skoro było uczniem to była za nich odpowiedzialna. Uśmiechnęło się na tą myśl. Poczuło się jakoś ważniejsze. Sama księżniczka chroni ich zadek przed wszystkim strasznym co czyha w lesie. 
Podskoczyło zaskoczone, gdy poczuło na sobie dotyk. 
— Nie reagowałeś, gdy do ciebie mówiłam. — poinformowała ich. — Masz problem ze słuchem? 
To było proste pytanie, a mimo to w łebku Bagietki pojawiło się wiele myśli. Może faktycznie miało? W końcu często nie słyszało co do nich mówiono. Ale z drugiej strony potrafiło nasłuchiwać zwierzyny. Trudno im było stwierdzić co dokładnie im było. A Różana Woń była przez nich unikana po brutalnej egzekucji niewinnego brązowego robaka. 
— Chyba tak. — odpowiedziało w końcu, przekręcając łebek. — Często nie słyszę jak ktoś mnie woła, a potem są na mnie źli. Za coś co nawet ja nie robię celowo. 
Wojowniczka nie zdążyła dojść do słowa. Bagietka uznało to za świetny temat do rozmowy.
— I potem na mnie marudzą albo mnie każą. Bardzo niefajne. — tupnęło emocjonalnie łapką, przenosząc wzrok na kotkę. — A ty? Masz jakieś problemy? 

<Murena?>