Od Włókniczka

Dni mijały niepostrzeżenie, a kocurek z każdym kolejnym porankiem coraz wyraźniej dorastał. Jego oczy były już w pełni otwarte i lśniły ciekawością, gdy z uwagą przyglądał się światu rozciągającemu się wokół niego: miękkiemu posłaniu z mchu, ciepłym ścianom żłobka i poruszającym się w półmroku cieniom. Potrafił już chodzić, co prawda dość niezdarnie, chwiejąc się na łapkach i co chwilę tracąc równowagę, ale kto by się tym przejmował? Dla niego był to ogromny krok. Koci instynkt zdążył się w nim obudzić na dobre. Włókniczek nieustannie wypatrywał najmniejszego pretekstu do zabawy, czegoś, co poruszy się, zadrży albo choćby zamigoce w powietrzu. Irytował go jednak jeden fakt: zarówno matka, jak i ojciec uparcie nalegali, by wreszcie wydał z siebie „prawdziwy” dźwięk. Wciąż powtarzali przy nim różne słowa, jakby nie rozumieli, że on doskonale zna ich znaczenie. No, może nie wszystkich, ale naprawdę nie potrzebował setnego wyjaśnienia, czym jest mech i do czego służy. Chciał im to powiedzieć. Naprawdę chciał. Lecz za każdym razem, gdy otwierał pysk, albo nie wydobywało się z niego nic, albo co najwyżej jakieś dziwne, zniekształcone miauknięcie; obce, nienaturalne, zupełnie nie takie, jakie słyszał u dorosłych. Siedział właśnie nieruchomo, wpatrując się w muchę poruszającą się po podłożu. Dla wielu kotów była obrzydliwa, ale jemu wydawała się wręcz urocza. Zachwycało go to, jak ocierała łapkami pyszczek… a może oczy? A może jedno i drugie naraz? „Oczo-pysk” pomyślał i zaśmiał się bezgłośnie. W tej samej chwili usłyszał stukot łap. Znał ten dźwięk doskonale. To był ojciec. Ruda Lisówka przekroczył wejście do żłobka, niosąc w pysku królika. Położył zdobycz przed swoją partnerką, po czym przysiadł obok syna.

— Włókniczku, jak się masz? — wymruczał, obejmując go i przyciągając do siebie. Delikatnie wylizał mu małą grzywkę na głowie, która i tak sterczała niesfornie do tyłu. Kocurek próbował dać mu do zrozumienia, by przestał, lecz z jego gardła wydobył się jedynie cichy warkot. Dopiero po chwili zorientował się, że mucha odleciała. Serce ścisnęło mu się z żalu i natychmiast posmutniał.
— Och, coś nie tak? — zapytał ojciec, ocierając policzek o głowę synka.
Włókniczek tylko pokręcił głową, po czym nagle skoczył prosto na nos Rudej Lisówki. Zaskoczony ojciec przewrócił się na plecy, parskając śmiechem, i złapał młodzika w łapy, przytrzymując go na swojej puchatej klatce piersiowej. Kilka razy polizał syna po pysku, podczas gdy ten próbował się wyrwać, machając łapkami. Mogłoby się wydawać, że Włókniczkowi to nie odpowiada, lecz uśmiech na jego pyszczku zdradzał wszystko. Z jego krtani wyrwał się nawet cichy, zniekształcony chichot. W końcu ojciec postawił go z powrotem na ziemi i uważnie się w niego wpatrzył, jakby wciąż oczekiwał odpowiedzi na wcześniej zadane pytanie.
— A więc jak się masz? — zapytał ponownie, z nadzieją w oczach, lekko się garbiąc, by znaleźć się bliżej syna.
Włókniczek uśmiechnął się jeszcze szerzej, a radość wręcz wylewała się z jego oczu. Jednak gdy dostrzegł zamglone spojrzenie ojca, natychmiast posmutniał. „Czy zrobiłem coś nie tak?” pomyślał z niepokojem. „Czy tata nie widzi, jak bardzo się cieszę? Przecież to znaczy, że mam się dobrze”.
