Od Słonecznego Deszczu

A więc tak, moim nowym i pierwszym uczniem zostanie Jaszczurza Łapa, dobrze więc! Uradowany popatrzyłem na lekko zmieszanego kocurka po czym zaśmiałem się radośnie.
-No co malutki, chesz być wojownikiem?- spytałem najprzyjaźniej jak umiałem. Mały zwrócił swe oczka w moją stronę i kiwnął główką.
-Cudownie! To widzimy się jutro, tak?- zapytałem badawczo. Ponownie kotek kiwnął głową i oddalił się trochę. Pobiegł w kierunku legowiska uczniów, lecz ja zatrzymałem go w powłowie drogi.
-Hej nie powiedziałem o któtrej się widzimy!
-A o której?- spytał zaciekawiony i trochę zagubiony. Usiadłem powolnie na ziemi wciąż patrząc na młodzika.
-Kiedy słońce wzejdzie na niebo oczekuję cię przy wejściu. Zobaczysz sobie nasze tereny- odpowiedziałem i kiwnięciem głowy pożegnałrm go. Jaszczurza Łapa pobiegł ponownie w kierunku legoeiska znikając za zaroślami. Ja pozostałem w miejscu. Nagle ktoś złapał mnie za ucho. Syknąłem i spojrzałem w bok, ujrzałem tam rozbawioną i wręcz nabuzowaną Lisi Ogon.
-Jak twój uczeń? Moja tryska energią! Jak ja!- powiedziała głośniej niż to było potrzebne. Zaśmiałem się rozbawiony jej zachowaniem po czym ruszylem z nią w stronę legowiska wojowników.
-Tak siostrzyczko, no chodź prześpimy się i nabierzemy sił na jutro...chociaż ty masz ich już dość!- powiedziałem do niej i nim wszedłem spojrzałem w tył. W przejściu wejścia do legowsika medyka stał nasz brat. Wdmowa Łapa miał opuszczone uszy i smutny pysk, lecz gdy zauważył mój baczny wzrok uśmiechnął się i zniknął w legowisku.
Następnego dnia siedziałem przed wyjściem czekając na Jaszczurzą Łapę. Kotek trochę się spóźniał, ale to nie dziwne. To jego pierwszy dzień jako ucznia. Do tej pory spał ile chciał. Nagle w legowisku uczniów pojawił się ruch. A oto i całe rodzeństwo pcha się do wyjścia. W końcu z tłumu wyszedł, jak zawsze z podniesioną głową, Gęsia Łapa i minął ich wszystkich zmierzając do mojego ojca. Wyszli jako pierwsi na swoją lekcję. Po chwili cała gromadka rozbiegła się po obozie. Jaszczurza Łapa siadł obok mnie patrząc z nadzieją w moje oczy.
-No chodź, czas na lekcję- mruknąłem i wyszedłem pospiesznie. Zastanowiłem się gdzie najpierw mamy iść. W końcu zdecydowałem się na Drogę Grzmotu.
Szedłem powoli tak by kotek mógł za mną  nadążyć. Po kilku chwilach znaleźliśmy się na miejscu. Staliśmy za krzakami. Mój nos drażnił zapach potworów, przypombiałem sobie jak mój ojciec pokazywał mi to miejsce po raz pierwszy, oraz przypominam sobie opowieść mojej matki o tym jak straciła swój ogon w starciu z potworem.
-Czujesz Jaszczurza Łapo? To odór bestii- syknąłem w jego stronę i odgiąłem gałęzie tak by młody zobaczył drogę w całej okazałości. Nagle coś zawarczało i przez Drogę Grzmotu przemknął potwór z okropnym warkotem. W niebo uniosły się tumany kurzu a młody odskoczył szybko od  krzaków z najeżoną sierscią.
-Widzisz, to niebezpieczne. Po drugiej stronie nie spotkasz przyjaciół...tam znajduje się klan Klifu. Bezczelnie wydarli nam tamte tereny i wypędzili nas tutaj- powiedziałem i wyszczerzyłem kły. Jaszczurza Łapa kiwnął główką i zachęcił mnie aby iść dalej. Ruszyliśmy, tym razem w stronę Wężowych Skał.
Przedstawiłem resztę terenów i omal nie straciłem mego ucznia przez dość bliskie spotkanie ze żmiją, na szczęście zareagowałem w porę i odciągnąłem go. Kimkolwiek jest jego matka, wściekłaby się na wieść, że jej syn zginął. Wróciliśmy do obozu i wzieliśmy po grubej myszce.
-To, jak podobała ci się wycieczka?- spytałem mędzy kęsami. Uczeń spojrzał na mnie trochę zdziwiony tym, że przerywam mu posiłek.


<<Jaszczurza Łapo?>>