BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Klifu!
(trzy wolne miejsca!)

Znajdki w Owocowym Lesie!
(trzy wolne miejsca!)

Znajdki w Klanie Burzy!
(trzy wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

09 sierpnia 2025

Od Pietruszkowej Błyskawicy CD. Gołębiej Łapy

Długo przed wojną i śmiercią Melodyjnego Trelu

Na uwagę brata kotka przewróciła oczami, jednak mimo wszystko odwróciła się w jego stronę i uśmiechnęła lekko.
— Wolę nie zbliżać się do samotniczki — burknęła, po czym spojrzała na swoją córkę. — Chodź, Gołąbku. Jak tylko wyjdziemy z lasu, to urządzimy sobie wyścig do Kaczego Bajorka. Co ty na to? — zaproponowała czule.
— Jasne — odparła cicho koteczka, zerkając kątem oka na swojego mentora.
Mróz westchnął tylko, lecz już się nie odezwał. Cała trójka szybko dotarła na skraj lasu, a wtedy... zaczęła się zabawa! Pietruszka oczywiście pozwoliła wygrać swojej córce. Nie tylko spowalniała własny bieg, ale też dyskretnie przytrzymywała brata, który i tak nigdy nie był najlepszym sprinterem. Mimo to nie traciła czujności – uważnie rozglądała się na boki, gotowa rzucić się na każdego, kto ośmieliłby się tknąć jej ukochaną pociechę. Łąka pachniała latem, a powietrze było ciężkie od pyłków. Gdzieś w oddali słychać było żaby kumkające przy bajorku, a nad ich głowami przelatywały jaskółki, piszcząc w podmuchach wiatru. To były lepsze czasy. Ciepłe, miękkie dni, które wtedy wydawały się wieczne.

***

Teraźniejszość

Pietruszkowa Błyskawica odpoczywała na półce wojowników, rozmawiając z córką. Kukułcza Łapa w końcu doczekała się swojej ceremonii i teraz nazywała się Kukułczy Wdzięk! Pietruszka była z niej niesamowicie dumna – zresztą, była dumna z każdego kichnięcia swoich córek. Nagle dostrzegła, jak z treningów wracają Przepiórcza Łapa i Gołębia Łapa. Jak zwykle, Przepiórka podgryzała siostrę, trzymając w pysku wiewiórkę. Biegała dookoła niej, próbując wciągnąć ją w zabawę. Jednak zanim zdążyła przesadzić, odłożyła zdobycz na stos zwierzyny i zerknęła przez ramię, czy Gołąbek zrobi to samo. Czarno-biała kotka, jak to miała w zwyczaju, spokojnie położyła parę myszek na stos i delikatnie podreptała za siostrą.
— Kukułeczko, zejdźmy do twoich sióstr — oznajmiła Pietruszka i podniosła się z mchu, gotowa zejść z półki do głównej części jaskini.
— Chętnie! — wymruczała szylkretowa kotka, zeskakując pierwsza. Z wdziękiem podeszła do sióstr, które już zaczęły się droczyć.
Pietruszka wiedziała, że ostatnio je zaniedbała. Po wojnie wycofała się dość mocno, próbując dojść do siebie. Ale dziś... dziś czuła w sercu coś na kształt ulgi. Jej córki żyły. I były szczęśliwe. A to znaczyło więcej niż wszystko inne. Powoli podeszła do nich, przyglądając się, jak Przepiórka szturcha Kukułkę, wyraźnie czymś podekscytowana.
— Jesteś już wojowniczką! Ja też chcę! — miauczała cynamonowa kotka, podrygując na łapach w dziecięcym entuzjazmie. Gdy tylko dostrzegła matkę, od razu rzuciła się w jej łapy.
— Mamo! Zabierzesz nas gdzieś? — zapytała od razu, tuląc się do niej ufnie.
— Na razie może odpocznijmy — wymruczała Pietruszka, siadając na chłodnym kamiennym podłożu. Zerknęła czule na Gołąbkę, która zajęła miejsce tuż obok.
— Kochanie, a ty jak się czujesz? Dobrze było dzisiaj na treningu? — zapytała spokojnie, z troską w głosie, zupełnie ignorując krzyki Przepiórki, którą właśnie dopadła Kukułka i zaczęła energicznie wylizywać jej futerko.

<Gołąbku?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz