Od Jagodowego Marzenia

  Wzrok Jagodowego Marzenia był wbity na drogę przed nią. Właśnie wracała z treningu z Ciernistą Łapą, który poszedł im nawet dobrze. Nauczyła ucznia polować na króliki, a nawet udało się im coś złapać, co ją cieszyło. Trening jej pierwszego ucznia musiał być idealny. Musiała pokazać, że potrafi wyszkolić ucznia, tym bardziej patrząc na ostatnie sytuacje związane z samotnikami oraz to, że uczniem Jagody okazał się jej syn. Przyśpieszyła kroku, widząc tunel prowadzący do obozu, co nie spodobało się kocurowi, który prychnął cicho pod nosem. 
 – Zaraz dojdziemy do obozu i będziesz mógł odpocząć po treningu – powiedziała wojowniczka, zwracając swój pysk w stronę młodszego. – Kilka mrugnięć powieki i będziesz mógł wylegiwać się w legowisku do zachodu słońca. Dziś zasłużyłeś. – Na pysku kocicy zagościł uśmiech, którym chciała pocieszyć Ciernia, jednak kiedy ponownie zwróciła swój wzrok w stronę obozu, znikł on momentalnie. Świerszczowy Skok wyłonił się z tunelu, a u jego boku Trzmiela Łapa, który co jakiś czas zerkał w stronę wojownika, aż jego wzrok nie natrafił na nią. – Świerszczowy Skoku, co ty tu robisz z Trzmielą Łapą? Przypadkiem Skrzypiący Skrzyp nie jest jego mentorem.
 – Nie musisz mi tego wytykać – syknął kocur. – Jednak to, że nie jestem jego mentorem, nie oznacza, że nie mogę spędzać z moim synem. Sam ostatnio widziałem, że zaczęłaś robić to samo. Czy popełniam tym jakiś błąd?
 – Oczywiście, że nie, jednak zaskoczyłeś mnie tym wyborem. Nie często widuje Cię blisko kogokolwiek niż twej matki i asystenta medyka.
 – Przestań z tymi plotkami, bo na dobre to nikomu nie robi. Ognista Piękność mogłaby raz zamilknąć, bo z chęcią przypomnę wszystkim, że była ona blisko z Norniczym Śladem i mogła maczać w tym swoje łapy.
 – Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam. Nie chciałabym pogarszać niczego, a tym bardziej szerzyć plotki. Cieszy mnie po prostu fakt, że ponownie zaczynasz spędzać czas ze swoją rodziną.
 – Nie zaczynam ponownie, zawsze stawiałem rodzinę na pierwszym miejscu. – Wraz z tymi słowami, wzrok Jagody szybko skoczył na czarnego ucznia, który nie wyglądał zadowolony z tej rozmowy.
 – Niezależnie, miłego spaceru Świerszczu i Pyłku. – Po tych słowach dwójka kocurów odeszła od nich, znikając w pobliskich krzewach, a kocica ponownie zmierzyła w stronę obozu. Chwilę później pożegnała się ze swym synem, dając mu chwilę odpoczynku, jednak słowa wojownika cały czas powtarzały się w jej głowie. Nigdy nie stawiał swojej rodziny na pierwszym miejscu, chyba że kocur nie uważał Jagody i jej kociąt jako członków swej rodziny. Musiała, jednak swe przemyślenia przenieść na później, gdyż zauważyła, że Przeplatka zmierza w jej kierunku. Na pysku wojowniczki ponownie zagościł uśmiech, jak to miała w zwyczaju przy spotkaniach z innymi kotami. Lepiej posłać uśmiech, niż tłumaczyć się ze swojego złego humoru.