Podniósł się, podszedł bliżej i dotknął łapą Rudej Lisówki, wskazując na niego kilkukrotnie.
— Pytasz, jak ja się mam? — zapytał rudzielec z dziwnym ukłuciem w głosie, uginając się pod ciężarem spojrzenia swojej partnerki. Na to pytanie Włókniczek ponownie energicznie pokiwał głową.
— Mam się bardzo dobrze, synku. — Ruda Lisówka spróbował się uśmiechnąć. — Wróciłem z patrolu i udało mi się złapać tego wielkiego królika dla twojej mamy. A już niedługo i ty będziesz mógł go skosztować — oznajmił z troską w głosie.
Mimo tych słów smutek nie zniknął z jego oczu. Po chwili potargał łapą sterczącą grzywkę kocurka, po czym podszedł bliżej Chomik. Cofnął uszy i nachylił się ku niej, zaczynając coś szeptać niemal bezgłośnie. Włókniczek przez moment im się przyglądał, lecz wkrótce jego uwagę przykuła bura koteczka siedząca samotnie w kącie żłobka. Była od niego starsza, był tego zupełnie pewien. Kilka skoków dalej dostrzegł dwie inne kotki, które beztrosko się bawiły. Chciał do nich dołączyć, jednak gdy ponownie spojrzał na smutny pyszczek burej koteczki, coś ścisnęło go w środku. Zrobiło mu się jej żal. Szybko wpadł na pomysł. Podskoczył do posłania rodziców.
— To nie może być prawda! — usłyszał cichy syk matki.
Nie zareagował jednak. Wyrwał kawałek mchu i niezdarnie ulepił z niego małą kuleczkę. Ostrożnie ruszył w stronę smutnej kotki, trzymając zabawkę w pysku. Stanął przed nią i delikatnie popchnął mech w jej stronę. Koteczka lekko się skuliła, jakby gotowa do ucieczki, lecz po chwili nieśmiało odepchnęła kulkę z powrotem. Włókniczek poruszył wesoło wibrysami i podszedł bliżej. Kilka razy delikatnie dotknął ją łapą. Chciał wiedzieć, jak się nazywa. Nie odpowiedziała. Jedynie wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami. Spróbował jeszcze raz, poruszając pyskiem i wydając cichy, zniekształcony dźwięk, lecz odniósł wrażenie, że tylko ją to bardziej przestraszyło. Nagle u jego boku pojawiła się inna kotka. Była prawie dwa razy wyższa od Włókniczka, o futrze w odcieniu chłodnego błękitu, przetykanym kremowymi plamkami i wyraźnymi połaciami bieli.
— Hej! — przywitała się entuzjastycznie. — Nazywam się Równonoc, a to Krokus. — Skinęła głową w stronę burej koteczki. — Chcesz się z nami pobawić w klan? — zapytała, trącając kocurka lekko nosem.
Włókniczek natychmiast pokiwał energicznie głową, cały gotowy do zabawy. Po chwili jednak spojrzał na smutną Krokus i wskazał na nią łapą. „Czy ona też się będzie bawić?” pomyślał, próbując to jakoś przekazać. Obie kotki spojrzały na siebie lekko zmieszane.
— Em… nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi — mruknęła zbita z tropu Równonoc. Między kociętami zapadła niezręczna cisza. Przerwał ją Ruda Lisówka, który podszedł bliżej.
— Och, Włókniczek jest jeszcze malutki i nie umie mówić. Bądźcie dla niego wyrozumiałe — wymruczał, choć w jego głosie brakowało przekonania.
Kocięta jednak to przyjęły. Równonoc chwyciła Włókniczka i pociągnęła go w stronę wspólnej zabawy. Wkrótce po żłobku rozbrzmiał tupot łapek i ciche piski radości. Kocurek był naprawdę szczęśliwy.